aan de andere kant

Afdalen tot de maan

2011-12-12T18:45:00.000-06:00

Na jouw Wales, mijn Tulum.

Na tien kilometer naar het zuiden te hebben gereden wordt de lucht een beetje lichter. De snelweg hier is nagelnieuw al zou je dat niet zeggen. De wegen in Yucatan neigen naar verval. Trouwens, bijna hier op het schiereiland tekent zich levendig in ontbinding. Alles behalve de resorts die nu links langs ons voorbijglijden, die zien er fonkelnagelnieuw uit. Die hebben ook gras; niet het wilde stugge gras dat messcherp langs je hielen snijdt en die je handmatig moet onthoofden met je machete, nee, fluffig gazonknus gras. Importgras, gekocht van de golfbanen die aan de andere kant van de weg liggen.

Na twintig kilometer kun je de snelweg af. Geen afslag, je kunt de snelweg af door je stuur naar rechts te draaien. De snelweg kun je best vergelijken met de fiets en wandelzone in de stad waar je dan 120 mag rijden. Er zijn fietsers. Er steken gezinnetjes de straat over. Er zijn eetkraampjes. En, en daar draai ik nu de trouwe Ford Explorer (ooit gekocht omdat Jack Bauer er ook één heeft) naar rechts: Cenote Azul. Yucatan heeft, over haar hele lengte onder de grond aderen van grotten, gangen en spelonken die nog lang niet allemaal ontdekt zijn. Voor durfduikers. Echt avontuurlijk en ik denk ook magisch. Op plekken komen die grotstructuren met hun mineraalrijke water (want miljoenen jaren oud) naar de oppervlakte. Fijn voor hete dagen, want het water is steenkoud. Fijn ook voor het paradijselijke gevoel, de cenotes zijn kleine poeltjes diepgroen water te midden van dichte jungle. Na de wagen niet zonder gevaar van de snelweg af te hebben gedraaid koers je enkele honderden meters recht het oerwoud in waar, tussen dicht groen, vogeltjilpen en woest bloeiende orchideeën de cenote ligt. Het water is bijzonder, het smaakt naar ijzerrijk gesteente en voelt verbazingwekkend verkwikkend.

Dit is niet de eindbestemming. Na veertig kilometer verwaaien de laatste beetjes resortcultuur. En dan kom je in Tulum. Ik sla sikkeneurig snateren over de vertrossing van Tulum en de dubbele toeristenmoraal van waarschijnlijk elk prachtig arm land even over. Ik wil je namelijk meenemen naar het strand. Het strand van Tulum wordt nog niet dagelijks door een bezoekersvriendelijk schoonmaakteam opgeruimd - je kunt er uren jutten. Waarbij schatten vaker slippers zijn en poppenbeentjes, of beter schelpen en dikke zaden zijn die in de volksmond 'corazón bonen' worden genoemd, vanwege het vagelijk vergelijk met een hartje. Dit strand heeft alle hartstocht nog dat zorgvuldig uit de gemanicuurde tandgebleekte en met extra zand breder gemaakte showstrandjes van met name het centrum van PlayaStrand hebben. Het water slaat tegen het land. De wind duwt palmbomen zo dat ze horizontaal gegroeid zijn. En, beste Stilteman, het kabaal van omslaande golven en ruisende palmbladeren is stiller dan de stilte door afwezigheid van geluid.

Hier is een enclave van oude hippies uit alle werelddelen neergestreken. Mensen met een piepkleine missie: een hotelletje op het strand dat helemaal eco-picobello is. Tussen de weg en het natuurreservaat (want dat ligt een kilometertje zuidelijker) zijn er tientallen met sprekende namen als Maya Maan, Tante Maya, De Maffa Hangmat. Net als in jouw terugtrekplek is hier hoegenaamd niks aan moderne fratsen. Geen mobiel bereik (alhoewel dat niet zo bijzonder is, bij ons thuis kun je alleen bellen als je op het dak gaat staan met één arm omhoog gestoken), tot voor kort ging na negen uur de elektriciteit uit want op, warm water dito, geen internet. Niks. Het enige nadeel is dat niemand in de hele rits hotelletjes heeft bedacht dat goede koffie echt geen elektriciteit nodig heeft. Niemand. We hebben het gecheckt.

Wij strijken neer in De Twee Ceibas. Wij - ik en Niki en haar dochter en haar man tegen wie ik met graagte na het huwelijk zei 'je mag wel papa zeggen hoor' - hebben twee kamers met uitkijk op het strand. Boven elkaar. 't Is voor een nachtje. Met veel zwemmen in de zee en een fijne strandwandeling. Voordat ik hieronder de natuur bezingen ga moet je weten dat ik geen natuurliefhebber ben. Ik ben niet tegen, maar het kan me maar moeilijk bekoren. Ik word niet overweldigd door een dikke canyon, ik voel me niet nietig in de schaduw van een hele grote dikke boom en ik krijg geen geïnspireerde gevoelens van watervallen of bergen. Mooi allemaal hoor. Maar dan ga ik nu weer verder lezen.

Voor deze ene nacht heb ik een luisterboek bij me, REAMDE van Neil Stephenson door wiens Snow Crash ik ook al moeilijk heen kon komen en een leesboek op een zojuist verworven Kindle: Steve Jobs van Walter Isaacson (wat een irritant, naar, en misselijk mannetje is dat zeg, ik heb de hele tijd boze gesprekken met hem in mijn hoofd en oeh wat lees ik hem toch welbespraakt en bijdehand de les, dat zal hem leren).

Dan is het laat in de avond en liggen we gevieren op het strand. Vier ligstoelen naast elkaar. Het is aardedonker en ik wijs Orion aan, omdat ik dat kan. Ik zie drie banen: lucht, zee en strand. In de lucht hangen wolken. De zee is zwart met witte strepen. En het strand is heel lichtgrijs. Naar links en naar rechts niets anders dan dat. Achter ons, ook drie strepen: lucht, diepgroene natuurrand en het zand. Alles raakt elkaar aan, in eindeloze lijnen. Na een half uur barst uit het zwart en wit een fontein aan sterren en schitteringen op het wateroppervlak. En toch. Het wordt steeds stiller; in mijn ogen, wat ik hoor en wat er te voelen valt. We wachten op de maan die nu nog achter een behoorlijke partij wolken hangt. Geen volle maan, maar wel bijna. Langzaam verandert het patroon in de lucht. Alsof het het erom doet laat de maan steeds maar een glimpje zien, ons verleidend, spelend. Ik zie ineens mijn eigen voeten. En die van Niki. Ze wiebelen, net als bij lekker eten.

De maan legt een baan ligt in de zee. Alsof Neptunus nu omhoog komt. Witblauwe strepen. Heel lichtgeel op water dat naar de maan wil, aangetrokken wordt. Alsof er zo, wandelend over het water een, van enthousiasme plak ik al mijn taal aan elkaar, een 'ethereal wezen' (uitgesproken als het Engelse 'wiezon'), komt wandelen. En dat die ons dan 'Aanraakt'. Of nee wacht. 'Anal probes'. Naast mij verandert de stilte van toonaard. Voetjes houden op met wiebelen. Anal Probes? Ja, want dat doen ze. Dat heb ik gelezen op de internets. Ze proben je anal. Oh kijk. De maan. Ze laat zich bijna helemaal zien. Bijna. En wordt dan opgeslokt in donkere wolken. De lijn tussen lucht en zee is mistig nu. Wolken lossen langzaam op in het afdalen. Of, makkelijker gezegd, het gaat regenen. Dat doet het hier aan de kust nogal plotsklaps en nogal heftig. Eer dat we bij het huisje aan komen zijn we doorweekt en kunnen we koud douchen.

Twee dagen en één nacht. En het mooiste is, ik ben hier thuis.

FotoBlog Wales

2011-11-04T07:45:00.000-06:00

Hoi Bas,

Er lag een gastenboek. Zonder lijntjes. En een pen. Ik kan niet meer schrijven met een pen. Ik wil altijd te snel mijn gedachten kwijt en mijn ongetrainde typvingers kunnen het schrijftempo niet bijbenen.
Maar ach, ik moest sowieso mijn tempo omlaag brengen.

Een eeuw terug in de tijd. De verlichting was met kaarsen, de verwarming met een houtkachel. En wassen deden we met koud water uit de kraan uit de bron. Geen ontvangst met de gsm. Geen stroom voor die gsm. Het klinkt spartaans.

Maar andere dingen waren heel luxe. Goede pannen, stevige bedden, zelfs een pritstift. Naald en draad, detailkaarten uit de omgeving, laarzen, gereedschap, wat voorraad. Genoeg thee voor een jaar. Scherpe messen in de keukenlade en een handig bakje voor het lunchpakket. Kom daar maar eens om in zo'n CenterParks hut. En als je 's avonds de ketel op het vuur zette, had je 's ochtends warm water om je buiten mee te wassen.

Dus: rust. Adem in adem uit. Zin voor zin moest ik schrijven. Eerst een zin denken. Dan pas opschrijven. Iets als: " ik zit hier aan het buro en kijk uit over de schapenweide. Ik heb het gevoel dat ik hier een boek moet schrijven. " Ik schreef geen poezie, zoveel is duidelijk. Oh en dat boek schreef ik ook niet uiteraard. Maar de intentie was echt. Ik ben geen dichter, ben geen boekenschrijver. Maar het gevoel was echt. Ik wilde echt heel graag iets schrijven dat recht deed aan de plek. Het huisje. De rust.

De tafel met het gastenboek stond voor een klein raam. Met uitzicht op het veld met schapen. Klein venster, beperkte blik. Streng. Geconcentreerd. 'Schrijf!', riep het stilleven. 'En plan een wandeltocht!' Want de detailkaarten lagen al klaar.

Stilte. Focus. En de natuur om mij heen maakte mij lyrisch. Ik wilde echt heel graag iets dichten over de vele kleuren groen die ons omringden. Wat was er veel groen. En natuurlijk het paars van de heide. Maar zo veel groen. Als je om je hen keek van zo'n gladde afgesleten kale bergtop zag je fris groen van begraasde velden. Donkergroen van de varens. Grijsgroen van de struiken. Groen van bomen. Groen van dat langere stugge gras waar het vochtig is. Groen waar de zon direkt op schijnt en groen in de schaduw van de helling.

Men zegt: "Either you go mad or become a poet" als je de hoogste berg van Schotland beklimt. Ik heb dat gezegde van toepassing laten zijn op de bergen van Wales. Je mag bepaalde wijsheden best even een paar honderd kilometer opschuiven. "There is no such thing as bad weather, there is only bad clothing". Ik dacht dat het uit Noorwegen kwam. Nu is het ook een Welsh gezegde.

En met warme thee in een thermoskan is kou en regen nooit een probleem.

En met zulks uitzicht, maakt een beetje regen ook niet uit:
Schapen zijn goed gezelschap voor wandelaars in de bergen.

Ze lopen de paden die mensen ook lopen. Dus als je verdwaald bent, of twijfelt over het pad, ga je het schaap achterna dat je tegemoed komt. Hij blaat. Draait zich om. En dan volg je hem. Of haar. Geen idee. In tegenstelling tot koeien. Die hangen maar wat rond in hun eigen blubber en stront. Of paarden. Met hun horzels.
En aan schapen geen gebrek in Wales!
Als je lang naar een schaap kijkt zie je ineens dat het hele mooie beesten zijn. Leuke zachte snuit. Grappige vorm als je ze recht van voren kijkt. Die grappige oren. In Wales hebben ze lange staarten.

Het huisje huurden we van broers van vrienden van vrienden. Leuke mensen, slechts een keer ontmoet, maar blijkbaar wisten zij echter meteen dat wij het juiste publiek waren voor het huisje. Nu we er geweest zijn, weet ik waarom. Het huisje is een soort persoonlijkheid. Je weet wie bij haar past. In ruil voor wat klein onderhoud en een bijzonder kleine financiële bijdrage mochten we er twee weken verblijven. Het moet bewoond worden. Het gras gemaaid. Hout gezaagd. Er moet geleefd worden.

Wij hebben er genoten.

Had ik al gezegd 'geen stroom, geen ontvangst'? Ja dat had ik. Wellicht was dat de beste bijwerking van de plek. Geen tv. Geen sms. Geen Facebook. Geen Twitter.

Ik verklap waar het was.
Ongeveer.
Ten zuiden van Glyndyfdwry. In de bergen.
Vlakbij de kerk omhoog.

Als je me niet kunt bereiken zit ik daar.
Een boek te schrijven met een pen en papier.
Hoop ik.

cyfarchion fy ffrind

Stilteman

2011-10-28T08:46:00.000-05:00

Hee psst Bas,

shhht daar is Stilteman! De superheld die iedereen tot stilte maant. Die met één vinger wijzend de knetterende brommer uitzet en die in een treincoupe met een diepe zucht alle bellende passagiers laat zwijgen! Stilteman!

Ik ben Stilteman. Dit is hoe ik Stilteman werd.

Mijn krachten heb ik gekregen op de ouderwetse Hollandse manier. Door mij lang te ergeren en eerst niks te doen. Tot het echt genoeg was. Er kwam geen radioactief afval, meteoriet of spinnenbeet bij kijken. Slaaptekort was een belangrijk ingrediënt.

Het was vrijdagnacht en op zaterdag moest ik vroeg op. Om twee uur 's nachts werd ik echter wakker van gezang van een groep meiden. Ze leken weg te trekken door de straten. Om drie uur 's nachts was er echter weer gejoel en muziek. Het werd na drie kwartier minder en ik viel weer in slaap. Om iets voor vijf uur ging de muziek weer aan. Harder dan tevoren. Het bleef aan. En luide dronken stemmen schalden er doorheen.
Het leek verderop uit de straat te komen. Waar precies kon ik niet achterhalen vanuit mijn slaapkamerraam. Was het het restaurant? Het kon niet. Na meer dan een half uur was ik het zat. Waarom was er nog geen politie langs gegaan? De buren van het gerucht moesten daar toch nog meer last van hebben dan ik?

Genoeg was genoeg.
Broek aan, shirt aan. En op blote voeten de deur uit.
Genoeg woede en ergernis om tot daden te komen, genoeg slaap en gezond verstand om niet redeloos agressief te zijn. Mijn plan was om iemand aan te spreken en pas te vetrekken als de muziek uit was. Uit. Niet zacht. Uit. Nee. Nu is het klaar jongens. Nu, niet zometeen. Opzouten.

De stemmen bleken van dronken studenten te zijn die voor de bakker luidruchtig aan het kletsen waren. Ze hadden broodjes gebietst van de bakkers. Die ongetwijfeld genoten van de ietwat warme avond / ochtend en dito uitzicht op de meiden. Zonder te groeten - hen zou ik zo wel stil krijgen - zocht ik naar de bron van luide muziek.

Stilteman is gefocust!

Aan het eind van onze straat op de kruising stond het huis van mijn Nemesis. Hoog uit het raam van de zolderkamer knetterde de muziek. Slechte vervelende muziek. Vergeten wat het was. De ramen stonden wagenwijd open gericht als een audiowapen onze straat in. De voordeur was dicht. Geen bel. Geen licht. Maar aan de zijkant stond de deur open! De bovenwoning, dat was het! Het licht was aan. Geen mens te zien. Ik liep de trappen op. Er was duidelijk een feest. Veel zooi op de grond. Bierflesjes, chips, bierdoppen. Blootsvoets of niet, ik liep door naar boven op zoek naar een schuldige om streng toe te spreken. Maar nog een trap hoger en er was niemand te zien! De muziek stond keihard aan en er was niemand? De muziek werd luider naarmate ik hoger klom.

Helemaal boven stond de deur naar de zolderkamer open. Nog meer troep en twee grote boxen naast elkaar op een stereo. Merk en type? Geen idee. Maar dit was het wapen waarmee Adolf Audio mij al de hele nacht wakker hield. Ik twijfelde geen seconde. Met een lange armbeweging veegde ik de boxen van de stereo af naar links de kamer in. En met twee handen pakte ik het zwarte audiomonster op, trok het met een ruk los van zijn snoeren en gooide het achter mij op de grond.

Stilte.

Stilteman velt zijn vonnis en voert eigenhandig de straf uit.

Naar buiten lopend zag ik uit mijn ooghoek een ruimte die ik op de heenweg niet had gezien; een keuken waar iemand over het aanrecht gebogen stond. Zonder om te kijken verliet ik het pand. Trappen af naar beneden om bij de voordeur nog even een afscheidskado te geven. Met twee vingers deed ik de hoofdschakelaar op de stoppenkast uit. Zo. Duisternis. De vriend van Stilte.

En met de grootst mogelijke knal gooide ik de deur dicht.
Stilteman is niet zonder gebreken.

Met opgeheven hoofd liep ik langs mijn publiek bij de bakker. Ze waren stil. Ik keek ze niet aan. Als een echte superheld had ik aan hen geen boodschap meer. Missie volbracht. Zij zouden later het verhaal aan hun vrienden vertellen. "Heb ik je al verteld dat ik Stilteman gezien heb?" Niemand zal ze geloven.

Terug naar mijn Stilteman bed.
Slapen.
Uitrusten tot de volgende missie.

Waar gebeurd.

Ik zie de zee en de ogen

2011-10-17T21:43:00.002-05:00

Het prikbord is een meter breed

Het prikbord is een meter breed en anderhalve hoog. Ongeveer achtenveertig gezichten kijken me aan; vermist en gemist. Vooral vrouwen en kinderen. De foto's lijken op de foto die ik in mijn hand heb: eentje die je maakt voor officiële documenten. Met je haar strak naar achter, zonder lach. Ik noem het ‘mijn boevenfoto’.

Voor het prikbord staat een bewaker. Hij is geen politie maar wel officieel. Hij heeft geen machinegeweer, wel een pistool. Zijn snor hangt als een natte handdoek om zijn lippen, zijn haar is vet maar zijn houding trots en officieel.

Eigenlijk wilde ik een foto maken van de bewaker voor het bord, maar ik durf niet. Zojuist buiten werd ik aangesproken op het maken van foto's. "Ja, maar het is voor mezelf." "Kan wel zijn, jefe, maar ze zijn hier niet zo blij als je foto's loopt te maken. Niet zo blij. Snap je." Ik klik nog een laatste kiekje en besluit mijn fotoverslag van het ophalen van mijn FM2 te staken.

Maya's Blauwe tegelcompositie bij binnenkomst Immigratie

Onafhankelijkheid. Vrijheid.
Gisteren kwam Rosa, onze hulp. Morgen is het groot feest in Mexico, Día de la Independencia, waarop Mexico viert dat in 1810 Miguel Hidalgo de binnenlandse oorlog begon die elf jaar later eindigde in onafhankelijkheid. De dag wordt gevierd met parades waar Rosa's dochter morgen in mee gaat lopen. Maar Rosa is er zenuwachtig over. De traditie van grootschalige bijeenkomsten wordt de laatste jaren namelijk op gruwelijke wijze opgeluisterd met geweld. Met name de Zeta's gooien graag bommen en granaten op de feestvierende menigten.

Nu is het zo dat het Yucatan schiereiland en de Riviera Maya tot nu toe redelijk vrij waren van geweld. Er spatte met regelmaat een onthoofd lichaam van de lokale krant, maar doorgaans komt de bloederige voorpagina van een auto-ongeluk. Ongetwijfeld zijn de drugskartels ook hier actief. In de grote anonieme resorts worden de deals gesloten en er gaan genoeg sappige verhalen van cocaïnevliegtuigjes die voor de kust in zee plonsden rond om er eentje van waar te laten zijn. Maar, de bendes beslechten hun onenigheden niet hier. Alhoewel, vorig jaar joeg een bommelding in Cancún de lokale overheden de schrik om het lijf, vorige week is de Politiechef van Toerisme doodgeschoten en gisteren was er een aanslag op de burgemeester van de verzamelde Solidaridad (een aantal gemeentes bij elkaar). Logisch dus dat Rosa een beetje bang voor morgen is - die parade heeft een rauw randje.

De afgeplakte ramen van Immigration

Enge man van de boevenfoto's

Het immigratielokaal zit al jaren op dezelfde plek, in een oud winkelcentrumpje tussen binnenstad en sjieke buitenwijk annex golfbaan (leuk bedacht, een golfbaan dwars door een woonwijk). Ik parkeer mijn auto even verderop valet. Stukje lopen, langs wat salonnetjes, verkoopstalletjes en ‘massage aan het strand’. Trap op, donkere hal met daarin: de fotograaf voor je boevenfoto en drie advocaten/notarissen die een slaatje slaan uit alle stamelende gringo's. Dan gaat er een schuifdeur open en kom je bij de balie waarnaast de snorsoldaat met zijn wand van leed staat.

Hoog aan het plafond hangen twee ventilatoren. De ramen zijn afgeplakt - alsof er zo een orkaan gaat komen, maar waarschijnlijk nog van drie jaar geleden (want waarom zou je het eraf halen). Er zijn twee balies. Er is veel rommel. En er ligt overal papier en stempels.

Stempels zijn belangrijk. Wie de stempel heeft heeft de macht. En wij hier op onze uitgeroeste stoeltjes hebben overduidelijk niet de macht. Nou, sommigen van ons een beetje. Als ik binnenkom word ik begroet door mijn advocaat. Of beter: de meisjes van immigration. Op elke rij zitten er een paar. Koket met een iPhone … eh … koket te wezen. De schouders zijn bloot, het rokje net niet té kort en de hooggehakte muiltjes veel te onhandig. De nagels zijn opgeplakt (da's een volkssport), de tanden gebleekt.

Enchantment, Abril en Gargantua
Abril, mijn meisje van de immigration heeft mij al ingeschreven. Ik hoef eigenlijk niks te doen anders dan op het juiste moment mijn duim op het juiste stempelkussen drukken. Abril werkt er vandaag een paar af. Aan de andere kant naast haar zit de cliënt na mij Guy Kawasaki's Enchantment te lezen. Omdat ik geen foto's durf te maken en het een beetje stom vind om hier 'Henry VIII - Mind of a Tyrant' van mijn lievelings Britse geschiedenismeneer David Starkey te gaan zitten kijken, blader ik in het enige boekje dat ik in tekst op het apparaat heb staan: Gargantua en Pantagruel. Voor wie het niet kent, hier een stukje recht uit de wikipedia gekopieerd, dan heb je een idee 'De man van Gargamella, Grandgosier, staat overal bekend als een grote drinker en eter. Gargamella is al elf maanden zwanger als ze tijdens een groot drink- en eetfestijn moet bevallen. Haar zoon Gargantua wordt uit haar linkeroor geboren in plaats van uit haar schoot, omdat ze te veel ingewanden heeft gegeten. Als de zuigeling is geboren begint hij al onmiddellijk "drinken, drinken" te roepen.'

Afijn. Daar zit ik dan. Abril naast me verzonken in een sms-gesprekje, Mevrouw Enchantment, de snorsoldaat, de gringo's in bloemenshirts en slippers, en Gargantua die zojuist uit het oor floepte. 'Bricmang!' Ik merk het niet eens op. 'Bricmang!' Abril verstaat de Spaanse versie van mijn naam wel en knikt dat ik naar de helpdesk mag. Dat is een bureautje dat met zip-ties, plakband en paperclip een tweede leven hier op kantoor heeft gekregen. Achter het bureau zit de immigrationmevrouw, ze roept nog een naam. Het is mevrouw Enchantment, die naast me komt zitten. De immigrationmevrouw gaat ons allebei tegelijkertijd 'doen'. Blijkbaar is dat efficiënter. Waarschijnlijk niet.

Stempels, stempels, stempels
De desk heeft een computer waar immigrationmevrouw reuze handig mee is. Ze typt en klikt met langgenagelde vingers. Leuk, de nagels hebben glittertjes en een schilderijtje erop. Verder staat er een desinfecterende gel met Mickey Mouse erop, wat grofvezelige papieren handdoekjes en dé stempel. Ze legt twee mappen voor zich die bulken van papier. Mexico is ouderwets bureaucratisch. Om iets te regelen moet je eindeloos veel formulieren invullen, op een speciale geheime manier waarbij de kleur inkt uitmaakt, de positie van de handtekening en het lettertype. En zit er ergens een kommaatje niet goed, dan word je naar huis gestuurd. Vervolgens belandt die hele bak papier hier ergens in dit stoffige, rommelige kantoortje om binnen twee weken onleesbaar te zijn en na een maand weggeluchtvochtigheid. Maar goed, voor dat gedoe heb ik Abril. Mevrouw Enchantment spreekt echt geen woord Spaans waarmee mevrouw glitternagel aanneemt dat ik dat ook niet doe. Ze kan Engels en grijpt de gelegenheid met graagte aan haar rijke vocabulaire te etaleren. En terecht.

Ik zit, knietjes braafjes tegen elkaar. Er is getyp. Er worden mappen opengeslagen. Er worden papieren vergeleken. Dingen krijgen stempels. Ik begrijp dat het nu vooral om het checken van de betaling gaat. Dan wat vragen over lengte, gewicht en of ik nog vreemde lichaamskenmerken heb. Als laatste worden mijn vingerafdrukken genomen. Waarna ik met de desinfecterende gel en het grofvezelige papier mag proberen inkt van mijn duimen te krijgen. Ik denk dat ze dat doen omdat het grappig is om de buitenlanders te zien viezelen met nat papier en klodders desinfecterende gel. De inkt blijft zitten. Ik heb een bedenkelijke klets lichtblauwe gel op mijn kruis. Het is klaar. We mogen gaan.

Ik zie de zee.

Abril wacht me op bij de balie, later op de dag zal de FM2 klaar zijn, die kan ik dan ophalen op het kantoor. Ik mag weer een jaartje blijven. De snorsoldaat glimlacht en houdt de deur voor me open. Achter zijn rug kijken achtenveertig vrouwen en meisjes me aan. Ik draai mijn blik af.

Een week later bungelen er twee bloggers aan een brug. Gruwelijk gemarteld, waarschijnlijk dagenlang. Een aantal dagen later wordt een blogster onthoofd gevonden. Beiden met een bijschriftje dat oproerkraaiers dat oproer kraaien maar beter kunnen laten. Met de groeten van de Zeta's. Weer even later lijken twee twitteraars dertig jaar cel te krijgen vanwege een vermeend opruiende 'terroristische' tweet. Buitensporig gebruik van de terrorismewetten. Dat is geen teken van een Boze Overheid, de overheid is in paniek, want de mensen zijn bang, en dan kan alles ineens verdacht lijken. Alles. Ook die blijvlezige blanke met de bril die kiekjes schiet in het voorportaal van het Immigratiekantoor.

Ik haal de wagen van de valet parking. Op weg naar huis pik ik wat sapjes op; een Tulum, een Agua de Sandia en een Platano, Fresa y Naranja. De zon schijnt. Mensen zijn vrolijk. Ik hoor een gitaar en het fluitje van de scharensliep.

Ik zie de zee.

De geur van Sinterklaas

2010-11-12T08:57:00.003-06:00

Hoi Bas,

wat is voor jou de geur van Sinterklaas? Is het pepernoten? Marsepein? Of is het de geur van moeders koekjes bij de openhaard? Of misschien minder idyllisch; is het een vage zure lucht van nerveuskinderbraaksel?

Ik vraag het, omdat het weer bijna 5 december is en geur bij mij (en bij iedereen eigenlijk) op een zeer directe manier een herinnering - en het gevoel dat daar bij hoort - kan oproepen. Heeft iets te maken met de hersenstam en korte lijntjes tussen bepaalde delen van je brein. Je weet wel.

Met al die pepernoten in de winkel zou ik dus verwachten dat ik zou worden overstelpt met Sinterklaas herinneringen. Maar dat is niet zo. Kennelijk loop je niet zo snel tegen 'de' geur op. Zo simpel is het niet. Geur is blijkbaar een complexe mix en vormt een nogal ingewikkeld gecodeerde sleutel tot je herinneringen. Pepernoten? Nee. Pepernoten met een vleugje parfum van Tante die en die? Bijna.. Mits de avond ervoor kaasfondue is gegeten èn er net een kaars is uitgeblazen. En er een oude hond in de hoek ligt. Achter de lederen bank. Dan is de mix perfect. Bijvoorbeeld.

Wat verwacht ik mij dan te herinneren? Ik heb namelijk helemaal geen goed geheugen voor mijn kindertijd. Meestal zijn mijn herinneringen gebaseerd op oude foto's, verhalen en een mix van wat recentere gebeurtenissen. Ik heb naar ik weet maar een echte eigen herinnering van toen ik klein (lees: Sint-gelover) was.
Ik herinner mij dat Sinterklaas de kado's altijd voor de voordeur presenteerde in een grote oranje plastic wasmand. Een wasmand die doorgaans in mijn klerenkast stond. Gevuld met verkleedkleren om precies te zijn. De gedachte dat Zwarte Pieten in het holst van de nacht, terwijl ik sliep, buiten mijn weten mijn klerenkast in doken om daar een wasmand leeg te gooien en tijdelijk te stelen, was beangstigend genoeg om een spoor in mijn slechte geheugen achter te laten.
Ik herinner me dat als een verhaal. Niet meer de emotie. Alleen geur kan op die manier herinneringen oproepen: levendig.

Laatst werd ik weer eens met mijn neus (sic) op dat feit gedrukt. Ik was twee weken geleden met mijn ouders en zus en haar gezin naar Texel. Als gezinnetje gingen we vroeger wel vaker naar Texel. In een huisje, naar het strand, Ecomare (zeehondjes!) en 's avonds pannenkoeken eten. Een 'weekendje Texel' was iets dat wij bijna elk jaar wel ondernamen. En dat zijn we - al dan niet met elkaar - ook later met regelmaat blijven doen. Zo ben ik met vrienden het eiland een keer rond gewandeld. En twee weken terug hadden we een Texelweekend dat we mijn moeder kado hadden gedaan voor haar verjaardag.
Omdat we op pad waren met kinderen (en omdat we zelf strandwandelhonger hadden) besloten we na vele jaren weer eens naar de Catharinahoeve te gaan. De pannenkoekenschuur waar we als kind altijd snel tevreden waren. Je kon er rondrennen wat je wilde en buiten was een speeltuin.
Maar die herinnering was vaag geworden. Ik had ook geen idee waar het was, maar iphone met internet en gps wees de weg (mijn boswachterige look met groen waxcoat, schippersmuts en kompas negerend).
Op het moment dat we binnenstapten herkende ik meteen de geur. In minder dan een seconde. De herkenning was 100%. Dit was hoe het toen ook rook. En .. knal: herinneringen. Niet eens van gebeurtenissen, maar van het kinderlijke gevoel van blijheid: pannekoeken! (toen nog met een n minder), speeltuin! zand in mijn laarzen! In detail de 'engelse schommel' en hoe we er met zoveel mogelijk probeerden op te klimmen. Met Bart en Jeroen bijvoorbeeld. Net met je kin boven de tafel uitkomend pannekoeken eten. Ik herinnerde me hoe ik het toen 'vond', in plaats van hoe ik het toen zag.
Dat was fijn. Het was dan ook een geur mix van oud hout van de boerenschuur, strandzand op de vloer, een openhaard, pannekoeken met spek en stroop en zeelucht. Een Oud Hollandsche geur. Maar kennelijk specifiek genoeg voor mijn hersenstam.

En Sinterklaas? De genoemde geuren hebben mij nooit zo getriggered als de geur van de Catharinahoeve dat deed. Tot gisteren. Kwam er een paard op de gang? Was het de geur van jute? Een mottige tabbert? Niks van dat alles.

Ik verwerkte wat post op kantoor. Giroafschrift links, rekeningen rechts en de ongewenste post in het midden in de papierbak. Ter afvalscheiding haalde ik de Viking (kantoor artiekelen) catalogus uit zijn plastic. Altijd leuk om even door te bladeren. 50.000 nietjes nu met 10% korting! Dat soort dingen.
En op het moment dat ik de catalogus als een waaier door mijn vingers liet ritselen .. Een zachte wind raakte mijn gezicht: SINTERKLAAS.
De geur van drukinkt! Verse inkt. Kadogids! Presentjesfolder! Ik drukte mijn neus in de rug van de Viking gids en snoof de zenuwachtige anticipatie van al die mooie speelgoed dingen die je als jongetje wilde hebben en wellicht zou kunnen krijgen. Een walhalla aan speelgoed waar je als kind uren boven hing. Onderwijl die geur snuivend. Ik rook en voelde die emotie die je later als opwinding ging herkennen. Als jochie was dat gevoel nog gereserveerd voor kadootjes en speelgoed, later muteerde die kinderlijke opwinding in de buik in verliefdheid (dat rook niet naar drukinkt). Eigenlijk ging er een gevoel van verliefdheid door me heen dus. Maar ik herkende het. Even, heel even was ik vier of vijf. Kadootjes. Ik krijg kadootjes. En zelfs de kadootjes die ik niet krijg, zijn mooi om naar te verlangen....

Herinnering. 100% herinnering uit de kadootjesfolder voor kantoormannetjes.

vrgr

Michiel

Het winkel mysterie

2010-08-06T07:28:00.008-05:00

Beste Bas,

je weet, ook hier is het zomer en staan de ramen open.

Hier op kantoor.

Het is geweldig om in het hart van de binnenstad te werken. Hoewel de geur van passerende vuilniswagens, parfumdames of blowende tieners soms teveel naar binnen waait, en we af en toe een lawaaiïg festival moeten lijden, is het zalig om tijdens kantooruren niet in een isolement te zitten. Maar om juist midden in het gedruis te toeven.

Terwijl wij voortploeteren door emails, spreadsheets, telefoongesprekken en dikke pakken papier, kwettert het leven door de ramen naar binnen. Of wij gaan even naar buiten, lopen een rondje, kopen een blikje.

Ikzelf zit pal naast het raam en zodoende bijna buiten. Ik hou via de spiegelende ruit aan de overkant onze voordeur in de gaten. Zo spiek ik wie er aanbelt en kan ik bovendien - zonder mij uit mijn stoel te draaien - een blik werpen op de winkelstraat waar ons kantoor aan ligt.

's Zomers zijn de Utrechtse straten gevuld met jonge vrouwen en het kost me soms moeite om niet te veel te genieten van het feit dat we een vogelperspectief hebben van 1 hoog.

Dat ik langzaam een oude gluurder aan het worden ben, laat ik maar even voor wat het is. Waar ik je over wil schrijven zijn de winkels in de straat.

Ik snap winkels niet.

Op moment van schrijven bijvoorbeeld, staat het kledingwinkelmeisje van hier tegenover al de halve dag op straat te ouwe-nelen met de knul uit de designwinkel. En twee passerende vrienden hebben het goed en gezellig in de zon samen met het personeel van de andere kledingzaak. De ongezond ogende baas van de Italiaanse fastfood tent staart wat voor zich uit en drinkt zijn eigen fruitsap. Net iets verder stoft men de etalage. Vandaag lijkt de dynamiek wel heel erg op een Mediterraan dorpsplein. Met de armen over elkaar praat men wat, kijkt naar passanten en bewondert elkaars uitstalling. Maar klandizie is er niet. De winkels zijn het decor van hun sociale mini-event.

Het is zomervakantie. Kennelijk zijn de vele mooie jonge dames die ik begluur niet de doelgroep van de dure (danwel dikmakende) winkels in de straat.

Maar toch, tijdens andere seizoenen is het niet veel anders.

Wat kost een dag in het leven van een winkel wel niet? Ik heb vaker met Arnoud geprobeerd dat te calculeren. Vooral toen hier tegenover een lingeriewinkel zat. Ik keek veel in de etalage. Niet om naar schaars geklede hoofdeloze paspoppen te kijken (zo ver ben ik nog niet heen), maar vooral omdat deze ruit vaak goed spiegelde: de winkel was vaak dicht en donker. Halve dagen geopend en zelden zagen we er een klant. Nu is die winkel dan ook weg, maar zat er toch ruim twee jaar. Hoe knoopt de verkoper van de winkel met kralen de touwtjes aan elkaar? Een winkel waar de transacties in de centen en euro's zullen worden berekend in plaats van in tientallen of honderdtallen. En het loopt niet bepaald storm. Hoe laag je inkoopprijs ook is, je maakt gewoon nauwelijks omzet.

Bij de Italiaanse broodjeszaak (Bigoli, haar winkelnaam moge geheiligd) daarentegen, staat elke dag een rij mensen. En in hoog tempo verwerkt het personeel ingrediënten tot meerwaarde en verkoopt ze met winst. Dat snap ik: ik weet hoe goedkoop ingrediënten kunnen zijn, zie honderden broodjes per dag verkocht en goedkoop personeel dat na het spitsuur van de lunch weer de biezen pakt. In de andere winkels worden er daarentegen een stuk of drie items verkocht. En dat zijn geen personenauto's of rolex horloges.

Okee, ik zit niet de hele dag te turven, maar evengoed ben ik er van overtuigd dat er iets is wat ik over het hoofd zie. Want niet alleen moet dat winkelmeisje, de huur van het pand en de inkoop betaald worden, er is ook een baas die er winst op moet maken. Hoe doen ze dat?

Als ik het geheim weet, ga ik dus een winkel beginnen. Beetje hangen aan mijn eigen toog, paspoppen aankleden en kletsen op straat. Of met mijn design-prutsels schuiven en espresso drinken in de vensterbank. Wellicht speels het meel van mijn fast-food personeel kloppen ook al zit het op hun billen. Iemand de weg wijzen naar het museum.

En daar dan van kunnen leven.

Oh sorrie ik moet ophouden, er gaat iemand naar binnen aan de overkant.

Gegroet vanuit de animatie boutique,

Michiel

Het stille verbond. #6

2010-06-11T17:00:00.001-05:00

Ik kreeg een foto van mijn zoon. Hij staat er van de zijkant op. Zijn wangen zijn rood, zijn wimpers zijn vochtig. Zijn mond trekt naar beneden. Hij huilt. Hij heeft een grote doos in zijn handen. Aan de binnenkant zijn met stift sterren getekend. In geel en paars. ‘Pleuntje’ staat er in kinderhandschrift. En ‘welterusten’.

Met een speeltje tussen zijn poten ligt in de doos een dode zwarte poes. Hij kende Pleuntje al zijn hele leven. Hij zegt tegen me dat hij erbij was toen de dokter haar een spuitje gaf. En mijn jongste dochter zegt dat anders Pleuntje veel te veel pijn zou hebben. Hij zegt dat hij haar mist.

En dan laat hij zijn nieuwe voetbalschoenen zien.

Het stille verbond. #5

2010-06-10T17:00:00.001-05:00

Eerst woonden hier drie perzen: Buddha, Nino en Ali. In de loop der jaren zijn daar echte Mexicaanse katten bijgekomen: Poeselette, Jack, Huli en Nomi. Met die laatste is het allemaal begonnen. Terwijl alle andere katten, op Huli na zijn het mannetjes, geen enkele drang hadden om hun gebied af te bakenen, is Nomi geboren om te plassen.

De kat plast niet alleen hier in het dichtbekatte poezenhuis, toen hij een tijdje een paar deuren verderop woonde doorweekte hij daar de buggy, de box en het babybedje. En hier heeft zijn gespriets de aldoor toenemende plascompetitie veroorzaakt. Het gaat allang niet meer om territorium, het is een tik waar ze niet meer vanaf komen.

Nino loopt met zijn kont schuin naar achter en plast, onophoudelijk kleine sprietsjes tegen alles. Poeselette pakt het grootser aan met grote gele plassen, liefst tegen gordijnen. Buddha mag graag een kussen bevuilen.

Maar het stinkt hier niet. We hebben een speciale antigeur-geurspuit, maar ook een lavendelluchtspuit en een ocean-breezespuit. We hebben lekker wierook. We hebben een wasmachine.

Maandag gaat Nomi weg, met zijn baasje mee. Misschien ebt dan ook langzaam het geplas weg. Misschien is de geur zo diep in het huis getrokken dat ze blijven sproeien. Misschien is het wel zo’n tik geworden dat ze het zonder reden doen en niet meer laten kunnen.

Update: Nomi is weg. In zijn nieuwe huis heeft hij nog niets ondergeplast. Hier is de oorlog gestopt. Alleen Nino, die blijft als een plas-verslaafde, dronken van zijn eigen lucht, doorspetteren. En wij natuurlijk, wij spuiten ook onversaagd verder.

Het stille verbond. #4

2010-06-09T17:00:00.001-05:00

Carlos is een olijke, volle, nichterige dierenvriend. Hij is Mexicaan, maar ongewoon bereisd en spreekt vloeiend Engels en Frans. Hij staat bij ons in de achtertuin om zeven dwergpapegaaien over te kopen. De beesten zijn prachtig, maar bloedje zenuwachtig en wij daardoor ook. Carlos is verliefd. Hij vindt ze zó schattig en zó mooi.

Carlos woont in Playa en Puerto Morelos, een goede 20 kilometer noordelijker. Hij is opzichter in Playa, maar bouwt ondertussen in Morelos aan zijn droomwoning. Niet aan de kust, maar juist tegen de rand van de jungle waar zijn twaalf honden lekker kunnen dartelen en al zijn vogels (en de onze) in een enorme volière de bijna vrijheid hebben.

Hij neemt de vogels nu mee naar zijn appartementje hier, hij kan even niet naar Puerto Morelos want hij past op een baby-aapje dat ze op de bouw gevonden hadden.

En dat we op de koffie moeten komen in Morelos, want het wordt zó mooi daar.

We horen een jaar niets van Carlos. Dan zien we hem bij de Telmex waar hij en wij de telefoonrekening gaat betalen (praktisch informatieblokje: geen automatische incasso, geen elektronische overboeking, de rekeningen die je krijgt (als je ze al krijgt; beruchte Mexicaanse post) ga je betalen bij de winkel waarvan je het product kocht; of, moderner, je betaalt het in de supermarkt). Met Carlos gaat het goed. We zijn meteen weer net zo gezellig als vorig jaar. En ja, het gaat goed met zijn huis in Morelos, al is het nog niet af. Maar ja, hij heeft nu ook herten uit het bos. En nog veel meer dieren.

Van Carlos word je meteen vrolijk, hij heeft zo ongelofelijk veel liefde. Hij houdt van alle dieren. Hij houdt waarschijnlijk ook wel van ons. En wij van hem.

Dat we zeker eens op de koffie moeten. Hij heeft ons telefoonnummer en wij de zijne.

Het stille verbond. #3

2010-06-08T17:00:00.001-05:00

Jack loopt over straat. Wankel. Ik zie hem vanuit het raam. Hij was al twee dagen weg. Maar dat hadden we niet echt opgemerkt. Jack is een Mexicaanse kat van de straat en die kunnen een stootje hebben. Jack is vernoemd naar Jack Bristow, de briljante en intrigerende vader van Sydney in de serie Alias. We zijn seriekijkers, zo strompelt Jack nu langs onze auto die we aan de serie 24 danken: een Ford Explorer.

Jack kwam op een dag aangelopen. Heel schuchter. Hij had honger. Hij was bang. We ontfermden ons over hem. Als dat lukte, want Jack was snel en vluchtte steeds. Drie dagen later sliep Jack in bed.

Als je het goed met dieren voor hebt is wonen in Mexico niet makkelijk. Een autorit van een half uur levert je zeker één doodgereden dier op en talloze zwerfhonden en -katten. Dieren zijn niet voor de gezelligheid. Je hebt er wat aan, of niet. En omdat er zoveel dieren zwerven beschermen mensen hun terrein ertegen.

Nu rijden we naar de schele dierendokter in het centrum van de stad (bij de gedachte aan die dokter neurie ik onwillekeurig de showtune van Daktari en zie Laurence, de schele leeuw). Het schuim staat op Jack zijn mond. Ze gaan hem onderzoeken. Uren later krijgen we een telefoontje. Ze houden Jack vannacht, hij is vergiftigd en het gaat niet goed met hem, ze proberen hem te redden.

Vergiftigde sardientjes. Waarschijnlijk is Jack er ingetrapt.

Toen de doktoren de volgende dag hun praktijk binnen gingen was Jack al dood.

Het stille verbond. #2

2010-06-07T17:00:00.003-05:00

'Fuck Buddha! Ksssht!'

Met zijn rode pluisstaart omhoog stuift de kat door het gat in de hordeur naar de achtertuin. Ik er achteraan, met platte voeten stampend. Omdat ze daar van schrikken. Ik moet wel oppassen dat ik niet uitglijd. Ik heb gladde sloffen aan. De vloer is koud en ik heb nieuwe gekregen, met Homer Simpson erop. Op mijn rechtervoet zegt hij, in het Spaans, ‘Sla!’ en op mijn linkervoet ‘Spek!’.

Onder het aanrecht in de keuken zitten kastjes met houten deuren waar horizontale spijlen voor zitten. Voordat ik achter de kat aanstampte lag ik aan zo’n deurtje te ruiken en aan het pakje kleine ZipLocks dat er achter stond.

Dat komt, de katten plassen. Tegen alles, de deur, de muur, de was, zelfs tegen mensen als die teveel naar een andere kat ruiken. En als ze tegen de kastdeurtjes plassen, sprietst het tussen de spijlen door.

Ikzelf heb nooit de behoefte gehad tegen dingen aan te plassen. Zoals mannen dat kunnen. Vooral als ze dronken zijn. Dat komt voornamelijk omdat ik niet staand plassen kan, maar als ik het kon zou ik het ook niet doen. Ik zou zelfs al zou ik tegen een droge muur in Eindhoven plassen denken dat er een Amazone-rivier-visje tegen de warme stroom omhoog zou zwemmen, recht mijn plasbuis in.

De katten plassen maniakaal. Alles is nat. Als we er niet met spuitbussen, natte doekjes en bleekwater achteraan zouden zitten zouden de muren tot pap geplast worden. Maar dat doen we dus wel. Een kleine karavaan van plassen, handenklappen en stampen en wassen trekt door het huis. Buddha, de rode Pers waar ik zojuist achteraan zat heeft op een dag bedacht dat hij het beste zichzelf onder kan plassen om van de vervelende luchtjes van andere katten af te zijn.

Of, en dat kan ook heel best, dat hij meedoet maar niet precies weet waaraan.

Het stille verbond. #1

2010-06-06T17:00:00.002-05:00

Ik heb als kind nooit een huisdier gehad. Tenminste, niet eentje die ik me nu nog kan herinneren. We hadden wel dieren, maar toen was ik nog heel klein. Wat ik daarvan weet is wat me later verteld is: ze heetten allemaal ‘Karel’. Nooit gemist ook, een dier.

Ik ken het jeugdige verlangen, een dier te hebben niet. Of het verbond van mens en hond. Nu komt er bij honden bovenop dat ik er echt een hekel aan heb, en er bang voor ben. Tenminste, ik onderscheid twee categorieën: honden die je weg kunt schoppen mocht dat nodig zijn en honden die als ze denken ‘die met die bril, die bijt ik zijn strot door’ hun zin gaan krijgen. Van die kleine hondjes ben ik niet bang - zolang ik sta en ik nog tijd heb om mijn been te strekken mocht het keffertje in de aanval gaan. Verder vind ik honden vervelende slijmjurken met die nare onstilbare honger om aandacht, dat irritante gekwispelstaart en tegen je op geklots.

Toen ik vijftien was kwam ik er achter dat als ik een hekel aan iemand had, diegene doorgaans op mij leek. ‘Wat een arrogant, bijdehand, betwetertje is dát zeg!’, dacht ik op school van een klasgenoot, om er op weg naar huis achter te komen dat dat etterbakje eigenlijk alles hetzelfde doet als ik. Ik wil maar zeggen, waarschijnlijk lijk ik op een hond.

Met het leven zonder dieren, leefde ik mijn jeugd dus ook zonder de dood. Misschien dat er wel een keer een vis was, ‘Karel’, die door het toilet gespoeld moest, maar diepe indruk heeft dat niet gemaakt.

Ik ben zodoende onbezorgd met dieren.

Zolang ze niet bijten.

Bas

Ouderdom

2010-05-07T07:13:00.009-05:00

Hoi Bas,

Recent zat ik met een goed glas Rose in het bleke zomerzonnetje op een terras van Montpellier. Montpellier is een stad met alles wat men van een stad kan verlangen: cultuur, kroegen, de zee op 20 minuten reizen, de bergen op 30 minuten. Groot genoeg voor alle voorzieningen, klein genoeg om te bevatten. Vooral veel Parijzenaars keren hun metropool de rug toe en vestigen zich in deze provinciestad in het Zuiden van Frankrijk waar het levenstempo iets lager ligt en de zon meer schijnt.
Op het terras van het Place de la Comedie is het dus goed toeven. Je kunt er uren mooie en moderne mensen kijken. En omdat het zo'n fijne jonge stad is, en de Franse meisjes legendarisch, zou je verwachten dat ik daar mijn ogen zou uitkijken.

Nu ben ik nog ver verwijderd van een penopauze, maar toch ging mijn aandacht voornamelijk uit naar andere mensen. Tussen al het jonge studerende sexy grut scharrelden opvallend veel oudere stellen rond. Elkaar ondersteunend, soms met stok, en allemaal met een plastic zakje met wat boodschapjes op pad. Krom en ogenschijnlijk taai als olijfbomen staken ze het plein over. Soms pauzerend voor een glaasje op een terras. Bruine verweerde oude koppen. Het soort bejaarden dat je vaak op postkaarten ziet zitten rond een klein pleintje met 'boules' en Pernod. Ze liepen hier rond in het wild.

Ik genoot er van. Het viel me zelf voor het eerst op dàt ik er van genoot.

Met steeds meer aandacht kijk ik naar oude mensen. Met meer liefde. Het fleurt mij op een hoogbejaarde te zien die er lol in heeft. De lach van een kind is vervangen door de lach van een bejaarde als favoriet middel ter bestrijding van depressie. In een park kijk ik liever naar het oude stel op een bankje dat lieflijk een boterhammetje uit een plastic zakje eet dan naar dartelende kinderen op het veldje. De jeugd wordt overgewaardeerd. En is ook zo voorbij.

Ik heb ook al een favoriet bejaard stel.

Op mijn route van en naar kantoor kom ik langs een huis waar een hoog bejaard echtpaar woont. Ik ken ze niet, maar ik hoop zo oud te worden. Ze stralen tevredenheid en ingetogen geluk uit.
Ik kijk altijd daar waar mogelijk bij de mensen naar binnen. Beetje onbeleefd, maar het is leuk om zo langs alle levens te zappen. En zo 'ontdekte' ik het echtpaar. De oude man en vrouw zaten rond half zes achterin hun kamer aan tafel tegenover elkaar te eten. In een prachtige stijlkamer vol hout, kleedjes, vitrage en dergelijke. Een echte oudemensenwoning. Prulletjes, iets te donker. Ouderwets meubilair dus. Uiteraard. Het was een mooi beeld.

Ik maak er sinds mijn ontdekking werk van met regelmaat naar binnen te gluren. 's Ochtends zit hij vaak halverwege de kamer rechtop in zijn stoel. Soms met de ogen dicht. Vaker kijkt hij voor zich uit. En een keer zag ik dat hij zijn overhemd recht trok voor de spiegel. Zij is vaak achter in de kamer iets aan het rommelen. Ze bewegen zo langzaam en ik beweeg in verhouding zo snel dat het lijkt alsof hun tijd stilstaat. Relativiteits theorie in beweging.

Maar op een dag stond ik oog in oog met de vrouw. In enkele weken tijd had ze zich als in een timelapse opname naar de voorkamer bewogen. Ze had iets van de bank gepakt en draaide zich net om toen ik langs haar raam kwam met mijn glurende ogen. Ik kon haar eindelijk goed zien: ze was krom en klein met een grote bril. Ze keek op en we keken elkaar in de ogen. In een reflex zwaaide ik naar haar.
En zij zwaaide met kinderlijk enthousiasme en verrassende energie terug. Alsof ze in een fractie van seconde naar mijn snelheid schakelde. Zwaai zwaai en een brede lach met vrolijke ogen, vergroot door de bril. Uit het niets. Het gebeurde in het voorbijgaan en ik was al twee passen voorbij hun raam toen ik hardop lachte met mijn hoofd achterover in mijn nek. Ons korte contact had me echt blij gemaakt.

Het zal toch wel mijn eigen leeftijd wezen dat ik dit nu zo fijn vind. Opa's en oma's zijn niet meer. Ouders worden ouder op deze leeftijd. De mijne zijn gelukkig nog erg jong. Ik voel wel al dat de afvalrace voor mijn eigen generatie langzaam begonnen is. Ouders beginnen te sterven, krijgen op zijn minst kwalen en de leeftijdsgenoten zijn schokkend genoeg ook aan de beurt. Voormalige klasgenoten overlijden, vrienden ondergaan behandelingen voor kanker en dat zal nog maar het begin zijn.

De ouderen die ik met zoveel genegenheid bekijk, geven me een veilig warm gevoel: laat maar tikken die klok, hij zal steeds sneller lijken te lopen terwijl jezelf langzamer en strammer wordt. Maar het einde is nabijer dan het begin. Het is een feit. Geen paniek.

Toedeloe,
Groetjes vanachter de geraniums,

Michiel

Alles wil gezien, gevoeld, geademd en geroken worden.

2010-03-04T07:58:00.004-06:00

Hoi Bas,

Ik ben geen schilder of beeldhouwer of sportman. Schrijver is ook mijn beroep niet. Maar een uitmuntend vakantieganger ben ik zeker.
Al zeg ik het zelf.

Uit een vliegtuig stappen is altijd een soort bevrijding. Ik schuifel met de andere 148 passagiers door het kleine halletje naar links. En in het beste geval is er dan geen slurf maar een trap. Dit is zo'n geval. Na vier uur is daar ineens daglicht en frisse lucht. De opening van de dikke vliegtuigdeur volgt de ronding van het vliegtuig en met een kleine buiging stap ik onder het laagste deel door, het kleine platformpje op.
Meteen is er de neiging om na het oprichten van het hoofd met gestrekte arm te zwaaien als een filmster uit vervlogen tijden. Ik zet mijn zonnebril op en kijk om mij heen. Het licht is verblindend. Duizenden kilometers naar het Zuiden. Een half seizoen zuidelijker. Even wennen dus. Zon kan soms lekker prikken op je netvlies. Niet fronzen nu, maar de ogen open houden. Het kietelt mijn brein. Na het urenlange bedompte monotone mono van de binnenkant van het vliegtuig is er nu een dolby surround mix van wind, vrolijke opgeluchte stemmen en het gierende suizen van de jetmotoren. Warmte van de zon en de zwarte grond. De geur van kerosine, heet asfalt en de zee.
Het vliegveld is gebouwd op de rand van de vulkaan. Een kunstmatige waterpas gelegde strook tegen een eiland dat verder nergens niet stijgt of niet daalt. Het is een reusachtig balkon met zeezicht. Zeezicht met in de verte twee eilanden in de mist. Alles is hier zomer, vliegveld en zee. Als ik mij omdraai en omhoog kijk, zie ik groen. Bananenbomengroen en palmbomengroen. Op de voorgrond het Transavia groen. Ik zou het moeten schilderen.

Het huisje is van lavasteen gebouwd. Muren van een meter dik. Alles is hier van lavasteen. Er is genoeg. Het maakt de omgeving tot een geheel. Huizen, muurtjes, veel wegen, strand: lavasteen. Er is niet een soort lavasteen. Nog los van de kleur en de grootte van de stenen; er is een enorm verschil tussen steen, rots en kei. Maar het meeste is bros. Bros als het chocoladereepje Bros. Het gesteente zit vol luchtbelletjes. Kokend en bubbelend is het aan het oppervlakte gekomen en zo is het gestold. Vers afgebroken exemplaren zijn nog scherp. Een zware steen oppakken, laat kleine rode puntjes in je handen achter. Alsof je een zware plank met tientallen spijkers gedragen hebt. Ze voelen bros. Sommige exemplaren kun je zo met je vingers verkrummelen, anderen niet. Op het strand zijn de stenen door weer, wind en vooral de zee prachtig rond geworden. Grote en kleine kiezels vol met netjes afgeschuurde gaatjes erin. Hun oppervlak voelt zijdezacht. Als versteende sponzen. Op een verse lavastroom die nog maar 60 jaar geleden is gestold, is alles bros en scherp. Vers gebakken steen. De bovenkant ziet er uit als zwarte cake, vers uit de oven. Een glanzende zwarte korst die je met je blote handen kan afbreken van de laag eronder. De stroomrichting is nog zichtbaar. In het groot maar ook in het klein. Met mijn vinger volg ik de vele ribbeltjes die golvend richting de zee wijzen. Materiaal om mee te beeldhouwen.

Het pad eindigt bij een stapeltje stenen dat met veel fantasie een muur van een huis genoemd kan worden. Dit voormalige hutje was de eindbestemming van het overwoekerde pad. Dit weggetje leidt dus niet naar boven naar onze eindbestemming. We zijn niet verdwaald. Dankzij goed kaartleeswerk en een gps-apparaat weten we precies waar we zijn. Maar de route die nog wel op de kaart staat, is niet meer. De markering langs het pad was dan ook verwijderd. We hadden beter moeten weten, maar we kozen bewust voor avontuur. Terugwandelen is geen optie voor ons. We moeten volgens de gps 300 hoogtemeters omhoog. Hemelsbreed is het niet veel meer dan dat. We kijken omhoog en zien -geen pad- een stijle helling met bomen met daartussen heel veel bruine lange dennenaalden. Her en der een struikje. Verder groeit er niks. Het is te stijl en de naalden, de ondergrond en het klimaat staan kennelijk geen andere begroeiing toe. Geen gras, geen mos, geen lage plantjes of ander struweel. De naaldenbodem loopt als sneeuw, glad zacht en gevaarlijk. We zetten onze voeten dwars neer. Kleine stapjes. Elke boom op onze route benuttend om ons af te zetten en als steun te gebruiken. Diep ademen, snel hijgen. Het is sjokken, zeker geen rennen, maar mijn hart gaat als een bezetene tekeer. Ik zweet als een otter. Af en toe een grote stap en dan voel ik de spieren in mijn bovenbenen als ik mijn negentig kilo omhoog duw. Het is een aangename pijn. En de enige manier om boven te komen, is om dit vol te houden tot we er zijn. Geen idee hoe lang het duurt. Diep door de neus inademen en met bolle wangen uitblazen als ik even pauzeer. Handen in de zij. Rug rechten en even van het uitzicht genieten. Het bloed kolkt door mijn lijf. Gelukkig daalt de hartslag al na een paar seconden. En we gaan weer door. Ik adem alle zuurstof van dit eiland in en weer uit tot ik boven ben. Een echte sport.

Hier lust ik meer van.
Kan ik hier mijn beroep niet van maken?

Ola

Michiel

afval

2010-02-16T20:44:00.015-06:00

Toen ik een klein was gooide ik de korstjes van mijn boterhammen achter de verwarming.

Ik neem je mee naar 1990. Daar ben ik met lange haren, een rotsvast geloof in al het goede dat hennep brengt en een ronde hoornen bril over mijn kippige ogen. Het is zomer, ik ben klaar met de middelbare school en heb een bijbaantje: vuilnisman.

Vroeg in de ochtend sta ik op, haal een bevroren petfles met limonade uit de vriezer en smeer mijn lunch. Op naar wagens. Elke dag een andere route. Lekker achterop het plankje staan met je neus in de wind en lopen, eindeloos lopen. Toen waren en nog geen bakken dus de zakken pakten we vakkundig tussen de vingers en dan met een fikse zwaai, hup, de bak in. Lachen natuurlijk als de zak scheurt en je met een bezempje de volledige inhoud van de gescheurde zak tussen de klinkers moet poetsen. Om snel te zijn neem je er zo veel mogelijk tussen je vingers, nooit onder de oksel, er zou eens een kapotte fles in kunnen zitten.

Het is een mooi beroep met zo zijn eigen hoogtepunten, op elke route woont wel een mevrouw die cola en lekkers voor de vuilnismannen heeft. En, de mensen gooien van alles weg dat nog best leuk kan zijn. In de pauze ben ik doorweekt van het zweet en is de de bevroren fles precies helemaal waterig.

Ik doe mee met de mannen, probeer uit alle macht mijn benen niet kuis over elkaar te gooien en heb voor de gelegenheid driekwart zware Javaanse Jongens gekocht. Het blijkt een sportief hoogstandje dat wandelen in de zomerzon. En ik stink. Mijn zweet vermengd zich met acht uur vuilnis en op weg terug naar huis heb ik in de bus vier stoeltjes voor mezelf.

Nu neem ik je mee naar Playa, proper Playa. Niki heeft iets met vuilnismannen en -wagens. Ze hoort ze van vier blokken aankomen en verzameld dan alle rotzooi in huis. Helemaal opgewonden zijn de momenten dat we iets van waarde bij het vuil kunnen zetten: een zakje oude telefoons, een aquarium. Niki rent naar boven, verstopt zich half achter een gordijn om de reacties te bekijken. En die zijn ook heerlijk. Daar komt de wagen de hoek om. Nog twee huizen. Nog één. En dan springen de midgets van hun hoge plankjes. Alsof we voer voor de wilde dieren hebben neergelegd. Ze zien de bak. Ze maken de zak die Niki speciaal aan de zijkant heeft gehangen open - och en zie ze glunderen, en zie ze blij zijn.

Vuilnis scheiden doen we niet, sterker nog, als het in de bak zit, nemen ze het mee. Behalve blikjes dan, die zijn geld waard en de gemiddelde Mexicaan spaart ze op. Het land heeft nog niet de luxe om zich druk te maken over afvalscheiding. Al begint het wel een beetje te komen, wij meten de stap van Derde naar Tweede Wereld Land aan hoe de afvalverwerking zich ontwikkelt. Dat er nu bakken zijn. En ik denk dat we binnenkort foldertjes krijgen om glas apart te bewaren. Maar ja, zolang we nog het gevoel hebben dat alles toch in die ene wagen gekieperd wordt, zal zo'n plan op niet veel animo kunnen rekenen.

De mannen komen hier overigens niet één keer per week, maar drie keer Per Dag. En wij hebben ook drie keer wat voor ze om mee te nemen. Het geeft vreugde aan elke dag.

Twee blokken verderop komen ze vast niet zo vaak. Daar is de colosio, de getto. Daar hebben de mensen geen bakken, maar hangen alles in zakjes van de Wall Mart aan de bomen. Dat is omdat anders de honden en ander ongedierte je vuilnis opeten.

Groot afval heeft een ander systeem: dat ruimt zichzelf op. Je wasmachine, je computer, een bank, zet het aan de straat en klaar ben je, binnen een uur heeft iemand het wel opgepikt om het of te repareren, of uit elkaar te slopen voor onderdelen. Vuilnis is maar net hoe je het bekijkt.

Mooi vuilnis kan een cadeautje zijn. Stiekem vuilnis is de vrijheid van een kleuter. En als je op de wagen staat, is er altijd wel een mevrouw onderweg die je cola geeft, of die kleine verrassingen voor verstopt in een zakje dat hangt aan de bak.

Je Bas.

Stinkend protest

2010-02-14T03:50:00.015-06:00

Hoi Bas,

afgelopen week staakten de vuilnismannen hier in Utrecht. Dat ging heel gewoontjes. Eén dag werd er geen vuil opgehaald en daarna ging men weer aan het werk. Je vraagt je af wat hun punt met die staking was. Want vergelijk dat met escalaties die we af en toe in warme landen als Griekenland en Italië zien: stinkende, zowaar de builenpest verspreidende hopen zooi die maanden blijven broeien, burgers die uit eigen beweging de bergen afval gaan verbranden in de straten, vechtpartijen tussen stakers, collega vakbondslieden en politie. Een vuilnisman kan de beschaving ontwrichten! Afval is letterlijk de andere kant van onze consumptie maatschappij en die controleert hij. Dat geeft macht en strijd.

Maar niks van dat alles dus in Utrecht.

Onder mijn kantoorraam liep een handvol kerels wat jolig joelend naar het Stadhuis om er eventjes herrie te maken op fluitjes. Waarschijnlijk werd kort daarop een kleine representatieve groep te woord gestaan door een handvol ambtenaren. Geen idee of ze hun zin hebben gekregen.

Toch houdt het mij bezig. Je vuilnis is net als je ontlasting hoogstpersoonlijk, het is het onvermijdelijke resultaat van consumptie, alledaags en eigenlijk ook wel vies. Je kunt er zogezegd niet echt omheen. Afval is belangrijk.

En de staking trof mij persoonlijk (mooi he, hoe zo'n zin het slachtofferschap claimt en gewicht geeft aan het eropvolgende. Al is het futiel). Want het was juist op onze vuilophaaldag thuis èn op kantoor dat ze staakten. En geheel ongerelateerd aan de staking hadden wij burgers van Utrecht net een brief van de gemeente gekregen over ons huisvuil. We worden vanaf vandaag geacht ook ons plastic te scheiden van het 'rest'afval. Het is daarmee wat mij betreft officieel uit de klauw gelopen.

Want bezie nu even kort de verwende moderne Hollandsche man in de blanke wijk met hoge WOZ waarde: de 'groen'bak doet hij vol groente-, tuin- en fruitafval (en de houtkorrels van de kattenbak), de batterijen levert hij in bij de winkel en natuurlijk brengt hij oud papier hoogstpersoonlijk naar de papierbak. En glaswerk naar de glasbak; groen bij groen, bruin bij bruin en wit bij wit (later gooit men dat weer bij elkaar). En een oude pc fietst hij helemaal naar het vuilinzamelpunt zodat zeldzame metalen worden herwonnen. Ook verfresten en andere chemicaliën brengt hij er heen. De flessen met statiegeld (plastic en glas) brengt hij retour naar de winkel. Kleren die nog niet stuk zijn, maar wel weggegooid kunnen worden, doet hij in een container voor een ontwikkelingsland. En nu .. nu zal hij dus ook zijn plastic verpakkingsmaterialen zelfstandig gaan wegbrengen naar het 'recycle' station: een manshoge container naast de glasbak.

In de blanke nettemensenwijk waar hij woont, wordt met religieus fanatisme afval gescheiden. Alle mannen kopen zo hun aflaat voor hun overspannen consumptiegedrag. Druk met de afvalscheiding bezig zijn, is goed voor zijn ziel. In de wijk wordt zó goed gescheiden dat een van de weinige plaatsen waar in de wijk glas en papier werd ingezameld, is weggehaald. Wegens succes opgeheven. Klacht van de nabij gelegen school was dat er veel glas rond de bakken lag, en er driemaalweeks geleegd werd. Geen slecht argument. Maar dan zou je denken dat dit - volgens berichten - 'meest gebruikte recycle station van Nederland' heropend zou worden op maximaal 50 meter afstand. Niet dus. De netteman moet nu een behoorlijk stuk verder zijn papier, glas, textiel en -sinds vandaag- plastic wegbrengen naar een ander -nu overvol- verzamelpunt.

Nou niet deze nette man. Ik ben het zat. Sinds ik heb gelezen (je leest wat je wil lezen, ik weet het) dat afvalscheiding achteraf veel effectiever is dan bij de bron, ben ik van mijn geloof gevallen. Papier en glas breng ik wel weg. Maar ik wil niet nòg een stinkende bak voor plastics erbij in mijn keuken. Is het nou afgelopen? Wie heeft er in godsnaam plek voor al die bakken? En je moet het allemaal zelf wegbrengen.

Je snapt wellicht dat ik dus geen centje sympathie kon opbrengen voor de vuilniszakkenzakkenwerpers van Utrecht. Een paar procent meer loon in tijden van bezuinigingen! Terwijl ze minder en minder hoeven te tillen! Ik doe hun werk! Ik breng praktisch alles zelf naar de stort.

Even speelde ik met de gedachte om mijn complete vuilfrustratie op de stakers af te reageren. Stakers van publieke werken maken onschuldige burgerslachtoffers als ze actievoeren, dus waarom mag een burger zijn protest dan niet tot hen richten? 'Sorrie jongens, het is niet tegen jullie persoonlijk, maar zo zet ik mijn ongenoegen kracht bij'. Lekker uit mijn raam hangen en brandende vuilnis naar ze gooien met opruiende rijmende teksten als 'minder vuil tillen - meer geld willen, lik mijn billen!' gekleed in t-shirt met 'schijt je afval?'.

Maar ook ik ben een polderaar en zoals gezegd: de vuilnismannen controleren de anus van het economische lichaam, daar moet je niet mee spotten. Dus ik blaas op mijn fluitje, schrijf dit stukje en gooi lekker het plastic bij de rest. En als het even kan, doe ik er een glazen potje bij! Ha!

Intussen probeer ik gewoon zo min mogelijk afval te creëren.

Ik hoor graag over Mexicaans staken en/of afval!

vrgr

Michiel

Voetnootje:

Burgerprotest. Waarom 'staken' wij als consumenten inderdaad niet wat meer? Betalen we 'en masse' de Spoorwegen een jaar niet als ze voortdurend blijven falen, gooien we met zijn allen niet de ruiten in bij een bank wanneer ze absurde bonussen uitkeren dit jaar?

Ik dacht dat ik rechtser werd, maar dat blijkt een illusie. Oh ja: ik ben ook tegen de anti-kraak-wet! Dat wordt nog lachen in mijn stemhokje de komende maand.

I'm Back!

2010-01-14T09:41:00.006-06:00

Hoi Bas,

Dank voor je LOL verhaal.
Ja schrijven, schrijven! Moderne communicatie.
Ik was even afwezig alhier. Miste even de tijd en kracht en lust.
Ik dacht de afgelopen maand namelijk dat ik mijn schrijflust nog ergens anders moest botvieren. Ik dacht dat ik een pseudo zakelijke FaceBook pagina moest opzetten. Een soort 'Lief facebook'. Het idee was dat ik het nuttige en het prettige zou combineren. Dat ik de tijd en energie die nu zat (zit) in deze tekstuele hangplek, zou inzetten voor iets 'nuttiger' zaken. Zo speelde ik ook met het idee om Twitter te gebruiken voor de zakelijke promo en info vertrooiïng. Klinkt allemaal niet dom toch? Als je dan toch aan je mac en iphone lurkt, truttel dan meteen wat informatiefs de wereld in.

Nou ..
Ik ben weer genezen van deze onreine gedachten.

'Nut'. Pffff. Mijn schrijven heeft al genoeg nut. Aanvragen voor fondsen, presentaties, concepten, scenarios, website en dramaturgische commentaren zijn allemaal nuttig genoeg. Ik moet juist meer onnutte teksten schrijven.

Even speelde ik met de gedachte om te gaan Faceboeken en Twitteren zoals iedereen dat doet. Lekker dagelijks vertellen wat de poes doet, elk uur linkjes van kansloze filmpjes opsturen, tweemaaldaags gevat uit de hoek komen met woordspelingen en in het algemeen laten zien hoe leuk ik ben, leek mij wel wat.
Ook daarvan ben ik in dezelfde maand snel genezen.
Vind ik het niet leuk? Oh neee.. jawel! Ik ben zo ontzettend vol van mijzelf dat ik makkelijk elk kwartier een twit zou kunnen tikken en facebook is voor mij net zo verslavend als chocolade of sigaretten, maar ik .. ik ... ja hoe zeg ik het dokter Bas?
Ik voel me zo vies! Net als met sigarettenverslaving of andere 'slechte gewoonte' leidt het tot intense zelfhaat. Zoals je niet zonder de sigaret kan, maar het van anderen toch ergens vies vindt. En zoals je jezelf eigenlijk minacht om je slappe verslaving. Zo heb ik dat met Facebook en Twitter ook. Ik zie en lees al die met zichzelf geobsedeerde idioten (hoho veel van mijn beste vrienden waaronder enkele medebloggers zijn met zichzelf geobsedeerde idioten, ik beledig hier niemand hoor!) die maar virtueel voor zichzelf uit'praten'. Niemand luistert, iedereen roept. Communicatie is gemiddeld 'vind dit leuk'. Of de inmiddels gedevalueerde LOL.
Ik zou het liefst zelf ook de hele dag bijdehandte tekstjes de wereld in pruttelen, maar ik wil er tegelijkertijd ook geen deel van uit maken. Ik erger mij zo ontzettend aan die twitteraars. 'Ga leven!' wil ik ze toeschreeuwen. 'Wie wil dit nou weten?' wil ik ze vragen. 1 op de 100 heeft wat te melden, de rest is droefenis en zeurderigheid.
En ik ben dus jaloers: ik zou ook zo graag met mijn gloednieuwe iphone de hele tijd willen vertellen wat de kleur van mijn ontlasting is. Maar ik mag het niet van mijzelf. Want dan ga ik al die dingen doen die ik van ander mensen zo stom vindt.

Ik sla web 2.0 wel even over en haak weer in bij web 3.0.

-twit
donkerbruin
twit-

vrgr
Michiel

PS ik ben ook veel te langdradig voor Twitter!

Hij zei 'LOL' tegen me

2009-12-22T15:41:00.004-06:00

Je weet wel. Ik ben van beroep schrijver. Ergens wel knap, want ik ben van nature niet 'talig'. Een dictee op de middelbare school was een ramp. Ik heb tot diep in de twintig 'hij werdt' geschreven. De reden: hij/zij, dat is met met een 't', dus hupsakee een 't' erachter, óók in de verleden tijd. En nog steeds kan ik 'gebeurt' en 'gebeurd' slecht uit elkaar houden en als ik er niet op let, klots ik pagina's vol met bedenkelijke spelling. Ook 'vrij schrijven' ging me niet echt goed af, dat kwam dan door uitbundig woekerende fantasie-stromen waar de leraar met rode pen naast moest schrijven (en echt, hij móest): 'Bas, hier ga je wel erg ver'.

Toen mijn coltrui-jaren kwamen en ik me in het zwarte trouwcolbert van mijn vader hees (correctie, coltruien heb ik nooit echt gedragen, met mijn onderkin gaat dat echt niet - het was wel zwart, maar ik geloof een bloes) - toen was ik een zelfverklaard dichter. En ik deed ook mee aan de kunstbende en ik ging mee op de Culturele Interlyceale (niet als dichter, maar in de sport 'eloquentia' - 3 minuten zinnig kunnen kletsen over een onderwerp waar je geen verstand van hebt en dat je 5 minuten geleden voor het eerst onder ogen kreeg). Ik werd steevast tweede. En terecht trouwens.

Ik dichtte dat het een lieve lust was, vooral heel interessant uit het raam kijkend in de trein - de poëmen zaten propvol taalfouten die ik maar als 'handtekening' ging beschouwen. Ik schreef het woord 'jou' bijvoorbeeld altijd met een 'w'. 'Ik denk aan jouw'. Tenenkrommend voor de taalvirtuozen, niet voor mij. En, mazzel voor Bas, als je dan op de volgende regel bijvoorbeeld 'Handen gebaren zachtjes' zet, dan borduurt je spelfout 'jouw' aan de 'handen'. En dan wordt het slim en subtiel. Ondertussen leerde ik dat roem en meewarig op foto's staan bij paginalange artikelen over mij, niet voor mij zijn.

Ik ging hele andere dingen doen, verdwaalde nog eens heel wat jaren en inmiddels ben ik wel weer zo ver terug dat ik bijna dat trouwjasje weer aan kan trekken. Zonder iets te willen schrijf ik het vuur uit mijn schenen, heb het allerbeste éénvrouwspubliek dat er is en maak bijna geen spelfouten meer, soms.

Ik heb mijn comfortabele nestje in taal gevonden. En die ligt precies in dat woekerende fantasiegebied. Ik ben een kritiekloze vreetzak wat taal betreft: je kunt me niet genoeg imho, roflen, doekoe, verzintaal, blauwbilgorgels, jabberwocky's en klankkleurmengelmoesjes geven. Ik smul.

Maar nu ben zelfs ik in de war. Om te beginnen omdat ik een spelletje speel online dat je speelt met duizenden anderen. Linksonderin dat spel zit een venster waarin je kunt chatten met je medespelers. Hartstikke leuk natuurlijk. Maar ook ontzettend moeilijk voor een oudere heer die de knopjes maar slecht kan vinden.

Ik neem je even live mee naar de werkkamer waar Bas hardop zit te spelen. 'Oh Shit een Human! Oh shit oh shit! Oh wacht die ga ik eens even polymorphen! Ha! Waar zat het schaapje ook alweer? Oh ja. Oh nee wacht. Ah ja, daar F2! Die You Motherf.. Oh. Ben ik nou al dood?Moet ik weer he-le-maal terug naar mijn lijkje lopen?' Met hartkloppingen zit ik de knopjes te zoeken. En in die hysterische adrenaline-rush schijnt de gemiddelde speler ook nog rustig te kunnen converseren met zijn medespelers (variërend van levensbeschouwelijke gesprekjes over gringo's tot 'Ik ga masturberen').

Oh ja. Ik speel op een Latino-server. Dus het is allemaal Spaans-achtig. Dat wil zeggen, het is Spaans met heel veel Engelse woorden Spaans vervoegd. Dus 'looten' (wat je doet nadat je een poppetje aan gort hebt geschoten) wordt lootear (looteo, looteas, looteamos, lootean). Een quest (een opdrachtje dat je moet doen om punten te verdienen (en dat wil je)) 'sharen': sharear. Dan zijn er nog de gezellige openingen als 'wenas' (buenas), 'holas' (hola). 'Si' kan er uitzien als 'si', 'sip', 'se', 'simon' en zelfs 'simona la pelona'. En dan zijn er nog de tekstemoticonen (die niet vervangen worden door blije gezichtjes) als: XD voor heel hard lachen.

Voor heel hard lachen is er nóg een tekstding: LOL (terzijde, op The Moth is het alleschattigste verhaal over LOL, ik zal een link zoeken en bij de comments zetten). Laugh Out Loud. Hardop lachen. En als ik zo naar dat venstertje kijkt zit een derde van de zuid-Amerikaanse bevolking gierend van het lachen achter de computer.

Ik stel mij de geschiedenis van LOL zo voor: vroeger ging je chatten en als je dan moest lachten, typte je 'hahaha' (en Latino's 'jajajaja'). En als je heel hard moest lachen, dan deed je 'HAHAHA'. Of je typte het gewoon: 'ik zit echt heel hard te lachen nu' - laughing out loud. Dat verbasterde naar LOL. Maar nog steeds met de bedoeling dat het nieuwe woord verwijst naar een gebeurtenis in de werkelijkheid. Zoals een 'tafel' verwijst naar een tafel (en een beetje naar alle tafels (Plato's grot tralala)).

Ik zei al dat ik in de war was. Één van die uitbundig chattende spelers woont hier in huis. 't Is mijn stiefkind, Allegri. En gisteren hoor ik hem ineens in een gesprekje met iemand zeggen: ' oh lol'. Voor de goede orde, hij bedoelt Laughing Out Loud, niet lol van lollig. Mijn hele talige spectrum kletterde ineen.

Laten we het in de vertraging bekijken.

Allegri pakte een woordje, dat je typend gebruikt omdat de ander niet kan horen hoe hard je aan het lachen bent, en zegt het woordje dat Laughing Out Loud betekent 'out loud'. Maar hij was helemaal niet heel hard aan het lachen, en daarbij, als hij dat wel was, hoeft hij toch niet Laughing out Loud te zeggen, dat zie ik zelf ook wel. Sinds gisteren hoor ik het de he-le tijd. 'Oh lol'. 'Oh lol'. Maar ik hoor geen lachen. Het is dus helemaal niet waar. Hij is niet hardop aan het lachen. Maar hij zegt het wel. Maar waarom zou je nou iets zeggen dat je ook kunt zien? Stel je voor, in plaats van te niezen zeg je gewoon NOH! (Niest ontzettend hard) of in plaats van te gapen MOG! (Moet opeens Gapen). Maar doordat je het zegt, doe je het niet. Het is een onmogelijke paradox (snert, daar was een naam voor). Wat de naam ook is, door zo te LOLlen verscheurt het universum! Object en subject worden zonder pardon in de blender gedonderd - wat verwijst nou naar wat? Niks! Want! Hij Lacht Niet!

Nou moet ik wel zeggen, ik denk dat bijna niemand meer hardop lacht als hij 'LOL' schrijft. En dat het woord van een afkorting een bijvoegelijk naamwoord aan het worden is (of een ander soort naamwoord). Iets kan dus 'lol' zijn. Voor de strikt Nederlandse gebruiker zal het wel meevallen, omdat het woordje 'lol' ook echt lol kan betekenen, dat dan ook nog eens in betekenis wat weg heeft van het LOL. Maar hier en in Amerika worden dingen zeker weten LOL. That Movie was LOL. That Christmas Sweater is LOL! En de Latinos kunnen nog een stapje verder gaan met LOLLISSIMO-, LOLITO-, LOLITA-en.

Wat ik eigenlijk wil zeggen: En dan zegt die leraar Nederlands dat mijn opstellen ongeloofwaardig en te fantasievol zijn! Die man UNLOL ik!

Bas 'Echt geen taalpurist' Brinkman

Macht en Mexico

2009-11-20T10:13:00.004-06:00

Mijn beste,

Ik veer op uit mijn stoel. Er staat een witte Fedex auto voor de poort. Dat betekent dat mijn pakje aangekomen is. Een kleinigheidje voor mijn meisje, ik keek er naar uit. De FedexDwerg tuimelt van zijn hoge chauffeursstoel, duwt met zijn wijsvinger zijn bril recht, veegt zweet van zijn voorhoofd en stapt monter op de poort toe. Daar sta ik dan al opgewonden met mijn vingers te friemelen. Of ik even wil tekenen voor ontvangst. En of ik dan de toeslag van de douane wil betalen. Natuurlijk wil ik dat, als ik dat pakje maar krijg.

Ik gris het invoerbelastingpapiertje uit de man zijn hand. Terwijl ik naar binnen loop om het geld te pakken, kijk ik hoeveel ik eigenlijk moet betalen. Het blijkt tweederde van de prijs van aanschaf te zijn. Ik draai me om. Hier wil ik mijn Spaans gehaspel wel even voor uit de kast trekken. Ik leg uit: 'Is niet klop! Is veel veel! Bijna hetzelfde als betalen dit!' Ik wijs erbij op het pakje. De Fedexmedewerker kijkt me begrijpend aan. Ah, het is dus teveel. Laat me die papieren nog eens zien. Hij neem het papiertje, waarop ik zag dat er veel getallen op stonden maar niet mijn naam, van me af. Hij loopt terug naar de auto, draait zich halverwege half om en besluit dan weer door te lopen. Hij klimt zijn busje in.

Och! Och! De man komt met twee papiertjes terug. Hij gaat heel dicht bij me staan, schuift met zijn wijsvinger zijn bril recht. Hij houdt het ene papiertje dicht bij mijn neus. Het is een vergissing. Want dit papiertje. Kijk maar naar deze cijfers. Zie je? Zie je? Is niet jouw papiertje. Want. Hij duwt het andere papiertje waar ook mijn naam niet op staat vlak voor mijn neus. Kijk. Dit. Dit papiertje. Kijk. Heeft wél de goede getallen. Kijk maar met je pakje. Hij pakt het pakje en duwt het onder mijn neus. Zie je wel? Getal. Getal. En kijk. Bij dit nieuwe papiertje is het maar de Helft! Brede glimlach. Bril rechtgezet.

Nu beginnen mijn Spaanse taalvaardigheden van mij af te sijpelen. Ik pak verbouwereerd het briefje aan. Er staat 'douane' op. En getallen. Ach wat. Ik betaal het gewoon. Handje contantje.

Binnengekomen loop ik met mijn pakje naar boven, naar Niki. Na uitpak en vrolijk bespreken we de Fedexer. Weet je wat. Ik ga bellen.

Fedex aan de lijn. Roberto. Ik bel met de vraag wat eigenlijk mijn douanetoeslag was. De Fedex geeft aan dat het eenderde van het tweede briefje was. Ik leg uit wat ik betaald heb. Of ik de vervoersbrief heb. Die heb ik niet. De Fedexmedewerker is hoorbaar aangeslagen. Dat ik niet moet denken dat dit typisch Fedex is. En dat ze de man terugsturen en dat hij het geld dan terugbetaalt. En duizend excuses. Het wordt vandaag nog geregeld.

Tien minuten later belt Roberto mij. Ja nee, hij heeft de koerier gesproken en die gaat terugkomen met én het vervoersbiljet én het geld. Maar. Ehm. Tja. Of ik dat dus niet wil aannemen. Pardon? Of ik dat niet wil aannemen. Kijk het zit zo. En Roberto legt uit dat hij helemaal die koerier niet had mogen bellen en inlichten. Want nu kan hij nog deze dag, zonder eerst op het Fedexkantoor in Cancún te zijn geweest (voor je informatie: de koerier rijdt dus elke dag een lus van Cancún naar Tulúm en weer terug en komt daarbij twee keer langs Playa del Carmen) bij mij langskomen en mij mijn geld geven en de papieren, zeggen dat het allemaal een misverstand is en geen oplichterij en hij gaat vrijuit. Fedex kan dan niks tegen hem beginnen. Of ik dat dus niet, Roberto herhaalt, Niet wil aannemen. Por Favor. Mil disculpes.

Ik leg neer. Doe verhaal in de huiskamer. We besluiten het geld wél aan te nemen. Wat zullen we nou krijgen. Fedex dopt zijn eigen boontjes maar. En daarbij, wie zegt dat Roberto niet in het complot zit. Weer gaat de telefoon. Weer Roberto. Of de koerier al is langsgeweest. Ik zeg dat hij niet is langsgeweest. Goed, goed, we moeten hem zien te pakken. Alhoewel Roberto het niet zegt, blijkt uit alles dat dit niet de eerste keer was. En blijkbaar ben ik nu de centrale figuur in de strijd voor gerechtigheid. Ik zeg dat ik het geld niet aan zal nemen en weet nu zeker dat ik het wél aan ga nemen. Even later wordt er getoeterd.

De koerier staat breed glimlachend aan de deur. Och, och, wat een toestand. Eerst dat ene papiertje, toen het andere papiertje en nu dit weer. Gelukkig kunnen we er om lachen. Oh, en hier is je geld terug en hier is je vervoersbriefje. Muy Amable en tot ziens!

De telefoon gaat niet. Ik ben mijn 'ik ben heus geen verrader maar jullie moeten je eigen boontjes doppen'-verhaaltje aan het oefenen, maar het blijkt niet nodig. Ongeveer twee uur later gaat de telefoon. Niet Roberto maar de district-manager van Fedex. Niet over of ik het geld heb aangenomen, maar met duizenden excuses en zijn privénummer voor als ik nog eens problemen zou hebben met de Fedex. En dat het echt niet typisch is voor de Fedex. En dat hij hoopt dat mijn vertrouwen in Fedex hersteld kan worden.

Weer twee uur later, het is inmiddels al avond geworden, gaat de telefoon wéér: de koerier. Dat hij ontslagen is. En dat hij deze baan zo nodig heeft en of ik geen goed woordje voor hem kan doen bij zijn baas. Die doe ik nog een keer: 'of ik geen goed woordje voor hem kan doen bij zijn baas.' No hablo Español. Het floept eruit voor ik er erg in heb. Ik doe uitgebreid de domme buitenlanderact. Oh, reageert hij beteuterd, oh. Hij zal later wel bellen, hij kent iemand die Engels kan. 'Hasta luego!' kwak ik er overheen alsof ik geen notie heb van wat hij zegt.

Ik heb niets meer van de koerier, Roberto of de Fedex gehoord.

Een aantal weken later brengen Niki en ik Niki's dochter naar het vliegveld. Bij het inchecken bij Frontier blijkt één koffer iets te zwaar. Ja dat kan natuurlijk niet mevrouwtje! Daar moeten spulletjes uit. De twee incheckmedewerkers hebben een good-cop bad-cop routine ontwikkeld. Terwijl de ene breedsprakig uitlegt dat dit zo niet kan, staat de ander schuin achter de eerste, houdt zijn vinger tegen zijn lippen, glimlacht breeduit, knipoogt uitbundig en houdt dan, verscholen in de palm van zijn hand een papiertje op '$30,='. Geef een Mexicaan macht en hij zal het tot op het bot uitmelken.

Overigens. Diezelfde dochter zit zes uur later in een 'holding cel' in Denver. Met een boevenpakje aan (niet de oranje Guantanamopakjes, maar een blauwe) en handboeien om enkels en polsen. Ze zal acht uur later het land uitgezet worden. Zonder pardon. De immigratiemensen discussiëren over haar 'geval'. 'Ja maar er staat helemaal nergens dat we haar vast kunnen houden en het land uit zetten' oppert de ene. 'Er staat ook nergens dat we dat niet kunnen doen' - en het besluit is genomen. Zonder waarschuwing vooraf of toelichting is haar tijdelijke toeristenvisum voor altijd vernietigd, ze mag Amerika niet meer in - behalve als ze een verblijfsvergunning heeft. Het gaat hier om een gewoon Nederlands meisje (dus geen wanhopige Mexicaan) die onderzocht of ze in Amerika kon gaan wonen, verliefd werd en vanuit het land haar verblijfsvergunning (die ze vrijwel zeker zal krijgen) wilde regelen. Geef een Amerikaan macht en hij zal je hoe dan ook kleineren.

Michiel, dank je wel voor je prachtige kabouter-recept, ik zal eens kijken hoe ik je kan trakteren op een onvervalste Mexicaanse kaboutervariant, klaargemaakt in lokale specerijen - kabouter op zijn Caribisch zal ik maar zeggen.

Bas

Drie Sterren Rien Poortvliet

2009-10-23T08:26:00.002-05:00

Hoi Bas

zoals je weet, ga ik zo af en toe met vrienden kamperen in de Ardennen. Zo ook vorige week. Ik heb al eens gefotoblogt hierover. Meestal is het dan vroeg in het voorjaar of najaar. Geen vakantieseizoen, dus extreem rustig op de camping aan de beek. Maar vaak ook erg koud. Daartegen wapenen we ons met driedubbel beddengoed en professionele laagjes op laagjes kleding.
En natuurlijk met VUUR. Dat vuur is een bron van warmte. Drie maal, maarliefst! Als je het hout kapt, zaagt en klieft, als je het verstookt en als je er warm eten op bereidt. Eten koken op open vuur is onder ons een ware kunst geworden. We hebben inmiddels een paar leuke gerechten ontwikkeld.

Ik weet niet of jij dat weet, maar in de Ardennen zitten nog erg veel kabouters. Zeker vlak bij Achouffe waar wij doorgaans kamperen. Ze maken er zelfs bier van; LaChouffe.
In Belgie trekken ze in het najaar van hun goed verstopte hoog gelegen holletjes dichter naar de bewoonde wereld. Dat is omdat ze soms wat eten willen stelen en omdat ze zelf ook liever vlakbij een beekje of ander mooi plekje leven, maar deze in de zomer door toeristen bezet zijn. Ze zijn dan makkelijk te vangen. Daar zijn verschillende technieken voor die allemaal verboden zijn in Nederland, dus ... laten we zeggen dat we ze met pijl en boog schieten vanuit onze lui stoel als ze de beek oversteken.

Kabouter staat bij ons dus vaak op het kampeer-menu.
Liefst eet men wilde kabouters, geen kistkabouters. Ook de populaire bio-bouters zijn een soort vrije uitloop kabouters, die verkocht worden als 'wild', maar die wil je ook niet. Niet omdat het zielig is, want ze hebben zelfs tv en miniWii in die hokjes van ze, maar omdat de smaak niet te vergelijken is. Ookal is het dieet van beide soorten op papier gelijk, je ruikt het verschil al meteen als je ze uit hun kleertjes haalt; een kistkabouter lijkt op natte kipfilet, terwijl de geur van een wilde kabouter je doet denken aan paddestoelen, bokbier, bosbessen, kampvuur en wild zwijn. Sowieso is de synthetische kleding van de gefokte kabouters erg slecht voor de smaak. Door die kleine trainingspakjes smaakt het al snel een beetje zweterig.
De echte wilde kabouters zijn in het najaar het best op smaak ('rijp'). Dan hebben ze zich de hele zomer kunnen volvreten om de winter door te komen en hebben al heel wat paddestoelen op. Lekker vettig en mals. De voorjaarskabouters zijn beduidend dunner en soms wat bitter doordat ze in verhouding veel noten hebben gegeten in de winter. Iets wat sommigen trouwens juist erg waarderen. Wel een stevige rode wijn bij drinken! Hoog in de tannines.

"Kabouter van de grill, geserveerd in eigen mutsje". Het is nauwelijks een recept te noemen. Zoals ik hierboven schreef; vang of koop goede - echte wilde - herfstkabouters. Dat is de helft van het recept. Gewoon kleertjes uit, billen afvegen, alle haar er afschroeien en kort op de BBQ. Vantevoren insmeren met het vet van de laarsjes (mochten ze droog zijn dan hebben ze vaak wel nog wat in een potje bij zich, kabouters zijn maniakaal als het aankomt op het soepel houden van hun laarsjes).
Een vette kabouter van de grill is alsof je wild vlees eet, met boleten-saus, met Schotse whisky èn Cranberries. Heel apart en een hele mond vol smaak! Onvergelijkbaar.
Het is trouwens een kampvuur traditie om dat soort wild op te dienen danwel te bereiden in 'eigen' sap of dergelijke. Een kabouter eet je welliswaar 'au nature' en zonder saus, maar je dient hem zonder meer op 'met eigen muts'. Het ziet er meteen feestelijk uit. Ook heel leuk voor de kinderen!

Die vorm van bereiding hanteren we dus ook voor Specht en IJsvogel. "Specht in blok" en "IJsvogel in eigen nest". De specht bereidt je gewoon zoals elke vogel op het vuur, maar dien je op door hem nadien met zijn snavel in een mooi stuk hout te steken zodat hij heel grappig omhoog steekt met zijn kont. Je kunt het vlees er dan met zijn allen vanaf prikken. Gezellig.
De ijsvogel is nog specialer. De vogel dien je met nest en al te vangen. De vogel nestelt in de klei-achtige rivieroever. Met twee man is het nest met vogel en al in een keer uit te graven. De klomp klei die men dan heeft, moet even kort gekneedt worden en gaat in zijn geheel het vuur. Als de klei gebakken is, slaat men met een ferme tik het brok in twee helften. Als de vogel gaar is, laten de prachige kleurige veren los en blijven in de klei zitten. Het is een mooi beeld: de twee helften klei zijn dan van binnen versierd met de felle blauwe kleuren alsof het een wonderschone Rorschach vlek is. De gare vogel ligt in het midden.

Nu ja. Ik kan zo wel door gaan. We hebben afgelopen weekend zalig gegeten. Maar nu heb ik honger gekregen, dus later wellicht meer.

Tot snel,

Michiel

PS er zijn ook giftige kabouters! Makkelijk te herkennen aan de dubbele puntmuts. Meteen doodslaan en in de chemobak.

Zuipkeet

2009-10-13T08:29:00.002-05:00

Hoi Bas

aan deze kant van de oceaan is er ophef over 'Zuipketen'.

Het begon ermee dat men zich zorgen ging maken over het feit dat plattelandsjongeren zich in schuurtjes op het platteland vol lieten lopen met bier en ships. De zorgen werden gevoed door 'allarmerende cijfers'. De cijfers schetsten toen een 'verontrustend beeld', er kwamen 'excessen aan het licht' en nu dreigt een landelijk verbod. En dat allemaal door superlatief taalgebruik. Want het gaat natuurlijk weer nergens over.

Nu vind ik sowieso dat die plattelands CU-CDA stemmers zich druk moeten maken over hun eigen kinderen en het onderwerp vooral van de overvolle landelijke politieke agenda moeten houden. Het is bemoeizucht. In Amerika hadden de jeugdigen zich allang met semi-automatische wapens verschanst in hun zuipketen en was het tot een vuurgevecht gekomen met de FBI. Een Amerikaan bepaalt zelf wel wat hij op zijn 'property' doet!

Nu ik de veertig nader, zou je denken dat ik zou reageren met clichés als: 'Wat? Zuipketen! Toen ik zo oud was, was ik al dronken van een glas Shandy of te oude gegistte Snorr! Zuipketen? Op die leeftijd lag ik na de boekenklup om negen uur in bed!' Maar in mijn geval is niks minder waar. Ik herinner mij maar al te goed mijn eigen zuipketen. En voor zover ik weet ben ik daar geen slechter mens van geworden.

Nu lijkt het alsof de boerenzonen van Holland plots hun verstand verloren hebben, maar het fenomeen is van alle tijden en alle plaatsen. Het enige wat de jeugd nodig heeft is ruimte. Op het platteland is dat een oude schuur, in mijn jeugd was het een zolderverdieping of garage die leeg stond. Plek zat in de kapitale villas in het dorp Baarn (spreek uit: 'Baazjjn') waar ik opgroeide. Voor mij als tiener waren er meerdere lokaties. De belangrijkste 'vaste' plekken waren de zolder van het ouderlijk huis van Rolf en de repetitieruimte van de band: een lege garage naast een dokterspraktijk van de vader van bassist Niels.

Bier was er altijd in overvloed. De SRV wagen leverde het af bij Rolf's zolder en voor kostprijs plus een duppie rekende je het af aan de zelfgebouwde bar. Op die manier had Rolf allerlij speelgoed bij elkaar gespaard en deze zuipkeet kende een biljart, TV, VHS speler en als ik het goed herinner ook een spelcomputer. Rolfs moeder vond het wel gezellig al die jongens op zolder. Beter dronken op zolder onder eigen dak dan uit het zicht in een dure kroeg zal ze gedacht hebben. Het voelde toch een beetje als sociale controle. Zeker als je - met iets te veel bier op - haar tegen het lijf liep, deed je ontzettend je best om nuchter te lijken. Wat zal zij een lol gehad hebben.
De repetitieruimte van de band ('Cold Fever', heette die, what's in an name?) was ongezonder. Maar dat kwam vooral doordat onze pogingen het hok geluidsdicht te maken, hadden geleid tot een nogal zuurtsof-arme omgeving waarin stof, huismijt, schimmel en sigarettenrook de plek van de O2 atomen in had genomen. Ik geloof nog steeds niet dat het de zelfgebouwde waterpijp was die ons zo licht in het hoofd maakte. Er hing een hangmat in de garage, er was en koelkast, muziek en net genoeg licht om niet in slaap te vallen. Het was ons eigen hippie-droom; speelveld van hippies.

Ik heb medelijden met de jongeren die niet zo'n zuipkeer hebben. De allochtonen die op straat moeten hangen en van hun geloof het moeten doen met agressief en ziekmakende redbull, of de te rijke kinderen die verveeld met mixdrankjes in de loungebanken hangen van strandpaviljoen de Kille Kakker. Ze missen echt iets. Zo'n zuipkeet is de overgang van boomhut en zelfgebouwde bed-tent naar een eigen plek. Een morsig tussenstation dat vrijheid biedt, maar wel in de achtertuin van je ouders staat. En dat heel veel bierdrinken ... daar zijn de katers voor uitgevonden. Dat leer je ook wel weer af.

Wat doen de tieners in Mexico?

tot snel!

Miguel

Strand en zee

2009-09-10T09:53:00.006-05:00

Mijn beste,

Het hoort bij de dag: handdoeken in de auto, slippers thuislaten, even naar het strand. Niet te lang, ik heb de pigmenthuishouding van een Ierse baby en word echt ziek van te veel zon. In het gunstigste geval blijft dat bij wat blaasjes zo her en der, minder is de koortslip en in het ergste geval ben ik een dag of wat echt beroerd. Ik wil de zon wel temmen, maar ze is te sterk voor mij. Ons vind je dus niet dagenlang bakkend op het strand. Maar we gaan, als het even kan, wel elke dag. Een uurtje of twee.

Stel je voor. Een jongetje dat een beetje te snel groeide, met dieprood haar en een discozwembroek aan zoals ze die alleen in de jaren tachtig konden maken. Hij zit aan zo'n handige houten tafel waar de bank aan vast zit en waar het moeilijk is om in te stappen (en nog veel moeilijker om er ook weer uit te komen). Hij heeft een tafel vol stiften voor zich. Hij zit in de schaduw. Rug gebogen. Knijpende ogen achter een grijsmonturige bril. Hij ziet er een beetje grauwig uit. Op de achtergrond een randje tentzeil. Wat verder in de achtergrond is het alsof je zwembadgeluiden hoort, lachende kinderen, splatsend water. Vertier. Uitbundig leven. Je kijkt weer naar die ineengedoken, kleurende figuur. Je ziet: hij houdt een geeuw in.

Dat was Bas van elf op vakantie. Ik dacht aan dit beeld toen ik mijzelf een week of wat geleden ineengedoken, met mijn bloes aan onder een parasol gebogen in het eerste deel van Harry Potter op het strand vond (ja. Harry Potter. En sterker nog. Ik ben het aan het her-lezen), minutieus mijn voeten intrekkend omdat ik een week daarvoor mijzelf bijna helemaal had ingepakt behalve mijn schenen, die daags erna gingen bladderen. Aan zee.

De zee, de kustlijn, de kleur van het water hier - het is onbeschrijfelijk. Maar ik ga het toch proberen. Als je de plaatjes ziet zou je het omschrijvenderwijs kunnen proberen met het Bounty Paradijs - wit zand, azuren zee, palmen. Maar dan mis je toch de plank. Het Bounty Paradijs is een stripboek, een ijle schets van een droom. Dit hier, hier onder mijn voeten en hoe het zich uitstrekt, deze zee en dit strand is heel erg echt. Bekoorlijk, elegant, paradijslijk, ja, dat allemaal, maar hoe zacht ook, ze is robuust en echt en ijzersterk. Echt. Niet zonder onvolmaaktheden, krassen of barsten.

Het mooiste stuk is een goed uur rijden naar het zuiden, in het natuurreservaat bij Tulum. Daar leggen de schildpadden hun eitjes en iets uit de kust schijnt het tweenamooiste koraal van de wereld te zijn. Dat strand is stil en verlaten. Het is er prachtig, alsof er nooit iemand kwam. En: het is bezaait met troep. Troep om te jutten. We wandelen. Niki vind altijd wel een poppebeen of drie. Onlangs verzamelde ze met gemak vijftig schoenen. Er zijn altijd lampen. Massa's zeewier. En militairen. Die spoelden niet aan natuurlijk, zij lopen de kustlijn op en neer, wij denken op zoek naar bootjes cocaïne.

Nu moet je weten, ik ben van nature niet echt een natuurliefhebber, ik ken de overweldigende ervaring van natuur niet, ben moeilijk onder de indruk van een mooie berg, voel me ook niet snel nietig. Maar hier in zee verdwijn ik. Hier op het strand vind ik mezelf weer. Ook al is het kromgebogen onder de parasol. Met de palmen in de rug, het zand tussen de tenen en de oneindige mogelijkheden van een uitgestrekte horizon. Dat het zo af is, maar ook zo onaf. En kapot en gehavend. Maar adembenemend mooi.

Dat jongetje en ik, we kijken veel, we kleuren veel en als we zwemmen doen we dat het liefst zo veel mogelijk onder water. Daar is het stil, daar is de waas die we met onze slechte ogen toch al hebben, heel gewoon, daar valt dat gewicht wel mee, daar beweeg je makkelijk alle kanten op. Onder water is pas echt adembenemend. En de zon kan er niet goed bij. De wereld is verdoofd. En even zijn dat jongetje en ik in de natuur en helemaal thuis.

Uit het water, op de handdoek, met een doekje over mijn hoofd tegen het koortslippen, snap ik het verschil: ik hou mijn geeuwen niet meer in.

Je mijmerende

Bas

Ah. Eten.

2009-09-08T08:33:00.004-05:00

Mijn beste,

Toen ik een kleine Bas was, gooide ik de korstjes van mijn brood achter de verwarming. Mijn moeder vond ze en ik ontkende. Tegelijkertijd verzamelde ik ongekookte macaroni in boterhamzakjes onder mijn bed voor 'als de oorlog uitbrak'. Ik ben een makkelijke eter, altijd al geweest, met mij geen gedoe in de supermarkt, zet een bordje voor mijn neus met watdanook erop en Basje hompt het blij van zin naar binnen. Meer is lekkerder. Het gezin zat aan tafel, mijn vader en mijn zus trokken hun neus op, "deze shoarma smaakt naar plastic"; ik had mijn bordje dan al half leeg. Een Belgische bonbon gleed bijna zonder kauwen mijn keelgat in. "Maar zo ge-niet je er toch helemaal niet van?" Ik wel. Eten zonder kauwen, zalig. Ben wel bijna een keer, langs de kant van een hockeyveld, in een halve sinasappel gestikt die het niet eens was met mijn spijsvertering.

't Is niet dat ik smakeloos door het leven ga. Ik noem het 'schaalbare smaak', ik kan mijzelf verliezen in verfijnd en in pulp. Van interessant liflafje tot de Big King Supreme van de Burger King. En zo consumeer ik eigenlijk alles. Kleine Bas zat graag voor de televisie en keek zelfs naar het testbeeld. Mijn ouders hadden een grote gezicht op de muur geschilderd met paars en groen en ik had een zitzak. De televisie stond onder dat grote gezicht. Ik in de zitzak. Mond open. Tong ietsje naar buiten. En kijken maar.

Ik was dus ook fan van alles dat bewoog. En nog steeds. Ik mag graag 'moeilijke', 'hoog culturele' en 'intueel verantwoorde' consumptieproducten tot me nemen. Maar The Fantastic Four is ook gaaf. En knigtrider ook - 'That doesn't seem functional Michael'.

Ik ken best wat kinderen. Mijn drie kleinen, die ik tweewekelijks ondervraag over hun eten; ik bel ze meestal rond etenstijd dus naast het luisteren naar liedjes en 'hoe was het op school', vraag ik ze 'wat ben je aan het eten'. Ik hoor steeds een ander gerecht en ze eten het met smaak. Dichterbij huis heb ik een kindje, een notoire miemelaar van de maaltijd met een unieke set smaakpapillen - "het smaakt, tja, typisch". Niki en ik proberen alles, ik kauw zijn eten nog net niet voor. We maken 'tids & bits', een dienblad vol happekens, we bakken eieren, ik heb zelfs eens geprobeerd zelfgemaakte frikadellen te maken en sta met 40 graden ergens laat in Mei oliebollen te bakken. Hij eet het. Met moeite. Maar weinig. Oh. Vergeten te zeggen. Het is geen kindje. Hij is 19.

Maar al was hij 4, als een kind niet eet, eet het niet. En als het jouw taak blijkt om er toch eten in te krijgen, omdat je bijvoorbeeld de moeder bent, kun je daar behoorlijk moedeloos van worden.

Ik ben gek op consumeren. Toen ik zes was (I love it when a plan comes together), toen ik dertien was (Hell is other people), en nu nog steeds (The lives of hunders of thousand of people are at stake Jack!). Als je consumeert, moet je daarbij zeuren. Het Moet! Ook dat is fijn. Het boek heeft een te slappe kaft, de upgrade was niet wat je ervan verwachtte, je hebt die sonate wel eens beter uitgevoerd gezien. Consumeren is een expressieve daad is. Je maakt jezelf met wat je tot je neemt. Zo is ook eten een deel van identiteit. Leuker eten: leukere identiteit.

Maar leuker eten is ook lekkerder. Dat kun je kindjes niet kwalijk nemen, zo zit je zelf ook in elkaar. Volwassenen halen nogal wat capriolen uit om hun eten op te vrolijken. Neem ravioli. Hoop gedoe, dat kartelrandje is nergens voor nodig. Cordon Blue, sushi, gefrutsel zonder smaakverschil. Of het zorgvuldig en mooi plaatsen van het eten op het bord - niet nodig, wel leuker. Nu vindt een kind andere dingen leuk dan een volwassene.

Aha! Fijn. Leuk. Mooi. Ik vind eten zonder kauwen fijn. Ik vind films met mannen in pakjes fijn. Ik vind boeken mooi. Ik vind 24 leuk. Ik vind het strand fijn, lummelen leuk, tekenen fijn, schrijven fijn. Soms vind ik echte grote-mensen kunst mooi. Soms niet. En ik ben reuze benieuwd wat voor fijns, leuks en moois er morgen weer komt. Klinkt makkelijk. Is het niet.

Openstaan voor alles. Oprecht openstaan. Hartstikke moeilijk.

Ouders die hun kinderen geen Doosje van Dora geven, vind ik stom. Ouders die hun kinderen alleen maar Doosjes van Dora geven, vind ik ook stom. Ouders die hun kinderen alleen maar laten eten wat zij eten onder het mom dat het kind het moet leren waarderen, zijn zelf gestopt met zich te ontwikkelen. En daarom: stom. Ouders, kinderen, mensen - ik kan voor niemand spreken. Het leven is een avontuur. Eten is een avontuur. Proeven. Consumeren. Als je jezelf uitsluit van dat avontuur, op welke manier dan ook, doe je jezelf tekort.

Zo. Oh. En: het kan nooit kwaad om macaroni te sparen. In boterhamzakjes. Onder je bed.

Bas

P.S. Nu nog de Mexicaanse noot. Hoe zit dat hier? Natuurlijk kun je de Spongbob Macaroni & Cheese hier kopen. Maar Mexicaansen eten hier toch het liefst lokaal Yucatanees. Ofwel: bonen. In alle varianten: vermomd als dressing (mole), als puree (frijoles) of gewoon als zichzelf 'on the side'. Yucatanees eten is niet zo lekker (op een paar dingen na); maar de leeftijdsgenootjes van eerdergenoemd eetprobleem kunnen zich geen maaltijd voorstellen zonder dat het ondergelopen is van de frijoles.

Ander perspectief. Gisteren ging ik eten halen bij Mr. Mario's, een afhaal-eet-ding. Die zitten hier achter in de Colossio (de wijk waar mensen onder golfplaten in hangmatten wonen). Ceviche; erg lekker. Dat is een keuken met een raam waardoor je je eten besteld. Geen superhygienisch, geen mooi afgewerkt. Nee. Roest. Afbrokkelende muren. Afbladderende verf. Geen opsmuk. Gewoon eten dat je ergens afhaalt. En heb je wat te zeuren, kijk dan om je heen. Genoeg mensen die zich niet kunnen voorstellen wat het is om eten te Kiezen.

Bassie en Adriaan Leverworst

2009-09-08T07:46:00.000-05:00

Hoi Bas,

Ik vertel je niks nieuws dat er zo iets bestaat als Bob de Bouwer knakworsten?

Welnu.

Ik kreeg van een goede vriendin een artiekel opgestuurd over SpongeBob Pasta en ander animatie-'merchandise' eten. Het was mede omdat ik met veel verbazing had gekeken naar de enorme diversiteit van Dora the Explorer (oh wat een lelijke lijmrijm!) spullen die haar dochter inmiddels heeft en mijn ietwat lauwe reactie daarop. En natuurlijk omdat het mijn beroep is en ik binnenkort enorm hoop binnen te lopen op het maken van die animatie merchandise (het huisje in Frankrijk! het bubbelbad in de tuin!).

Ik kijk al tijden met lichte verbazing naar ouders die zich er helemaal niet meer voor schamen om hun kinderkamers vol te proppen met bergen merchandise. 'Ze is nou eenmaal dol op alles van Nijntje'. 'Ja maar .. koop een keer geen bekend karakter en zeker niet nog meer van hetzelfde roze geprul, zodat je kind een iets bredere blik op de wereld krijgt', wil ik er voorzichtig tegen in brengen. 'Er is leven naast Barbie, een wereld buiten Cars en de explora's van Dora'.
Maar ik zwijg, want ach, ieder zijn meug, waar bemoei ik me mee en wat maakt het ook uit, kinderen zijn van nature obsessieve verzamelaars van alles wat bekend en herkenbaar is.

En aangezien het ook mijn werk is en het hopelijk mijn pensioen gaat worden (de Ferrari, de boot!!!) is mijn elitaire weerzin ('pff .. happy meal prul, pff!') de laatste jaren juist meer en meer omgeslagen in enthousiasme ('ik wil àlle kinderen met Oscar&Joris rugzakjes zien!'). Als je - zoals ik - gelooft in je series, dan wil je ze het liefst overal terugzien. Alleen al voor de kick. Maar ook omdat je echt gelooft dat kinderen daar blij van worden. En kinderen moeten toch kleren aan, met speelgoed spelen en een tasje, waarom niet een met een vrolijke muis er op?

Maar toch ... het lacherige verontschuldigende plezier waarmee hoogopgeleide ouders hun kind soms overstelpen met Barbie, Plop of wat dan ook, baart me wel eens zorgen. Het gebeurt allemaal deels onder het mom van het laten varen van hun high-culture snobbisme. 'Ja nee het is niet echt goed die enge Belgische Gert, maar het is wel een pakkende show hoor' of 'ik vond het ook altijd heel slecht maar nu ik zie hoe leuk zij het vindt ..'. Tja, kinderen staan bekend om hun goede smaak en over de collega's niks dan goeds, zeg ik maar. Maar er is weldegelijk een heel groot deel van het aanbod als pulp aan te wijzen, wat je kind er ook van vindt. Nog los van de blinde overdaad waarmee het soms gepaard gaat.

Ik heb dus ook altijd al gemengde gevoelens bij merchandise gehad en ben op zijn minst een beetje opportunist.

Het artiekel dat ik kreeg, ging over een moeder die haar kinderen aan het eten kreeg met behulp van vrolijk uitziende Sponge Bob pasta. Het doet hier niet zoveel toe wat haar punt was, maar hier is iets waar ik zeer ongemengde gevoelens over heb. Ik vind dat zeker jonge kinderen tot 7 jaar door de tv en andere media NIET NIET NIET mogen worden gemanipuleerd in hun eetpatroon, zelfs als het met de zuiverste bedoelingen gebeurt. (want dan nog: ouders moet daar zelf mee leren omgaan. Hoezo moet mijn kind toegevoegde vitaminen in haar tandpasta, fluor in de leverworst en antioxidanten in de melk? Van het CDA moet de Here Jezus in elke cracker, maar van mij hoeft dat niet, dat zit van nature voldoende in de hostie) Eten is iets waar Gert, Bert, Dick, Bob, Dora en Lala helemaal niks over te zeggen moeten hebben.
Ik denk dat vele ouders die gedachte wel kunnen delen, maar zich ook geconfronteerd weten met het feit dat hun kinderen nu eenmaal tv kijken, dol zijn op Lala de homosexuele Teletubbie en dus dito ijsjes willen likken. En dat ouders dat dan toch maar kopen. Want je houdt van je kind.
Het artiekel vertelde een verhaal over slimme mensen die hun kinderen laten bepalen wat er op het bord komt. Pardon? Hoezo zit je als volwassen mens te onderhandelen met je kind van vier in de fukkin' supermarkt over wat er die avond gegeten wordt en in welke merchandise vorm? Ookal is het dezelfde chocopasta maar met Pino er op, het gaat om het principe. Pedagogisch kan dat toch niet goed zijn? Dat zo'n dikkertje van vijf even schreeuwend door de plusmarkt eist dat er een bepaald soort ijsjes de kar in gaan? Een ouder leert een kind goed en verantwoord eten. En niet andersom toch? Klinkt ouderwets, maar is gezond verstand lijkt me.

Dat kinderen soms moeilijk eten, snap ik. Ik heb als 4 jarige een half jaar geleefd op niks dan stokbrood en water, maar daar had geen mickeymousetortellini tegen geholpen. Het is een slagveld: eten en jonge kinderen. Ik denk daar niet licht over, want zie en hoor het vaak genoeg (zoals in de supermarkt). Ga er maar eens aan staan: een peuter die niks wil eten en een half uur later snoep wil alsof zijn leven er van af hangt. En dat dan vijf keer per dag, en luiers van de tweede, en spelen en je parttime werk tussendoor met je schoonmoeder aan de lijn. Maar ... - mijn punt is (eindelijk dan!) - daar moet je je als populair merk dus juist NIET niet in storten. Alsof het niet al moeilijk genoeg is je kind brood te laten eten, komt er ineens een bedrijf langs dat het nog moeilijker maakt met zijn marketing! Kinderen die moeilijk doen met eten zijn in mijn ogen niet geholpen met kleurige populaire goedgeadverteerde KabouterPlopaardappelen en TitaTovernaarTomaatjes. Ouders wel. Het is voor hen makkelijk om het kind te geven wat het wil.
Mijn kritische kanttekening daarbij is dat die ouders dat zelf moeten weten, maar niet moeten doen alsof het zo leuk en goed is voor de kinderen ('want ze willen het zelf en het is niet ongezond'), maar moeten gewoon toegeven: 'het kan me niet meer schelen die opvoeding of wat ik wil, mijn kind heeft de strijd gewonnen'. Oeh ... overdrijf ik daar en beetje? Tuurlijk.
Dus hier meteen mijn 'disclaimer':
Ik ken gelukkig genoeg mensen die èn een stapel kleurige Disneyrommel hebben èn tegelijkertijd hun kind in mijn ogen verstandig opvoeden. In veel gevallen denk ik dat het met kinderen dankij de ouders wel goed komt ondanks de SpongeBob pasta en ondanks de MegaMindties.

Ik wil er in ieder geval liever geen onderdeel van uitmaken. Maar leg dat maar eens uit aan je portemonnaie en je enthousiaste salesagent die de Oscar en Joris Pizza al klaar heeft liggen ('de pizza van niks' met alleen deeg) en die de TumblieBurger (meerdere laagjes felkleurig vlees met oogjes erop) al aan het grillen is. Kijk .. Pepernoten en strooigoed met onze karakters erop dat mag, want dat is snoep, dat is sowieso al slecht. Of moeten we daar dan wel vezels en penicilline aan toevoegen?

wat denk jij?

.. gemengde gevoelens?

vrgr

Michiel

PS weet jij nog waar die 'Bassie en Adriaan leverworst' uit mijn titel in voor kwam?

In felix veritas

2009-08-30T15:11:00.005-05:00

Hoi Bas,

Ik kan niet naar mijn werk en heb even geen tijd voor een verhaal. Ik moet een kitten opvoeden. Nee serieus, ik wil vrij nemen. Ouderschapsverlof! En zorgverlof voor de oude Poes. Het kleine katje gaat nog niet elke keer zelf op de kattenbak. En hij moet dat wel leren. En er moet de komende dagen geconditioneerd worden dat hij niet op tafel springt of op andere manieren bij menseneten komt. Daar moet je wel thuis voor zijn. En hij is zo eenzaam nog als er niemand is! Net een paar dagen weggerukt uit het nest en nu al tussen negen en vijf alleen laten? Nee dat is zielig. En hij moet wel even alleen opgesloten worden, want de oude poes vindt het nieuwe gezelschap maar niks. Ik durf die twee niet samen in een kamer te laten zonder supervisie. Ik kan de deur niet langer dan een uur uit.

Ik maak lijstjes: ontvlooien, ontwormen en over drie weken inenten. Chippen! Ook de oude Poes vlooienbehandeling geven natuurlijk en als het kan wat spray op de bank. hmm. En een waterspuit kopen met een pompje. Om het katje van afstand nat te kunnen spuiten als hij in de plantenbak gaat graven bijvoorbeeld. Okee, orde op zaken stellen! Wat kwetsbare dingen die hij kan omgooien wegzetten. Ineens zie ik overal kittenspeelgoed: usb-kabels van iphones en modems en prullen in de vensterbank. De wankele bloemenvaas. Dunne stroomdraadjes die je kunt doorknagen. Dingen die onze oude Poes Eefje al jaren niet meer interesseert. Ik moet ... oh .. katje slaapt. Op schoot. Ik kan niet bij afstandbediening, krant of boek en moet dus gewoon poes aaien en niks doen..... Kijken naar de pootjes en hoe klein hij is. Teuntje. Dik bol buikje. Snoetje.

Dussss.. volgens diverse websites van mensen die ik met enig dedain 'poezenmensen' noem (en ik besef dat ik er een ben), lees ik dat ik de kleine kat in de gaten moet houden om hem 100% zindelijk te krijgen. Als hij lijkt te gaan zitten plassen, of zit te miauwen zonder schijnbare reden, moet ik hem snel op de bak zetten. En af en toe, na het eten en na het slapen even op de bak zetten om hem er aan te herinneren. Dan leert hij het snelst de kattenbak elke keer te gebruiken.

En zorgen dat de oude poes zich ook thuis blijft voelen. Ja, maar die heeft zich al teruggetrokken tot de slaapkamer! Ze rent laag over de grond zo snel als ze kan van de woonkamer deur door de kamer naar de keuken waar haar eten staat. Ach gut wat hebben we gedaan?! Die allerliefste poes krijgt op haar oude dag (15 jaar oud) wel een trauma te verwerken. Wat las ik in het Grote Poezenboek? Nee het was op poezentips.nl of zo. We moeten zorgen dat ze wel genoeg haar eigen ruimte blijft houden? Ja, en daar las ik ook dat we het he-le-maal fout hebben aangepakt. Eerst kitten in een aparte kamer doen en de poes aan de geur laten wennen onder de deur door (!) en dan na een paar dagen pas laten kennismaken door de oude poes in die kamer te laten. Het kitten langzaamaan het huis laten 'veroveren'. Maar beslist niet ineens een kitten midden in de woonkamer van de oude Poes zetten. Ja uhm.. jezus ik had het niet echt gepland. En bovendien.. hadden we de jonge kat dan in de werkkamer boven moeten loslaten? Helemaal alleen een paar dagen met af en toe bezoek? Of wij de hele dag ernaast, verbannen naar boven? Nee.

Op het internet .. zegen en ramp .. las ik ook al dat jonge kittens snel uitdrogen. Ik heb hem nog niet zien drinken! En we hebben hem al anderhalve dag. Geen melk geven, want dan gaan ze aan de racekak. Waterbakje boeit hem niet. Die natte brokken zijn best nat. Moet ik kittenmelk gaan halen? Vannavond nog? Op zondag? Met een pipet zogen? Wat is weinig drinken? Hij is na de 'wettelijke' zeven weken weggehaald. Wat lees ik? Pas na 12 weken verantwoord? Oh nee dat is een fokker-site. Die willen ze met een grote beurt wegdoen (a raison de .. €).

Man .. en mensen vragen zich af waarom ik geen kinderen wil...

Zit ik net in de keuken op grond met de keukendeur dicht om de oude Poes haar rust te gunnen terwijl ze eet, ben ik getuige van het ware poezendrama. Wil ze net dapper door de deur om langs het jonge katje naar haar vast plek in de vensterbank te gaan, hoort ze ineens het hoge piepen van het katje! Die zat aan de andere kant van de deur en zocht mij kennelijk (zoo liefffff ahhhh). Hard jammerend krabt hij aan de deur waar zij doorheen moet. De schrik in haar ogen. Ze stopt meteen in haar gang naar de deur. Grote ogen. Het gaat mij door merg en been. Met staart tussen haar benen gaat ze meteen in de andere verre hoek van de keuken zitten en kijkt verlangend omhoog naar de deurklink van de tuindeur. Ze haat het katje niet, ze is er bang voor! Instinct: ze ruikt de nieuwe generatie. Wij kunnen roepen wat we willen dat we twee poezen willen, zij ziet gewoon de vervanger, opvolger, oedipus, elektra en ellende..

Is dit gewoon 'buyers remorse'? Het was gratis. Telt dat dan? Soort van kattofiele postnatale depressie?

Maar dan zie ik hem weer liggen in Lien haar schoot of in mijn hand waar hij niet in past maar over heen hangt...

Maar Eefje zit buiten.

je bezorgde,

Michiel

"This is my Blog and this is my Cat",
zo vatte jij ooit voor mij het gemiddelde blog samen.
Damn when you're right, you're right.

Een eigenlijk iets te persoonlijk verhaal, but what the hell...

2009-08-27T06:21:00.012-05:00

Hoi Bas,

je schrijft over die goede bekende van je, je lichaam. Of beter: die oude bekende. Want ouder wordt hij. Dat lichaam. En ontwikkelt steeds meer kuren. Zeker dit lijf van de psychosomaat.

Gisteren en eergisteren heb ik doorgebracht op de 'geglazuurde zetel'. Er wilde geen eten of drinken mijn lijf in, maar destemeer wilde er van alles met grote snelheid uit. Ik bespaar je de details, maar ik heb er nog spierpijn van. Galbraken is topsport! Hoewel dit alles ook gepaard ging met koorts was het overduidelijk niet De Griep waar Nederland nu voor wordt gewaarschuwd. Mijn kwaal was volgens mij, of nee, volgens de alternatieve genezer in mij (geitenwol, sikje en vegetarier) het gevolg van teveel opgekropte gevoelens. (Je hoort de homeopatische zemelen al knarsen tussen de letters van deze virtuele brief!)

Wat is het geval? Ik ben nogal een huilebalk. Ik kan bijvoorbeeld heel goed janken om films. Zelfs om films die we nota bene zelf hebben gemaakt! Ik ben de enige die bij elke screening van Paultje en de Draak in een bioscoop weer vol schiet bij die ene scene als Paultje's vriendjes en familie langs komen. En ik had het recent dus ook te kwaad toen ik een posting las van een ouder die beschrijft hoe geweldig hij de film heeft gevonden en hoe hun zoontje voor het eerst sinds tijden weer heeft gelachen ondanks diens verpletterende hersentumor. Ik kan ook vol schieten bij 'mooie momenten'. Tranen van blijheid. Huwelijken! Nog pathetischer. Zelfs als ze Hollywood clichévorm aannemen als ridders die 'broederlijke opoffering' tonen. Was ik ook niet de enige in de bioscoop die bij 'Dancer in the Dark' zat te grienen? Om Bjork?! Ik? Ja, als je mij de ruimte zou geven, zou ik bij elke film wel iets willen janken. Laat staan bij echt droeve gebeurtenissen als begrafenissen. De pure dynamiek en vorm van een begrafenis, de kist, Bach en de geur houten klapstoelen zijn al voldoende om mij vol te laten schieten.

Maar ik vind het veel te genant om tranen met tuiten te janken in het openbaar. En dat is me opgebroken. Twee begrafenissen waren mijn deel deze maand. Niet van verre oude ooms, maar van naaste familie en bijzondere mensen. En natuurlijk heb ik wel wat tranen laten gaan, maar ik heb er nog veel meer verbeten, weggeslikt en doorgeademd.
Ik ga het hier niet hebben over de dierbare overledenen of hun begrafenissen al zouden beiden een lang grafschift wel verdienen. Maar op meerdere momenten tijdens die begrafenissen vlamde tranen als koorts langs mijn lijf omhoog terwijl ik van binnen het gevoel had dat er een klomp naar buiten probeerde te wurmen. Zittende in de kerk vocht ik tegen de onzichtbare knijpende hand op mijn strottehoofd en de steen die zich omdraaide in mijn maag en duwde tegen mijn middenrif. Echt fysieke pijn was mijn deel, terwijl ik mijn tranen wegslikte. Net als ik dan weer even opgedroogt was en weer lager kon ademen, omdat het 'brok' weer rustig lag, kwam er weer een spreker die een treffend beeld schetste van de overledene, een live zangeres met een heldere stem, een kleinkind met een kaarsje of iets anders dat het enorme gemis weer als een droge prop achter mijn huig duwde. En dan maar slikken, langzaam inademen, op de onderlip bijten, in vingers knijpen en zuchten. Veel zuchten, met horten en stoten. Het was voor mij als tranen-onderdrukker een ruwe wilde zee waar ik op mijn huilebalk op dobberde, spartelend, vechtend tegen tranen. En deze keren zat in de uitlopers van die storm het venijn.

Op beide begrafenissen werden vaders ter grave gedragen. En hoewel dat op zich voor mij geen extra connotatie heeft, gebeurde het dat ik tot twee maal toe na afloop van de dienst mijn eigen vader (gezond en levend en gezellig) de hand schudde. Niks aan de hand zou je zeggen, zelfs voor mij. Maar net toen ik dacht dat ik het tranenmonster in mij tot bedaren had gebracht, keek ik mijn eigen vader in de ogen. Ik voelde zijn hand en besefte in een seconde niet zozeer dat hij ook ooit zal sterven, maar viel er wel iets loeihard op zijn plek: de emotie van die anderen die ik net had meebeleefd. Even was er kennelijk absolute empathie door een eenvoudig sommetje in mijn hoofd; mijn vader, hun vader, hun pijn, mijn pijn. En nog erger; ineens besefte ik dat mijn vader daar een van zijn allerbeste vrienden had begraven. Iets waar ik enorm veel verdriet bij kan voelen. In dat korte moment geconcentreerd was hun verdriet even echt mijn verdriet, het zijne het mijne, en dat...
en al dat andere ervoor ..
dat stond ik heel,
heel
heel erg in te slikken.

En dat moet er op een gegeven moment uit.

zo...
hehe

met gesnoten neus,

M

Haar

2009-08-12T08:33:00.001-05:00

Bovenstebeste Michiel,

Mijn lichaam en ik kennen elkaar al een lange tijd en door de jaren hebben we elkaar goed leren kennen. Ik ga er prat op precies te weten wat er in mijn vleeslichaam aan de hand is, wanneer ik echt ziek ben, wanneer het maar wat kwakkelt. Da’s dan wel de beleving van mijn lichaam van binnen uit. Als ik naakt voor de spiegel sta schrik ik me dood (waarom doe je dat dan ook - het trekt aan als ‘naar voren stappen op perrons’ en ‘springdrang op hoge gebouwen’).

Ik walg meestal niet van mezelf. En ik mag graag in spiegels kijken, maar dan alleen naar mijn gezicht. Dat komt: van kinds af aan wilde ik acteur worden. Ik stond altijd op het podium. Meestal vooraan met een zelfverzonnen stuk, dat meestal meer dan de helft van de vrijdagmiddagvoorstelling voor alle ouders vulde, meestal tot ongenoegen van de andere ouders. Op de middelbare school bleef ik spelen en kwam ik er achter dat ik niet echt een acteur ben. Toen ik ging studeren kwam ik daar weer achter. Maar toen ik dat nog wel dacht perfectioneerde ik mijn kunst met een spiegel. Ik had in een boek gelezen en met eigen ogen gezien dat grote acteurs met minimale middelen werelden aan innerlijk leven kunnen blootleggen. Dat wil ik ook. Dus ik heb uren geoefend mijn linkerwenkbrauw twee millimeter omhoog te doen of lichtjes te trillen met mijn rechteronderooglid (maar niet te veel, trillen met je ooglid is snel overdreven). Maar de reflectie gaf geen Tom Hanks, eerder de vrucht van een wilde liefdesnacht tussen André van Duin en Kermit de Kikker. Rubbergezichten. Heerlijk. Avonden bracht ik door met een spiegeltje. En nog steeds mag ik graag een kwartiertje naar het elastiek in mijn gezicht kijken. Vooral in de auto in de achteruitkijkspiegel terwijl ik autorijd.

De rest van mijn lichaam ken ik alleen van binnen en dat houd ik liever zo. Ik zie er van binnen stukken leuker uit dan van buiten blijkt. Ben ik ijdel? Jawel. Maar niet heel. Misschien heb ik de ontdek-je-lichaam als kindje gemist, maar met peuterlijke vreugde en volharding ontdek ik mijn dierbaar vlees en alles wat daar op groeit.

Bijvoorbeeld wenkbrauwhaar. Ik heb nooit stil gestaan bij mijn wenkbrauwhaar. Tot ik gewezen werd op enkele grote rode dikke exemplaren die tussen mijn strakke zwarte bosje opdoken. Na onderzoek, en het zijn echt idioot lange en dikke haren met een vrolijke oranje gloed, ben ik ze uit gaan trekken. Met een rode pincet. De pijn! De pijn! Ze zeggen dat bevallen pijn doet, en dat geloof ik best, maar Dit! Met tranen in mijn ogen klem ik de pincet om de tweede haar, ik voel de dikte door het staal van het instrument. Ik verbijt me. Ik trek. Ik nies.

Ik nies?

Ja. Trek een haar uit mijn wenkbrauw en ik nies. Ik denk dat door de schok van het kortstondige trekmoment komt dat dan doortrilt in een voorhoofdsholte. Sinds ik trek moet ik steeds vaker trekken en duiken er veel meer dikke rode haren op en groeien ze ook in vreemder richtingen. De pijn is ondraaglijk maar trekt ook aan - mijn klein sadomasochistisch momentje. Buiten dat is het zinnenprikkelend en lokt het als meeeters uitknijpen, bubbeltjesfolie of voor sommigen ruiken aan net uitgepakt douchegordijn. Teleurgesteld dat er geen dikke rode zijn corrigeer ik dan maar de kleine haartjes die tussen mijn wenkbrauwen zitten.

Nu heb ik ontdekt dat voor in de neus ook haren zitten die te lang kunnen worden. Ik dacht vroeger dat dat alleen bij natuurkundeleraren gebeurde, maar nu toch ook bij mij. Mijn hart sprong op toen ik het zag en weer ergens anders trekken mag.

Ik hou je op de hoogte!

Bas

2009-08-06T05:20:00.007-05:00

Hoi Bas,

de zon schijnt en ik ben dus net terug van vakantie.
Woorden schieten nog even tekort.

Tot snel!

vrgr

Michiel

Als je gaat zitten, mag je je vergissen

2009-07-21T09:55:00.000-05:00

Mijn waarde.

Over sommige zaken praten mensen te weinig. Terwijl ze heel belangrijk zijn. Staand of zittend plassen bijvoorbeeld. Al mijn hele leven ben ik open over de manier waarop ik plas. Als ik mijn verhaal vertel krijg ik bijval en merk ik dat het mannen goed doet te horen dat andere mannen kampen met dezelfde onzekerheden en gevoeligheden als zij. Daarbij is het fijn de verwondering van lichamelijkheden te delen en onderdeel te zijn van ieders zoektocht naar een aangenaam leven, daar waar het er echt toe doet.

Jij plast zittend. Dat weet ik want dat heb je me verteld. Je zei er ook bij, ‘Ga maar eens met korte broek staand plassen in een lage wc. Het spatten tegen de schenen moet je genoeg vertellen’. Ik plas ook zittend, al sinds mijn zesde jaar. Voor die tijd plaste ik staand, ook in de zomer, ook met korte broek. Als kleine jongen heb je nog geen spatlast, het urinoir en de pot zijn te hoog, je moet op je tenen staan om je piemel over de rand te krijgen. Toen ik zes was gebeurde er iets dat mijn plasgedrag voor altijd veranderde.

Ik was staand aan het plassen op school. Ik had de witte wc-deur achter me gesloten, het schuifje in het ijzeren poortje geschoven en mijn broek op mijn enkels laten vallen. Voordat je naar de wc gaat moet je als jongen (en als man) een beslissing nemen; wordt het een grote of een kleine? Die beslissing hangt samen met je wc-stand: staand of zittend. Om die beslissing te nemen, moet je in goed contact staan met je eigen lichaam. Je moet goed gevoel krijgen van alle processen in je onderbuik.

Op het moment dat je een wc binnenstapt vindt dit proces plaats en gaat bijna gelijk aan wat ik De Ontsluit Opdracht wil noemen: het innerlijke stemmetje dat tegen plasbuis en/of sluitspier zegt ‘ontspan, laat los, laat maar gaan’. Dat die Ontsluit Opdracht vaak al bij het openen van een deur gegeven wordt, kan heel problematisch zijn als je bijvoorbeeld daarna je broek niet opengaat. De Herstel Sluit Opdracht is ongelofelijk moeilijk en pijnlijk.

De Ontsluit Opdracht Voorkant was gegeven, en ik haalde de eerste Adem Na Opdracht. Is het je opgevallen dat in die seconden van het openen van de deur, het Ontsluit Besluit en het geven van de Ontsluit Opdracht de ademhaling bijna helemaal stopt en pas weer doorgaat als iets (wat dan ook) ontsloten is? Ik haalde adem en voelde ook de rest van mijn lichaam ontspannen terwijl ik mijn plas liet lopen.

En toen gebeurde het. Mijn voor-achterinschatting bleek verkeerd en dwars door de ontspanning aan de voorkant krimpte mijn kinderbillen bijna schreeuwend ineen. Paniek maakte zich van mij meester. Zweet brak me uit. Plas is namelijk bijna niet te stoppen als je eenmaal plast vraagt het onderbreken ervan bovenmenselijke mentale kracht. Het is een pijnlijk proces dat zeker enkele seconden duurt. Seconden die ik niet had. Ik verbeet me en overwoog dicht te knijpen, de oplopende plas als een opblazend ballonnetje in mijn piepjonge voorhuidje te laten lopen, die tijd te gebruiken om een draaiende beweging (die nog niet makkelijk is met je broek op je enkels) te maken, met de vrije hand de bril te laten vallen, neer te ploffen, het ballonnetje onder de rand te duwen en alles los te laten. Het leek me veel te moeilijk en risicovol, als het balonnetje de spanning niet zou houden, zou mijn plas over de muren van het toilet spatten, ik zou nooit handig genoeg zijn om al die handelingen onder die druk in dat tempo uit te voeren - on-mo-ge-lijk. Maar ik had geen alternatief, stoppen met plassen lukte me niet, het lukte me gewoonweg niet, ik was zes! Het was allemaal te veel. Van de weeromstuit kneep ik mijn voorhuidje samen, voelde hoe het met geweld volliep, draaide en miste, liet los aan alle kanten en landde half op het toilet, zonder bril omlaag. Het was een zooitje. Ik ben lang op het toilet gebleven om de schade te herstellen. Het lukte me min of meer. En daar, op dat moment, als zesjarig besloot ik nooit, echt nooit meer staand te plassen. Als je gaat zitten, mag je je vergissen namelijk. En dat is fijn. Heel fijn.

Met geruststellende groet,

Bas

De X is waar de schat is

2009-07-20T14:45:00.003-05:00

Mijn waarde.

Ik heb tijdens jouw vakantie ook van een kleine schrijfvakantie genoten, boven in de binnenbergen, vandaar geen kleine verhalen van mijn kant. Ik dank je voor de seizoensopening met de glazenwasser, ik toast woordeloos met je op een jaar vol verhalen, ik hoop van harte veel van je te mogen lezen en veel aan je te kunnen vertellen.

Zelfmaakzelf

Er is een aantal supermarkten in Playa. De best bezochte is de Wall Mart, een goede tweede is de Chedraui, met de welluidende slogan ‘En Chedraui Cuesta Menos’. Dat we ook daar boodschappen doen komt door de ligging in hetzelfde winkelcentrum als de bioscoop, Las Americas; het winkelcentrum ook waar de meeste Mexicaanse clowns te vinden zijn, waar een food corner is met de beste Parilla (van de gril) die ik ken en zeker zeven winkels waar je mobieltjes voor onder de 300 pesos kopen kunt (maar ook een geholpen iPhone voor een slordige 8000).

De Chedraui doet er nu even niet toe, de kassa’s van de Chedraui wel. Aan die kassa’s staan de Muxes. Muxes kun je niet vergelijken met travestieten en ook niet met transsexuelen-zonder-geld-voor-een-behandeling en ook niet met extravagante homofielen. Muxes gaan voorbij aan hetero- of homofiel, man of vrouw te zijn. Achter de kassa mogen ze natuurlijk geen pumps en jurkjes aan, maar je herkent ze aan een dikke foundation, een klein lijntje onder de ogen, het haar nóg preciezer in de gel dan de Mexicaanse man, een overdaad aan ringen, een zwart schoonheidssproetje extra ge-accentueerd.

Dit is mijn hoed

Ik heb een nieuwe hoed, hij is gevlochten van iets als riet en hij heeft een groene band. Ik wil een rieten hoed en linnen kleren en een sigaar en boek in de tuin. Dat is dichterlijk. De nieuwe hoed vond mij minder pitoresk op de kampeerafdeling van een groot winkelwarenhuis vlak naast waar je ontkalkpoeder voor je espresso-apparaat kunt kopen. Die was nodig want het Mexicaanse kraanwater is natte kalk waarmee je je insmeert onder de douche. Denkfout bleek later toen ik de bij het poeder geleverde kalkpercentagetester in het water hing: ik gebruik voor de koffie helemaal geen kraanwater maar middels elektrisch proces gefilterd water: electropura. Het poeder bleek onnodig en ik heb het toestel ongeveer 40 keer door moeten spoelen voordat ik de vieze smaak van dat goedje er uit kreeg.

Doe je haar los

Geen Mexicaan kijkt op van een Muxes. De meeste komen uit Oaxaca, een provincie wat meer zuidelijk, waar ook de meest vieze kaas ter wereld vandaan komt, en waar, in de kleine provinciedorpjes een Muxe als een zegening van het gezin gezien wordt. Daar zijn gemeenschappen waar de helft van de mannen Muxe is ‘and proud of it’. Moeders en vaders koesteren hun Muxe - er wordt diep van ze gehouden. Die Muxes zijn met zijn allen op de bus gestapt, naar het noorden getrokken en allemaal achter de kassa van de Chedraui belandt.

Facinerend. De Mexicanen die ik meemaak, en de Maya’s die je ziet zijn bepaald niet fijnzinnig of elegant - het zijn vierkante robuuste handen-uit-de-mouwen types, met sterke grove handen en een getekend lichaam. En dan schuift een langnagelige caramelbruine hand plots je antirooschampoo over de scanner. Hopen dat het niet lukt, want hoe typt hij dan de cijfertjes in?

Flos

Sinds de aankoop wil ik onophoudelijk mijn hoed op. Ik ben gedistingeerd zo onder mijn eigen privé schaduw. Zoals Sailor zei: This here snakeskin jacket represents the symbol of my individuality and my belief in personal freedom. Gister in de tuin, plantten we hibiscus, de weelderige plant waarvan je van de gedroogde bloembladeren Jamaica, een soort limonadesiroop, trekken kan en die hier in Yucatan Tulipanes genoemd worden, wat weer heel erg op tulpen lijkt - zo zie je maar; gisteren in de tuin werd de rand nat van zweet, vandaag ga ik er mee flaneren en als ik schrijf zet ik hem op om de wereld te dichten en de stilte voor woorden te vinden. Misschien dat ze later nadat ik beroemd werd een beeld van me plaatsen in het centrum van de stad; met hoed kijkend over de einder het leven overdenkend. En dan een draadje flos in mijn linkerhand hangend langs mijn linnen broek. Hoed en flos. Zo zal men mij herinneren.

De X is waar de schat is

Één Muxe is onze favoriet. In de winkel loop ik op mijn tenen boven de kassaschuttingen uit te koekeloeren waar hij staat. Want zijn kassa nemen we. Hij is de beste. En ik ben zo benieuwd hoe hij vandaag binnen de perken van het Chedraui-tenue zijn vrouwelijkheid uitdrukt. We hebben hem een keer in het wild gezien, hij stond bij het reisbureau (vast een kaartje terug gekocht naar Oaxaca, naar zijn vriend met wie hij spaart voor een eigen kleine Chedraui en dan is hij de manager en mag hij eindelijk zijn oorbellen in tijdens het werk). Zijn haar stond half overeind en de andere helft was in een krul tegen zijn wang geplakt. Hij had een t-shirt aan zoals ze groot zijn gemaakt door de achteraf schattige rebel Billy Idol, met weloverwogen gaatjes en dan als Madonna’s beginjarenkleren schuin afgescheurd aan de onderkant zodat je de navel zien kunt. Op het t-shirt zaten lichtroze vlekken, maar het kan ook tekst geweest zijn, dat kon ik niet zien - ik reed en ik moest ook op het verkeer letten. Daags erna staat hij weer in tenue achter zijn lopende band, in slimme details zijn eigenheid te claimen. Met in echo achter hem de andere Muxes, lachend met de meisjes van de groente en de opa’s en kleine kinderen die je tassen in pakken.

Ik legde mijn bezweette hoed ondersteboven op de gastank, met de voordeursleutels erin. We gingen douchen, voor de zoveelste keer. Later vond ik de hoed hangend aan een haak, boven de gele tas van wie ik hou. Ze had hem er gehangen en stond nu de planten water te geven in het donker omdat dan de muggen slapen. Ik zie haar door het raam. Ze ziet mij. Ze lacht. We zwaaien naar elkaar.

Muxe ben je niet van buiten, maar het tekent af. Mijn hoed ben ik niet. En ook geen linnen broek. Muxe kun je zijn, omdat er iemand, wie dan ook, van je houdt. Ook al is die uren in een rammelbus van je verwijderd. En ik kan alleen maar Bas zijn, omdat er iemand van mij houdt. En dan is de hoed mijn klein teken in de wereld, als een op je nagel geplakte diamant of extra eyeliner.

Met liefde.

Bas

Schout bij Glas

2009-07-20T07:46:00.007-05:00

Hoi Bas,

net terug van vakantie. Ik zie dat jij ook even geen tijd of puf had voor een verhaaltje? Van mij geen vakantiekiekjes of jeu des boules avonturen, maar het verhaal dat de glazenwasser mij vandaag vertelde. Verhalen zoals je ze graag hoort. Snel opgetekend.

Ons nieuwe productiekantoor bevindt zich op de eerste verdieping. Het heeft ouderwetse schuiframen. Je moet ze dus omhoogtillen om ze te openen. Ze hangen aan eeuwenoude contra-gewichten die rammelen in de kozijnen als je de frisse lucht wil binnenlaten. Allemaal onderdeel van de romantiek van ons kantoor. Het is voor mij echter onmogelijk om zonder ladder die ramen te lappen. Vanaf de eerste dag dat we hier kantoor houden, vraag ik mij af hoe ik die ernstig vuile ramen toch schoon moet krijgen. Bel een schoonmaakbedrijf zou je zeggen. Ja .. nee .. zo makkelijk gaat dat niet ..

Het is algemeen bekend dat je in grote Nederlandse steden niet zomaar een glazenwasser kunt bellen voor een klus in de binnenstad. Want dat gilde heeft de wijken en zelfs straten van de Stad onderling verdeeld. Ze komen vanzelf langs in hun straat, is de regel.
Het is dus vreemd dat onze straat zo overduidelijk niet wordt bediend. Alle ramen op één hoog en daarboven zijn behoorlijk vies. De overburen hadden tot voor kort zelfs een papiertje hangen met 'ruitenwasser gezocht'. Wordt er wellicht ongezien een bloederige strijd geleverd om deze goudmijn van moeilijk te lappen ramen? Wordt er bij zonsondergang met zeem en trekker geduelleerd? Zijn wij het niemandsland tussen de met sponzen loopgraven? Of is het weer veel saaier en zijn ze ons bij de democratische onderlinge verdeling gewoon vergeten?

Vandaag kreeg ik het antwoord. En bovenstaande is dus eigenlijk verleden tijd. Alle ruiten zijn weer schoon!
Ik zat net aan mijn eerste kopje koffie toen ik een lange ladder aan de overkant zag. Snel schoof ik enthousiast het vuile raam open en nog voor ik wat kon zeggen, riep een doorleefde Utrechtse kop vrolijk omhoog:
- 'de glazenwasser!!!'
alsof hij niet zichzelf maar een wereldster op een podium aankondigde.
- 'geweldig!' zei ik, 'kun je ook ..'
hij onderbrak me, wuifde naar alle ramen:
- ' ja nee de hele straat, zeker! ik kom jou kant op. Ik weet het, ik loop achter, ik ben anderhalf jaar niet geweest, ik was ziek'
- 'anderhalf jaar ziek? jezus christus wat erg'
- 'nee hoor helemaal niet erg, ik had kanker'
- 'en je leeft nog! gefeliciteerd!'
Normaal niet mijn soort tekst, maar het hoorde echt bij het moment.
- 'precies mij krijgen ze niet kapot!'

Voor ik het wist zaten we 'een bakkie te doen'. En na zijn verhaal van 47 weken chemotherapie (ik: '47 weken chemo allemachtig!' hij:'nou ja ach ik ben nu weer beter toch?!') vertelde hij nog een verhaal. Hoe hij ooit eens zijn ladder tegen de gevel van een oudere dame zette en binnen een seconde wist dat ze waarschijnlijk dood in bed lag. Niet dat hij dat zag vanaf zijn ladder.
Hij had zijn ladder uitgeschoven en was omhoog geklommen met zijn emmer en had gezien dat de vogel dood in de kooi lag. Dat kon in zijn visie maar een ding betekenen; binnen was het baasje van het vogeltje ook al een tijdje dood. En binnen een tel of wat had hij het ook geroken. Het schijnt een lucht te zijn die je meteen snapt en niet snel meer vergeet. Dat hij dat door de kieren van de ramen had geroken, kwam volgens zijn eigen zeggen, doordat hij nogal een groot reukvermogen heeft. Dat komt doordat de ammonia waarmee hij de ruiten elke dag doet de neus lekker open maakt. Ik weerhield mij van een opmerking over het vermogen van ammonia om nog wel meer in je voorhoofd op te lossen dan enkel wat snot.
Hij had meteen de politie gebeld en al snel was ook de familie op de proppen gekomen. De rouwdouwer van een glazenwasser (echt eentje die zijn mannetje wel zou staan in een territoriale ramenlaptwist) was er best wel van ondersteboven geweest en had besloten zijn emmer naar beneden te halen en maar naar huis te gaan. Het was wel weer mooi geweest. Maar wat zag hij toen hij door de ruit naar binnen keek? Nog voor de oude dame haar huis goed en wel en dood was uitgedragen, waren de familileden al begonnen aan de verdeling van de buit. Met stomhied geslagen, zag hij hoe door vier mensen laadjes en kasten werden geopend en cash geld uit een knip werd gehaald. Woedend om deze lijkenpikkerij had hij op de ruit getikt. Niet de man om met moralistische argumenten te komen, had hij de nabestaanden maar meteen aangevallen daar waar het ze kennelijk om te doen was: geld. Hij had ze toegebeten:
- ' ik krijg nog twee maanden werk betaald'
Daar werd wat moeilijk op gedaan, en gesmoesd dat ze geen geld bij zich hadden, maar dat deed hij af met het argument:
- ' ik zie verdomme net dat je het geld uit haar portemonnee heb gejat, dus niet zeiken.'
En nadat hij zijn betaling door het open raam had gekregen en zijn ladder had ingeschoven, had hij geheel tegen zijn gewoonte in om politie nooit niks niet te vertellen, die ook ingelicht over wat hij had gezien.

Onze straat 'behoorde' dus inderdaad aan een ramenlapper. En toen hij er achttien maanden niet was, heeft niemand zijn territorium overgenomen. Een collega ramenlapper doet niet aan lijkenpikken. En de straat tijdelijk overnemen kon ook niet. Want dat was toegeven dat de ziekte nog wel even kon duren. Of erger.

tot snel!

Michiel

De Geit 2/2

2009-06-04T09:08:00.000-05:00

Ha Bas,

hier het vervolg van mijn auto-verhaal.

Het had ook wel wat zo'n Frans barrel. Nog los van de leerschool in automechanica voor Lien. Het is romantiek. Er moest nog benzine met lood in, dus om de smering van het motortje soepel te houden, moest je steeds loodvervanger uit een flesje in elke volle tank loodvrij gooien. Als een ware alchemist stond je dan bij het tankstation een afgemeten hoeveelheid in een meetbekertje te knijpen en dat bij de tank te gooien. Voor de grap schudden we dan altijd even met de auto. Men keek er vreemd van op. Ook eerdergenoemde handeling om 's winters de verwarming aan te zetten was charmant. Klep open, verdeelklep van de warmeluchttoevoer openzetten, klep dicht, tocht vervolgen. We maakten veel natte schoonmaakdoekjes op in die tijd. Er was altijd wel iets aan de hand met de auto waardoor je handen vies werden. En natuurlijk verzamelden we een grote tas met onmisbare hulpstukken in de Geit: gereedschap als hamer en tang en een tiental steek- en dopsleutels en draaiers, sleepkabel, startkabel, spanbanden (je weet maar nooit) en natuurlijk electrotape en gaffertape. Oh! en altijd reserve motorolie en de loodvervanger. En water en reservewisser (hij vloog er wel eens af), ruitenwisservloeistof. En brandblusser. Bougiesleutel. Theedoeken en andere vieze en schonere lappen. Reservelampjes. Zekeringen. Lapje tegen condens (ontwaseming werkte nauwelijks), krabber en trekker. Krik. SAS survivalgids?

Dat gereedschap kwam van pas toen wij zelf een noodreparatie moesten verrichten. We waren met zijn drieën (voltallige directie en personeel van il Luster) onderweg met de Visa naar Den Haag. Vrolijk snorde het karretje over de A12. De A12 eindigt in Den Haag als de Boslaan die uitkomt op de Benoordenhoutseweg waar verkeerslichten staan. Er staat daar dus altijd wel een korte of langere file. De weg loopt eerst lichtelijk omhoog en dan zie je de remlichten van de auto's voor je.
- 'De remmen doen het niet', zei Arnoud.
- 'haha, ja tuurlijk', was mijn reactie,
- 'nee echt niet!'
en demonstratief trapte Arnoud als een stripfiguur de rem een paar keer luidruchtig tot de bodem zonder resultaat. Met een vaart van 90 per uur kwam het eind van de file dichterbij en arnoud schakelde heel slim van 4 naar 3 in de versnelling hopende op de remmende werking van de motor en de helling omhoog. Maar we bleven rollen 60, 50 .. (in een koekblik op wielen!) met geweld zette hij hem in zijn 2, toeren liepen op, maar snelheid bleef 50, 40 (wat nou kreukelzone?!)
- 'kijk daar ruimte op links in de berm, geen vangrail!'
en ik trok aan de handrem. Langzaam vertraagde de auto 40 naar 30, Arnoud stuurde de opening in, ik liet even de rem iets los om niet te slippen en trok de handrem zo hard mogelijk aan. In de eerste versnelling, 20 .. 10 ... Precies naast de auto die we anders geramd hadden, kwamen we in dat ene plekje in de berm tot stilstand.

Later vertelde de Wegenwacht man (Engel der snelweg!) dat de remblokjes in hun verroetse remklauwen waren blijven hangen en zodoende de hele weg hadden aangelopen, daarmee zichzelf roodgloeiend verhittend en daarmee was de ernstig oude vervuilde remvloeistof tot koken gebracht. Dan kookt het over en valt de druk weg. Hij leerde ons dat daar terplekke zelf te repareren. En sinds die dag lagen er ook extra remblokjes, een combinatietang en remvloeistof in de achterbak.
Ik kan je vertellen dat het een hele ervaring is om in een auto te rijden met 100 kilometer per uur als je vlak ervoor zelf de remmen hebt gerepareerd! Vertrouw je jezelf? "Hoe handig ben ik?" vraag je jezelf af vlak voor de bocht.

Het ontmoedigde ons allemaal niet. Arnoud heeft de auto zelfs mee op vakantie genomen. Met vrouw en kind (toen echt baby) naar Engeland! Dat ging goed tot Arnoud een kleine 4x4 raakte bij het afslaan van een rotonde. Natuurkunde werkte in het voordeel van de visa. Hij gaf zogezegd mee. De stugge 4x4 gaf niet mee. De visa wiebelde charmant Frans op de vering, de mini-suv kwam met twee wielen van de grond en viel ternauwernood net niet om. Dat was helaas ook waar voor het blikwerk. De 4 x4 gaf niet mee en had geen schade, maar de hele rechter zij-voorkant van de visa was verkreukeld. Maar het wagentje reed gewoon nog door en zoonlief was enkel even wakker geworden om snel weer te gaan slapen.

Hoewel de visa zich daar wederom goed bewees, is die deuk wel een beetje het begin van het einde geweest. De reparatie was op de grens van wat je nog wil investeren in een koekblik. Er kwam een nieuw stuk bodywork ('scherm' zoals dat heet), maar ook de koplamp moest nieuw gesteld. En een stuk carosserie rechtgetrokken... En toen dat allemaal bijna klaar was kwam de APK. Onvermijdelijk moest er weer veel aan gebeuren. En toen na lang wachten de Visa aan de beurt was in de clubgarage, startte ze niet. Dankzij startkabels en een inmiddels getraind en geschoold team bestaande uit Arnoud, Lien en mij, kregen we de Geit aan de praat. Maar die sloeg toen af. Lien trok wederom aan de hendel die de mototklep opent, om opnieuw de kabels aan te sluiten, maar ... de hendel zelf kwam los. Lien keek beteuterd naar het onderdeel. De klep kon niet meer open. De Geit had een teken gegeven. Niet reanimeren.

De Geit is motordonor geworden van een Eend. Een 2CV eigenaar hebben we heel blij gemaakt. En laat nu net 'Geit' de Vlaamse bijnaam zijn voor wat wij de 'Eend' noemen. We hebben dit verraad altijd voor de club verzwegen.

Gegroet!

Michiel

De Geit 1/2

2009-06-03T09:07:00.001-05:00

Hoi Bas,

laatst reed ik weer eens tevreden in onze Citroën Xsara break van A naar B. Ik vervoerde mijzelf. Dat was het. Ik vindt auto-adoratie en een programma als Top Gear echt heel leuk, maar het heeft geen prioriteit in mijn bestedingspatroon. Ik kan wel fantaseren over leuke snelle autootjes en Lien droomt van een Aston Martin DB9. Maar voorlopig moet onze auto het gewoon zonder morren doen en niet te duur zijn. Weapon of choice is dus al een tijd lang de 'Japanner' onder alle Franse auto's; eerst een Citroen ZX nu een XSara break. Ze zijn licht, degelijk en goedkoop in rijden en onderhoud.

Maar natuurlijk ging daar wel een verhaal aan vooraf.

Lien is bij ons thuis de automofiel en zij had al eens rondgekreupeld in een brakke maar prachtige Renault super5 Bordeaux rood, type 'Parisienne'. Een klassieker, maar starten was veelal pas mogelijk nadat je met een lange stalen pijp een klap op de startmotor had geven die ergens onderaan het motorblok zat. En natuurlijk faalde dit stokbrood der voitures al snel de APK op diverse levensbedreigende punten en stonden reparatiekosten niet meer in verhouding tot de eigenlijke (praktische) waarde van het ding. Want dat is het dan ineens weer: een ding.

Onze eerste 'eigen' gedeelde auto was 'De Geit'. Je weet dat je meer hebt gekocht dan een vervoersmiddel als het ding een bijnaam heeft. De Geit was een witte Citroen Visa van het type dat een 2CV (de 'eend') motor onder de kap had (Visa 'Club' met elektronisch ontstoken 652 cc tweecilindermotor, als ik de wikipedia mag geloven). Je hoort een eend, maar ziet zijn minder mooi vormgegeven opvolger. Maar net zo wiebelig en charmant en we kregen er meteen het Franse gevoel van. Een volledig uitneembaar glazen open dakje, de geur van ouderwetse benzine in de cabine, vering als een luchtkussen op een zwembad. En dat geklopper van de 2CV. Rij dat in de zon en elke kilometer is een vakantiekilometer!

Maar natuurlijk was er van alles mis met de Geit toen we haar kochten. Er zou volgens de vorige 'moeder' van de Geit snel een grote roestpreventie actie ondernomen moeten worden en de verwarming kon je niet meer goed bedienen vanuit de auto zelf (maar wel vanonder de motorkap door een klepje open of dicht te doen al naar gelang het seizoen). Maar het goede nieuws was: hij was net door de APK gegaan. Wij vertaalden dat hoopvol en naief in: 'dan hoeft hij tot de volgende APK niet gerepareerd'. Een 'mannetje' deed dat. Mijn tip - nog voor we verder gaan - is dus: APK niet door een 'mannetje' laten doen! Want elke andere garagist dan een 'mannetje' had wèl gezien wat onvermijdelijk was:
.. dat we in week twee van ons trotse autobezit op slechts 20 meter van ons huis door de linkerachtervering zakten en geen meter meer verder kwamen. Verroest, verrot verdomme.

En hoe. Een echte automonteur had met zijn vinger door de ophanging van veer en carroserie heengeprikt en ons als eigenaar verboden het vehicel de garage uit te rijden.
Maar joh .. dankzij de Visa-club (geloof me; voor elke auto is een club!) waar de auto lid van was (en wij dus ook) kon het relatief goedkoop gerepareerd kon worden. Dus financieel zou het wel meevallen. Nadeel van de club was echter dat je ook 'ja' moest zeggen tegen het clubgevoel. Dus niet even een niet-origineel goedkoop vervangend onderdeel aan je spiegel schroeven! Of de kwikfit je ruit laten vervangen. Maar als automofiel heeft Lien dat allemaal op zich genomen. Zij heeft in de weekends in de 'clubgarage' zelf gaten in de auto dichtgelast en de hele auto getectyleerd! De oranje overall met vlekken is de stille getuige. Lien is nog steeds niet bang van autosmeer en kruipt nog steeds eerder onder de auto dan dat ze de handleiding erbij pakt. Maar het was wel tijdrovend. Want je repareert elkaars auto natuurlijk. Het is tenslotte een club.
Ik zelf heb als automotechnisch gehandicapte een bijdrage aan het 'gevoel' een keer een filmpje met historische visa opnames gemonteerd voor de club. En omdat de Geit op de 'Citro-mobiel' in de Veemarkthallen in Utrecht werd tentoongesteld, heb ik laat in de nacht de Geit lopen wassen, zuigen en waxen! (hier had ik beter 'de Geit' voor 'auto' kunnen vervangen, maar op deze manier klinkt mijn offer wat groter)

Maar zoals gezegd: de reparaties waren vooral hobbywerk, dus het duurde altijd lang. Echt veel reden we er niet in. Terwijl we wachtten op een onderdeel dat nog uit een andere 'onderdelen-auto' moest worden gesleuteld. Soms was er eerst stervens(sloop)begeleiding van een visabezitter nodig voordat de portierraam-zwengel van een donor-visa vrij kwam.
En god .. wat hebben wij veel onderdelen verslonden!

wordt vervolgd ...

Uitgeschoten (2)

2009-05-23T05:36:00.000-05:00

Beste Michiel,

Bij het binnenrijden van het woonhof Toho Ku, maak ik altijd hetzelfde grapje, alsof we maanden op vakantie zijn geweest en bij aankomst ons afvragen ‘zou het erg veranderd zijn?’. Dit is Playa. Dus er ís van alles veranderd. Er is een nieuwe bewakingsagent. Al de vierde deze maand. De oude zijn weg. De nieuwe uit elkaar houden blijkt lastig totdat we zijn er achter komen dat ze verschillend wuiven. De ene doet zijn hand omhoog met de handpalm naar zich toe, zoals de Koningin en Sinterklaas, de ander die 16 is doet een halfhoog handje flauwtjes in de lucht want zwaaien is zo uncool en de laatste aanwinst slaat een reumatische klauw naar ons uit: de vingers wijd gespreid en gebogen, zoals als je tijgertje speel en uithaalt. Misschien is het wel helemaal geen zwaai, maar vervloekt hij elke voorbijganger.

Ik zet Ali op de balie in de woonkamer. Alles is voorbereid, dat was nog een gedoe met dat 1/4 pilletje, het pilletje zelf bleek kleiner dan 1/4 pilletje en gemaakt met harde coating, ik heb het maar verpulverd. Ik sper de bek open door op de kaken te knijpen en mijn vingers er daar tussen de proppen. Dan snel de spuit erin, snel knijpen, hopen dat ik het niet allemaal in zijn luchtwegen aan het spuiten ben, klaar. Oh. Dat ging makkelijker dan gedacht, kek ding, dat spuitje. Nu nog 19 dagen.

Dag zes. Het gaat beter met Ali. Maar nog niet helemaal. Over vier dagen moeten we terugkomen. Inmiddels ben ik er handig in geworden. Zo ook vanochtend. Ik doe de handelingen, Ali op de balie, spuit, knijp, klaar. Alleen, geen rubberen tuitje. Ik kijk Ali aan en hij mij. Ik doe zijn bek open. Geen tuitje. Op de grond niet. Op de balie niet. Nergens. Ali knijpt er tussenuit. Ik naar de deur achter hem aan. Terug naar de keuken om te kijken of dat tuitje er niet gewoon opzit. Natuurlijk niet. Weer terug naar de deur. Ali weg. Angstbeelden. Heen en weren. Dat tuitje is ongeveer net zo groot als een vingertop en ongeveer net zo stug ook. In gedachten ligt Ali in de operatie wc-kamer onder de handen van Laurence, de schele dokter, terwijl de dikke Mongool zijn buikje kaalscheert. Ik ben een klein half uur in trilling als Ali komt binnenwandelen. Hij lijkt goed. Over vier dagen moeten we toch naar de dokter. We doen gewoon of er niks gebeurd is.

Dag tien. Wagen geparkeerd. Acryl voorbij. Bij de dierenarts. Ali is wel beter maar nog niet beter genoeg. Nog meer antibiotica. Nog een ander pilletje. De arts wil weer de hele stewardesseninstructie van het inbrengen van de pil geven als ik hem onderbreek. Dat we dat weten. Dat we het gedaan hebben. En dat toen dat pinche tuutje van dat pinche ding in onze kat kwam. Ik hou mijn pink omhoog om te illusteren om welk formaat het gaat en dat dat dus voor het slokdarmpje van de kat een onmogelijke taak moet zijn geweest. De man lacht en legt uit dat dat helemaal niet erg is, dat het spuitje daarop gemaakt is. Ik wil aan hem vragen waarom de makers van het spuitje, als ze zo vernuftig waren dat ze inslikvriendelijke rubberen tuutjes konden bedenken, niet op het idee zijn gekomen om een spuitje te verzinnen waarbij dat ding er helemaal niet afgaat, maar mijn Spaans staat dat niet toe. Dus ik lach maar wat en friemel aan een stukje foto dat onder de glasplaat uit steekt, van een hond met bruin kullend haar die op zijn rug licht en zijn vrolijk opgewonden hondenpiemel in het flitslicht liet vangen. Als de arts Ali terug in de vervoerdoos stopt, ziet Niki een korstje tussen het dikke perzen-haar. Ze laat het aan de arts zien. Bij het opzij strijken van de haren is er nog eentje zichtbaar. En nog één, en nog één. Grote donkerbruine korsten. De arts kijkt er niet van op. Het zijn schimmels. Vanwege minder weerstand. Vanwege de antibiotica. Of de kat wel eens op vochtige plekken ligt. Wanneer niet. Aha. Andere pillen dus maar. En zo’n zak hypoallergene brokjes.

Wij weer door de acryl. Langs de Starbucks (‘Wat is je naam?’ ‘Bas’ ‘Met een B of met een V?’ ‘Met de B van Ezel (Burro)’ - gelach). Langs drogisterij ‘Hetzelfde maar dan goedkoper’. Langs de reumatische klauw. Weer thuis. Nieuw spuitje. Nieuwe pillen. Ali knapt er zienderogen van op. Hij rent zelfs speels achter een pingpongballetje aan. Dat deed hij eerder niet. Al die pillen. Al dat leven. Misschien zijn we een beetje uitgeschoten.

Met gezonde groet,

Bas

Uitgeschoten

2009-05-22T10:33:00.001-05:00

Beste Michiel,

De meest luie kat, Ali, die zijn dagen slapend verslijt in plantenbakken en tussen het laaggroeiend groen, is ziek. Tenminste daar lijkt het op, de pers is zo lui dat het nauwelijks opvalt, maar hij is minder, tja, actief. Hij eet slecht en kijkt suffig uit zijn ogen. Wij naar de dierenarts. Die zit tegenover Plaza Pelicanos, het oudste winkelcentrum dat ooit huis gaf aan allerhande kleine zelfstandigen die stuk voor stuk uit het complex gefailliet zijn. Behalve de nagelstudio in het hart van Pelicanos, daar is het altijd druk, het hele winkelcentrum is tot in het beton doortrokken van de geur van acryl. Onderdeel van Plaza Pelicanos is de Parkeergarage Pelicanos. Het is steeds lastiger parkeren in Playa en daar wordt handig op ingespeeld; was parkeergarage Pelicanos twee jaar geleden nog een veldje met een man die een ijzeren ketting als hek had, nu zit diezelfde man minutenlang te hannesen met de automatische-kaartjes-verstrek-en-dan-gaat-het-poortje-vanzelf-open machine. Parkeergarage Pelicanos heeft een tweede kracht in dienst genomen die het knopje van die machine voor je indrukt zodat het poortje open gaat, daarna geeft hij je het kaartje. En het dak van het spookwinkelcentrum is ingelijfd als tweede verdieping parkeerplaats. Om ruimte te besparing hebben ze de helling kort gehouden en de naar boven en naar beneden dicht op elkaar met vlekken in mijn nek rij ik omhoog, bang achterover te kieperen.

Het is gelukt, Ali, de kat die niet miauwen kan, zit stil te piepen in zijn vervoerkoffer.
Welkom bij de dierenarts. Neem in gedachten het oppervlak van een wc en dan vier maal, in een vierkantje. De wc linksachter is de hondensalon, daar staat een hele dikke Mexicaan (al lijkt hij meer op een Mongool) in een korte broek een jankende poedel te scheren - klantgericht duwt hij met één been de deur dicht om het geluid wat te dempen. De wc rechtsachter is de operatiekamer, het archief, en de opslag. De twee voorste wc’s zijn de winkel. Een balie met een glasplaat waaronder foto’s van mensen met hun honden, verder een koelkast, vier hokken voor dieren die klaargeschoren of uitgeopereerd zijn en kasten met zalfjes en medicijnen. Achter de balie tussen opgestapelde zakken hypoallergeen voer staan de twee doktoren. De één is Daktarileeuwscheel, maar die is er vandaag niet. Vandaag heet de gewone doktor ons welkom.

We komen binnen met Ali.We ruiken een beetje naar acryl, maar bij een vier wc’s grote dierenarts merk je daar niets meer van. Ali onderzocht. Bloed geprikt. Enige mogelijke uitkomst: antibiotica.

De arts is niet blij met zijn eigen diagnose. Het kan namelijk ook iets met de nieren zijn. Of iets heel anders. De kat moet snel iets eten. Hij moet 1/4 van pil A twee keer per dag, een halve pil B twee keer per dag, pil C één keertje en pil C ook 1/4, verdeeld over de dag. Ik zal er een kleurig schema voor maken. Je kunt een pil in een kat stoppen met een spuit met een rubber tuitje. De arts legt het me uit en doet het voor met de gewillig meewerkende onzichtbare-lucht-kat. Gewoon water er in opzuigen, pilletje voor in het rubberen tuitstuk, bekje open, spuit in de keel, uitknijpen, klaar.

Op weg naar huis gaan we langs de Starbucks. In de jaren voor het espresso-apparaat kwam ik daar heel regelmatig (¡Hola! ¿Que Tal? Tranquilo y tu? Todo bien jefe, lo mismo? Si, por favor - un venti cappuchino con leche soya y un espresso dopio. Hij weet dat wel, maar ik zegt het nogal graag, het is het enige dat ik soepeltjes uit mijn keel krijg). Nu kom ik er minder vaak. De gezellige oudgedienden zijn alweer vervangen voor nieuwe krachten, maar één oud werkneemster staat toevallig in de winkel; de leukste en vrolijkste. We zoenen - mexicaanse mannen en vrouwen zoenen bij wijze van begroeting, dus ook als je elkaar niet kent, of als jij de moeder bent en dat is het dertienjarige vriendje van je zoon. De oud medewerkster doet bij wijze van onderonsje de bestelling voor mij. Ze werkt nu in de PR, dat had ze ook gestudeerd. Het is een eindje verderop, vlakbij Plaza Pelicanos. Nieuw bedrijfje. Bazin is een puta, niet zo gezellig als hier in de Starbucks, maar het verdient beter en wat wil je dan. Ik neem de koffie mee, zeg dag en stap weer in de auto (een Ford Explorer die we kochten omdat Jack Bauer van 24 ook altijd in een Ford Explorer reed - er bleek zelfs een type Ford Explorer Bauer te zijn, maar die ‘Bauer’ kwam niet van Jack, maar van Eddie Bauer, een stoer outdoor kledingmerk).

wordt vervolgd...

Slaapstad werkwijk

2009-05-21T05:50:00.003-05:00

Hoi Bas,

ik heb je al eens iets verteld over verbouwen, geloof ik. Het fascineert me. Daar zit een verhaal achter.

Al tien jaar lang wordt ik in de periode tussen maart en november vroeg in de ochtend wakker van het geluid van dieselbusjes, steigerpijpen en containertrucks met kletterende kettingen. Ik hoef voor mijn werk beslist niet voor acht uur op, maar ik heb niks aan die uitslaaptijd. Want vanaf half zeven beginnen bouwvakkers de wijk in te stromen. Nog voor de bewoners goed en wel de hielen gelicht hebben om te consulteren, adviseren, administreren, opereren en automatiseren (want dat doen mijn buurtgenoten) rollen de 'dagbewoners' de wijk binnen. Het zijn hun ronkende achteruit inparkerende busjes die mijn wekker zijn. Bouwvakkers zijn doof: ze horen niet dat ze veel lawaai maken. Toch? Ze moeten naar elkaar schreeuwen. Over het geluid van de radio heen. En hun spullen zijn sterk en stevig. Dus daar kun je mee smijten. Luidruchtig. Dat horen ze zelf ook niet. Het is heus niet alsof ze schijt hebben aan de rest van de mensen die wel kunnen uitslapen.*

Ik zeur daar niet meer over sinds ik zelf ook meedraai in het schema van verbouwen, onderhouden en dergelijke. Het is onvermijdelijk. Alle huizen zijn ruim een eeuw oud. En als het geen onderhoud is, is het uitbouwen (vergroten), opsplitsen (rijk worden; de huizenmaffia), verbouwen (net gekocht) of opleuken (mijn muurschildering) dat voor dag-activiteiten zorgt. Als ik 's ochtends (wanneer de heren bouwvakkers alweer aan hun koffiepauze toe zijn) de deur uit loop naar mijn werk, zie ik in mijn eigen straat om de acht à tien huizen bouwwerkzaamheden. Een steiger, ladder, busje voor de deur, witte cementsporen op de stoep. Het lijkt wel een nieuwbouwwijk af en toe.

Als je thuisblijft (om 'ongestoord' te werken of waarschijnlijker: om de bouwvakkers van koffie te voorzien) ervaar je dit alles helemaal als een vreemde invasie. De bewoners om je heen trekken met de regelmaat van de klok weg, de bouwers trekken 'en masse' in. Lease- en gezinsauto's verlaten de kleine parkeerplekjes en als een geënsceneerd ballet vullen deze plekken zich met busjes, aanhangers, vuilcontainers, stapels met stenen en ander bouwtoebehoren. Ze zouden toeristenbelasting moeten betalen. Ze eigenen de wijk helemaal toe. Ze staan in rij bij de bakker, met de lunch bij de snackbar, zitten op de bankjes van de speelplaats. Ze groeten elkaar als oude vrienden van weerszijden van de straat vanuit het opengebroken dak naar de steiger voor de versgeschilderde ramen. Ik verdenk ze ervan dat ze - als achterblijvers of laatwakers zoals ik niet opletten - spottend de maatpakken en broekrokken van de avond-bewoners aan elkaar laten zien en met een stropdas om de nek ons nadoen: "hee kijk ik ben een advocaat wuhuuu!".

Als er nog ouderwetse (t)huisvrouwen zijn in mijn wijk, denk ik dat er overdag flink wat wordt geflirt. En misschien zelfs wel wat wordt 'verwekt' tussen zeven en vier. De genen van een stukadoor en de zorg van een academicus; biologisch gezien is dat een perfecte combinatie. In vroeger ongeëmancipeerdre tijden zou ik als echtgenoot 's avonds de echtelijke sponde absoluut na hebben gelopen op sporen van gereedschap, kleine schroefjes of bouwgruis ("hee wacht eens even, dat is niet mijn plamuurmes hier in bed!") Anders vraag je je later toch af van wie je zoon die grote eeltige handen heeft.

Maar tijden zijn veranderd; meestal zijn het de 'vrije jongens'; 'moderne mannen' zoals ik die thuisblijven in onze wijk om koffie te zetten voor de arbeiders en de verbouwing te 'supervisen' (in de weg te lopen). Ik groet wel vaker ontheemde mannelijke soortgenoten bij wie in huis luidruchtig wordt geklust en de wc-bril ineens weer omhoog staat. Terwijl ze zelf inmiddels voor elk plasje zitten. Dan gaan ze maar een ommetje maken, wachtend tot de bouwvakkers weer weg zijn. Tot vier uur: bier in de klok. Dan trekken de werklieden weer weg naar hun eigen huizen. Ongetwijfeld nieuwbouw met kunststof kozijnen en geen onderhoud. Dan krijgt de wijk weer haar eigen bewoners terug. Alsof er niks gebeurd is. Daken zijn vernieuwd en muren verdwenen. Kozijnen glimmen weer van de lak en een deur is tijdelijk een plank. Een groot gat is in de tuin verschenen waar over een maand of wat de uitbouw zal groeien. Men kijkt bij thuiskomst naar het resultaat alsof het een natuurverschijnsel is.
De slapers zijn weer thuis.

Welterusten,

Michiel

*PS De door mij gehuurde aannemer heeft gelukkig veel minder haast in de ochtend. Het is een Fransman met smaak voor goed eten en -leven. Zijn 'jongens' staan meestal gewoon in de file en komen rond 11.00 aankakken. My kind of guys.

Gestolen tijd, een minuut stilte in mijn hoofd.

2009-05-08T08:37:00.001-05:00

Ha Bas,

dank voor je grieptrilogie! Wij waren in Nederland gepreoccupeerd met onze pathetische volks-trilogie 'hoe een land zijn onschuld verliest' (keer op keer). Pim Fortuyn, Theo van Gogh en nu een slaplullige 'aanslag' op de koninklijke praalwagen. Een journalistieke bak bedorven pudding was het gevolg, met als hoogtepunt de reporters op lokatie: "Nee Pien, ook hier in het donker voor het gesloten hek van Paleis Noordeinde is nog steeds niet meer duidelijk over de motieven van de dader" en SBS6presentatiedames met redactioneel commentaar als: " .. zal Koninginnedag ooit nog hetzelfde zijn? ".

Maar het was vorige week gelukkig ook weer eens 4 mei; Dodenherdenking (met hoofdletter). Ik hou daar erg van.
Vanwege de plechtigheid en nog meer vanwege die stilte, dat moment.
Ik ga meestal naar het Domplein waar de officiële Utrechtse herdenking plaatsvindt. Met veteranen, de kranslegging, de trompet en het "Wilhellemus van Nassau-uh mompel mompel mzwm Dui-uitse bloed" (stel dat je als buitenlander een paar woorden Nederlands kent en je pikt dàt er uit bij de dodenherdenking: "German blood?" what the hell are they singing?!).

Ik herdenk op Dodenherdenking helemaal niks, als ik eerlijk ben. Sterker nog, ik probeer überhaupt helemaal niks te denken. Want ik probeer daar al jaren lang in het meditatief stilteminuutje de absolute verlichting te bereiken. Ik luister naar de op het Domplein immer waaiende wind in de bomen. Naar de ene kuch die niet te onderdrukken is kennelijk. Vogels. En dan probeer ik mijn hoofd uit te zetten, te luisteren naar die stilte en mijn eigen ademhaling.
..
Maar het is altijd te kort. Een minuut is zo voorbij. En voor je het weet, sta je weer te puzzelen op de woorden van het volkslied dat je toch niet zingt omdat je helemaal niet durft te zingen in het bijzijn van anderen.

Je zal je afvragen waarom ik zonodig daar probeer te mediteren. Het is erg kort en heel erg publiekelijk, en verlichting zal er de komende honderd jaar niet inzitten. Maar het ding is: ik moet wel. Ik heb dat soort momenten nodig. Soms zijn ze kort, vaak zijn ze langer.
Ik kan namelijk heel moeilijk tijd nemen voor mijzelf, kan niet niks doen, niet niet bezig zijn met denken aan zometeen, morgen, planning en andere zaken. Tenzij het afgedwongen wordt. En die ene minuut is landelijk vastgelegd: stil zijn en contempleren! Dus dan moet ik wel. Zalig.
Ik noem dat mijn "gestolen tijd". Het is tijd die van mij gestolen wordt, vastgezet, gegijzeld. Waarin ik niks kan en mag en het ontmoedigd wordt aan iets anders te denken dan het hier en nu.

En ik ben erg gaan houden van die gestolen tijd. Ik ben haar ook beter gaan herkennen en benutten. Gestolen tijd is bijvoorbeeld het late nachtelijke uur dat je helemaal alleen moet wachten op een verre gast op een vliegveld. Alle tijd om rond te kijken naar de mensen, de bestemmingen en de gesloten boutiques en aan niks te denken, al was het maar omdat het zo laat is. Vaak duurt het natuurlijk langer dan de minuut van dodenherdenking om 'er in te komen'. Een halve dag reizen van Utrecht naar Dublin voor werk is fantastische gestolen tijd! Of een lange eenzame TGVreis naar Parijs. Ik neem wel leeswaar mee, maar het hoeft niet. Beter van niet. Gewoon uit het raam kijken en alleen zijn met je gedachten. Na een kwartier of misschien een uur het hoofd te hebben laten tollen over alles wat 'moet en zal en niet vergeten mag worden', stopt het vanzelf. Dan dringt het tot mijn malende brein door dat het zinloos is en dat het gewoon niks nuttigs kan doen. Hele boeken zijn volgeschreven over dit " nu ". Ik vind het zalig (niet die boeken!). Even kan ik niks. Want zeker als je reist door de ruimte, sta je min of meer stil in de tijd, is mijn ervaring (kan zo als sleeve tekst op zo'n boek, zucht..). Ik ben dan weg van alles. Letterlijk. Wachten tot de reis voorbij is. Er valt dan een rust over me heen. Alsof ik ontslagen wordt van mijn taak als zenuwpees en zorgerlijk persoon. Het enige wat mijn taak dan is, is het uitzitten van die tijd.

..

Ik oefen erop. Vakantie is natuurlijk een soort trainingskamp hiervoor. Alcohol is de beste doping, maar daarmee is het natuurlijk oppassen. Dus beter is te proberen te werken aan de korte momenten van hier, nu, ik. Mijn eigen minuutje (of meer) stilte. Elke dag.
Ik ga wat meer uit het raam staren hier op kantoor, denk ik.

En ik kan niet wachten tot het weer hangmatweer is.

Je zult zien: mijn Woody Allen factor verdwijnt dan als sneeuw voor zon!

Nos Vemos!

Michiel

Kappen (3)

2009-05-05T12:11:00.001-05:00

Mijn beste Michiel,

‘Baaas!, Nikiiiii!’, het is de inmiddels welbekende stem van onze multitalige, tegen zijn kinderen ietsje te schreeuwerige, dvd-uitlenende buurman. Hij komt de twee dvd-boxen van NipTuck terugbrengen. Hij heeft een pyjamabroek aan, binnenste buiten. En hij is bastgebloot. Daar haspel ik een beetje van van onverwachte blote basten. Zeker als ik ook nog Engels en Spaans moet praten. ‘Tjonge jonge, die griep’ hij draait zijn ogen een half boogje en tskt erbij. ‘Nou,’ zeg ik mijn volgende leuke, buurmanachtige zin verzinnend (waar betrokkenheid uit blijkt, maar die niet zo blotebasterig dichtbij komt als hij). Ik probeer de lange haren rond zijn tepels niet te zien.

‘Hoe is het in Nederland?’, vraagt hij. Ik heb toevallig die middag een leuk citaat gehoord en dat er een run is op mondkapjes in Nederland. ‘Ik hoorde iemand zeggen: ‘Het is de CNN-infectie’ en in Nederland zijn ze hysterisch.’ Hij leunt dichterbij en fluistert samenzweerderig: ´Weet je wat ik denk. Ik zal het je vertellen. Weet je nog: SARS? En weet je dat daar één remedie op was toen: tamiflu. Het is van een Zwitsers bedrijf. Ja. En. Weet je dan ook dat dat dus in 2005 was en ze toen massaal geleverd hebben aan overheden? En weet je dan ook dat die medicijnen vier jaar houdbaar waren?’ Hij stopt even om mij zelf de rekensom te laten maken en kijkt me van onder één wenkbrauw veelbetekenend aan. ‘Je denkt toch niet dat...?’ Jawel. Dat denkt hij wel.

Ik neem hem mee naar binnen en geef hem de dvd-boxen van 24 mee (‘but Jack! The lives of hundreds of thousands of people are at stake! - ‘I’ve broken about a dozen federal laws to pull this of Jack’), over een virusaanval op de Verenigde Staten.

Later vertelt Niki me dat ze op internet las dat president Obama in México was en dat hij diner had met een archeoloog en dat die archeoloog de dag er na overleed aan griep. Of misschien aan griep. Ik start het spelletje World of Warcraft op. Daar zijn we verslaafd aan. We zijn Trollen. Ik ga maar even een paar ‘humans slayen’.

Je ‘Samenzweerderige’ Bas

Kappen (2)

2009-05-04T14:45:00.002-05:00

Mijn beste Michiel,

Natuurlijk doet de printer het niet. Over een uur komt de hulp in de huishouding. Die komt een keer per week - omdat het handig is, en omdat je er iemand werk mee geeft. Ze heet Marie. Ik zou voor haar etiketjes uitprinten. Kleine etiketten die ze op foto’s kan plakken. Zelf had ze bedacht dat met een schaar en Pritt op te lossen, maar ik, grote blanke afgestudeerde man, weet dat je kant en klare stickertjes kunt printen en wil haar verassen.

Over twee weken wordt de dochter van Marie vijftien. Dan geeft ze een feest. En een Mexicaans feest voor de vijftiende verjaardag kun je rustig vergelijken met een trouwerij. De hele familie komt (en dat is veel), er is eerst een mis en dan eten en dan een feest. Dat feest geef je ook als je zelf in een golfplaten huisje woont. Om de tweehonderd mensen die komen te ontvangen huur je een locatie en je zorgt dat ze allemaal goed en veel kunnen eten. Er worden kostuums gekocht, uitnodigingen gedrukt op geschept papier, en als dank krijgen de gasten een foto - met mijn sticker erop. Als de printer het wil doen.

Zo krijg ik een niet werkende printer aan de praat. Magische bezwering: binnenvetten, kleine uitbarsting, alles uit, alles aan, binnensmonds mopperen, binnenvetten, binnenvetten en dan iets-doen-wat-je-niet-had-willen-doen, weglopen, terugkomen, hij doet het. Ook vandaag. Marie is blij, ze kiest een lettertype en vertelt me hoeveel ze er wil. Gul geef ik haar er twee keer zo veel, ze bloost er van en ik heb niet genoeg Spaans in mijn tong om uit te leggen dat ik nu met nog 1.600 stickers blijf zitten waarvan ik niet weet wat ik er mee moet.

Marie verrast ons altijd met sculpturen uit handdoeken op het bed. Twee zwanen, een konijntje, een meisje dat zit te lezen waar ze dan echt een boekje bij stopt. Wij verbazen ons over de kunstigheid. Dat leert ze op haar andere baan. Die heeft ze sinds een jaar nu - ze werkt elke dag, zes dagen in de week van acht tot vijf in een hotel. Op haar vrije dag, maakt ze mijn huis schoon. Het is zwaar, dat is aan haar af te lezen. Ze heeft geen vakantie, geen tijd voor zichzelf. Niks. En dat doet ze allemaal voor dat vijftiende verjaardagsfeest. Als het voorbij is, zegt ze, dan stopt ze meteen met de hotelbaan.

Een week na mijn printprestatie komt Marie mijn kamer binnen voor de ochtend-dialoog die normaal niet veel verder gaat dan ‘Hallo’ en dan ‘Warm he?’ of ‘Wat een regen’ afhankelijk van of het regende of niet. Nu hebben we wat meer te bespreken: de griep. En dat hij nog niet in onze provincie Quintana Roo is gekomen. En dat het wel mee valt. En dat de scholen dicht zijn. Dan is ze even stil. Zoals meestal. Maar nu loopt ze niet weg, ze zoekt even de woorden waarmee ze me uit gaat leggen dat niet alleen de scholen dicht zijn, maar dat ook alle bijeenkomsten van meer dan tachtig man verboden zijn. Het feest gaat dus misschien niet helemaal door.

Op internet lees ik dat het met de griep wel meevalt. Het is elke dag moeilijker er nieuws over te vinden. Er is een aanslag geweest op de Nederlandse Koningin. En Obama is honderd dagen aan de macht. Mijn lief ligt ziek op bed. En Marie heeft misschien een jaar lang gewerkt voor niks.

Je ‘Stille’ Bas

Kappen (1)

2009-05-03T13:35:00.001-05:00

Mijn beste Michiel,

Mensen vragen mij: ´Hoe is dat nou? Die griep?’. Dan vertel ik ze drie verhaaltjes waarin de griep een bijrolletje heeft, want eigenlijk is de griep een beetje saai:

Het is warm en vochtig, en ik stap uit de airco-frisse auto op het door de supermarkt zelf overdekte parkeerterrein. De MEGA ‘kom je om te kopen, of om te eten?!’. Ik heb geen mondkapje op en gelukkig heeft de ik-heb-een-rode-zakdoek-en-daar-wapper-ik-mee-dus-ben-ik-parkeerbegeleider-geef-me-tien-pesos-meneer er ook geen voor, ik hoef dus niet beschaamd glimlachend door de gigantische supermarkt te laveren. Fijn. Van de parkeerplek wandel ik naar de rolbanen: twee schuin oplopende banden met roltrapbekleding. Je kunt er dus met je karretje op en af. Dat karretje haakt met zijn wieltjes in de band en rolt daardoor niet met 200 kilo aan rauwe kip (bijvoorbeeld) voor je uit naar beneden. Ik vind die band vernuftig, en begrijp nog steeds niet echt hoe het werkt. Op weg naar boven merk ik de eerste mondkapjes op, het personeel. Ze zien er uit als de Madurodam-versie van Michael Jackson. Verder heeft niemand iets op. Het is uitzonderlijk druk en ik kan geen karretje vinden - dus moet ik met de plastieken draagmand mijn rondje doen.

Halverwege de route door de MEGA kom je langs de uitgestalde vlees eilanden. Daar kun je lokale lekkernijen proeven en daar word ik dan verleid om een nieuwe ‘mole’ uit te proberen die altijd even vies zijn; het ziet er uit als chocolade en smaakt naar klei dat zich vergeten is te wassen na de sportschool. Hier is ook het creatief met knakworst eiland - je hoeft knakworst natuurlijk helemaal niet warm te maken, je kloddert er gewoon sauzen en ui over en je hebt een keur aan happekens voor bij het gekoolde-vlees-feest zoals barbecuen in de volksmond genoemd wordt. Dat eiland is fantastisch. Ik zwerm er wel vier keer omheen. Dit is de favoriet: knakworst met mayonaise, uitjes, chipotle, maïs en wat kruiden. Fantastisch. En ook vandaag staat de tafel met trotse prikkertjes voor me klaar. Ik heb er al vier in mijn mond voordat ik bedenk: hé maar wacht eens even - varkensgriep, monddoekjes, handen wassen met antibacteriezeep, en dan een schaal vol ga-er-maar-lekker-met-je-handen-in-warm-en-vochtig-is-het-he-welnee-knakworst-fantastieen-hoef-je-niet-te-koelen. Ik kan ze natuurlijk niet uitspugen. Dus ik slik.

Echt bang ben ik niet. Want ik geloof niet in de varkensgriep. Ik ben wel in de winkel om vitamines te halen en neusspray. Een week geleden kregen we al het nieuws over de varkensgriep. Een week geleden gingen de scholen voor twee weken dicht. Een week minus een dag werd Niki snip-verkouden. En het is geen varkensgriep. Maar toch. Maar toch. Een mevrouw helpt me mompelend vanuit haar mondkapje, ik mompel terug - maar dat is omdat ik denk dat onduidelijk praten het dialect van hier is en ik me veel Spaanstaliger voel als ik mezelf ook niet kan verstaan. Na wat heen en weer gebaren: ‘neus, neus, spray, si?’ pakt ze wat ik nodig heb, smeert me nog een set proef-paracetamol aan en kan ik afrekenen. Ook de kassamevrouw heeft een monddoekje.

En dag later heeft de MEGA zich gerealiseerd dat haar uitgestalde eetfeest niet klopte. De medewerkers hebben geen lapjes meer voor, het eten is weg.

Je ‘Proost!’ Bas

De productionele voorjaarsschoonmaak

2009-04-14T08:20:00.000-05:00

Hoi Bas,

Het is een feest om weg te gooien. Ik heb het er eerder over gehad. Opruimen. Het woord zegt het voor mij allemaal: ruimte maken, schoon schip... voor mij klinkt het als opfleuren, als muziek in mijn oren.
Een mens verzamelt te veel zooi in zijn leven. En dat gaat heel hard; elke dag een krant, elke dag een fles melk (of wijn). Je verzamelt het tot het in de weg staat en dan breng je het naar de stort. De flessen, gewone vuilnis en het oud papier voorop, en dan .. Ik ga dan graag verder. Hoeveel servies heb je inmiddels? Je gebruikt een paar van de vele tientallen kopjes, enkel de bovenste borden, en een fondue- stel kun je beter niet bewaren. Dat kun je sowieso net zo goed buiten de deur eten. Kleren? Wat pas je nog? Wat durf je nog aan op straat? En die schoenen achterin de kast? Waarom bewaar je die boeken die je nooit meer herleest of uitleent? Weg met die ooit modieuze vazen waar nog geen tulp in past!

Op kantoor is dat niet anders. Voor je het weet staat het hele pand vol zooi waar je eigenlijk van af moet. De afgelopen dagen zijn we met zijn allen druk bezig geweest eens even lekker de oude zooi weg te pleuren. Er ligt nu een berg voorin het oude kantoor die minstens 300 kilo weegt. Wij gaan verhuizen van ons praktische (te) ruime kantoor met veel opbergruimte naar een leuker en beter gelegen pand waar we echt verliefd op werden. Een 17e eeuws pand in de binnenstad. Maar met minder opbergruimte. Dus alle nodeloze ballast moet weg. Zo hadden we nog 150 VHS videobanden die we aan geen straatsteen kwijt konden. Dozen vol flyers van films die al te lang uit roulatie zijn, hele oude administratie en dan ook nog de gebruikelijke spullen die men niet weggooid, omdat je weet-maar-nooit-wellicht-en-je-zal-zien-dat.. waaronder electronica als floppydisk drivers, zipdrivers en hun nutteloze schijfjes, harde schijven van ridicuul klein digitaal formaat met grote fysieke omvang, Dat gooi je makkelijk weg als je eenmaal in de stemming bent. Maar dan.. Ineens sta je oog in oog met het 'archief'.

Het verleden. Voor romantici: het fundament van het bedrijf dat je nu bent. Dus zelfs ik moest daar wel even bij stilstaan.

Je weet dat we films produceren. En om films te produceren moet je eerst heel veel papier produceren. Na een lange intensieve periode van filmontwikkeling, -financiering, -productie en -oplevering en -distributie, blijf je met een hele stapel papier zitten. Elke korte film levert al gauw een dikke Leitz ordner op. En dat gooi je niet makkelijk weg. Wettelijk moet je een en ander bewaren aan contracten dus daar hoef je niet over na te denken, maar wat doe je met de ordner waarin ook storyboards zitten? Er zit vaak een stukje creatieve ontwikkeling verborgen in de dikke mappen. Correspondentie, oude scriptversies. Het kan een prachtige archeologische 'site' vormen voor latere generaties om in te gaan graven. Als artistiek forensisch onderzoekers kunnen ze puzzelen in het proces dat heeft geleid tot die ene film.
Maar moet ik het daarvoor bewaren?
nee, ikzelf kan ook dat wel weggooien. Uiteindelijk is voor mij de voltooide film het einddoel en we zijn heel erg zuinig op de 'masters' van die films.

Maar er zijn ook mappen vol projecten die ergens halverwege zijn gesneuveld. Het zijn als glazen potten met sterk water gevuld met vroegtijdig ge-aborteerde filmconcepten. Het is een prachtig gruwelijk rariteitenkabinet. Achter het troebele glas zijn verkleurde plaatjes en schetsen zichtbaar. Ambitieuze en intrigerende titels sieren de etiketten. Die kan ik niet zo makkelijk weggooien. Vaak zit in die projecten vele maanden werk, maar een levensvatbare film zijn ze nooit geworden. En als ik die map weggooi, is er niks meer. Dan is het ook echt afgelopen. Niks zal meer aan dat project herinneren.
Zoals ik van mening ben dat - voor de buitenwereld - een ongeboren kind praktisch niet bestaat, bestond of relevant is, zo zijn ook deze plannen. Niemand zal ze missen behave de ouders. Ze zijn nooit geweest. Maar ook hier speelt die onbenoembare en niet te bepalen vage grens waar het leven begint... In welke maand zitten die plannen? Zonder pijn gooi ik scriptideeën weg. Maandelijks aborteer ik slechte filmplannen. Concepten die vaak niet meer zijn dan een vel of vier. Het is als menstruatie. Het doet me niets. Maar de filmprojecten in de mappen die ik in de kelder tegenkwam, waren toch anders; die waren al flink gegroeid. Er waren karakters, artwork, storyboards gemaakt en soms ook financiële toezeggingen gedaan. Correspondentie met fondsen, omroepen, af- en toewijzingen en hoopvolle planningen.
Vanachter hun kartonnen etiketten staren ze me aan. Dood en ongeboren, maar ik - als ouder - zie hun ziel...
Ik kan er moeilijk afscheid van nemen.

Maar dan sta ik er mee in mijn handen en voel hoe zwaar ze zijn, al die mappen en dozen. Ineens is het weer troep. Letterlijke ballast. Een anker. Weg ermee dus! Voorwaards! Nieuwe plannen zijn zo gemaakt. Weet je hoeveel creatieve spermatozoïden en film-eitjes er in de wereld op bevruchting wachten? Te veel!

Op naar ons nieuwe nestje... Grote eieren uitbroeden!

Groeten vanuit de zooi (niet lang meer)
een opgeruimd " tot snel "

Michiel

Verslaafje

2009-04-08T16:57:00.001-05:00

Bovenstebeste Michiel,

Ik verslaaf snel. Maar goed dat ik het van mezelf weet.

Als kleineBas at ik alles behalve de korstjes van brood, die ik achter de verwarming gooide). Ik was stevig, letterlijk moeilijk omver te krijgen. Dat waren hele saaie judolessen. Toen ik existentialistisch werd (‘Pap, mag ik dat colbertje aan?’. ‘Maar het is mij trouwjasje’, ‘Maar het is zwart’ - ik trok het op mijn vijftiende aan en deed het op mijn eenentwintigste weer uit) kon een sigaret niet ontbreken. Drank ging aan mij voorbij, ik word drie drankjes voor dronken echt heel ziek, heb een jaar lang aan zachte drugs en gokautomaten verspild en nu ben ik van World of Warcraft.

Ontverslaven: ik was een keer gestopt met roken. Met tips van mijn vader: niet je volgende, maar je vorige pakje is de laatste én vind de allerpersoonlijkste motivatie en je eigen shockbeeld (ik heb nog steeds beelden van rokende baby's als ik een sigaret opsteek). Overigens gaf diezelfde vader mij de volgende seksuele voorlichting: wat je ook doet, wij hebben het ook gedaan.

Ik stopte makkelijk. Dankzij het advies, maar ook dankzij ijzeren discipline.

Al mijn leven lang prijs ik mijzelf om die discipline. Spartaans ben ik. In onweer. Met de ergste tegenslag. Ik zou het ook zo goed doen in barre tijden - kleineBas hamsterde boterhamzakjes ongekookte macaroni onder zijn bed ‘voor als de oorlog komt’. Discipline die in mijn puberteit werd gevoed door de onderwijsmethode van mijn middelbare school; ‘als je het niet kunt moet je maar weg’. Keihard, zonder opsmuk, vechten of sterven. Discipline. Heerlijk! Met diezelfde discipline ga ik mijn verslaaf te lijf. Het is dezelfde discipline die een lange-afstand-loper heeft. Dezelfde discipline waarmee een werkverslaafde werkt, een eetverslaafde niet eet.

Ah.

Dus daarmee was stoppen met verslaven verslaafd. Verslaven is het laten gaan van de controle, loslaten en meedrijven op de drift van, in mijn geval meestal, dingen in je mond te stoppen. Aan de andere kant is het nemen van die controle dan weer net zo verslavend. Het striemende zwepen van navelstarende tucht. Verrukkelijk.

Dus nu ben ik aan het anti-carben. Had ik al twee keer gedaan. Een keer heette het Montignac en dat was fijn want je mag Franse kaas en de andere keer heette het Atkins, maar toen lette ik niet goed op. En nu bepaalt een Australische hysterische mevrouw wat ik wel en niet eet. Geen koolhydraten, dus, geen pasta, rijst, brood of aardappelen.

Even terzijde. Het is niet helemaal mijn stijl om de mevrouw uit een boekje te volgen. Voor mij werkt het dieet dat ik zelf verzonnen heb het beste, net zoals ik vind dat mijn behandeling van mij als ik ziek ben de allerbeste is. Mijn laatste afvalcampagne heette Brood. Ik had een schema van twee dagen vrijwel vasten en dan twee dagen uitbundig brood. Brood, brood, brood. Dat dieet, en een dubbele longontsteking hebben me toen van heel wat kilo’s afgeholpen.

De Australische mevrouw heet mevrouw Sandra Cabot. Ze heeft vastgesteld dat ik waarschijnlijk een leverprobleem heb en dat ik lijd aan Sydrom X. Haar boek is ‘het ENIGE BOEK dat ALLE GEHEIME OORZAKEN van overgewicht aan het daglicht brengt’. Dus dat is fijn en geruststellend. Ze wil dat ik ontbijt met dikke lappen lamsvlees, dat ik tussendoor drie in klonten boter gebakken eieren eet en dan mag ik ‘s avonds rustig alle vleessoorten eten die ik wil. Groente mag als je per se moet, maar liever niet. Alternatieven zijn er niet. Nou goed, ik mag in de ochtend best nog eens drie eieren eten. Ik heb een korte eierverslaafde periode gehad in mijn leven, die liep ongeveer gelijk aan de existentialistische (logisch), mijn testosteron-hoogtijdagen - in die tijd had ik ook de bijnaam ‘Eitje’. Sinds die jaren eet ik eigenlijk nauwelijks meer eieren.

En nu dus weer volop. De eerste weken met mevrouw Cabot zijn spannend en verfrissend - we kunnen duizend dingen met eieren inmiddels en ik leef in discipline.

Discipline heeft één nadeel. Het is magisch. En zoals iedere Harry Potter weet, doorbreek de magie ook maar een fractie, en alles is weg. Wijk ik dus één keer van de orde af, dan kukelt het hele ding in elkaar. Voorbeeld: sporten in de sportschool. Daar hou ik niet van, maar als het van de discipline moet, dan ga ik trouw. Bijvoorbeeld drie keer in de week. Strak. Zelfde tijd. Ritme. Orde. En dan één keertje, éééééén keertje gaat het om een goede reden niet. Hek van de dam. Het gaat nog een keer niet om een wat minder goede reden en nog geen twee weken later zit ik met friet en chips op de bank oude afleveringen van Daktari te kijken.

Er is geen middenweg. En stoppen staat op dezelfde grond als de verslaving. En alles wat je ooit deed, dat hebben je ouders ook gedaan. Niet alleen tussen de lakens.

Ik ben verliefd. En ik hou van. Dat lijkt het enige waarin mateloos mag, waarin de discipline en de verslaving moeiteloos verstrengelen met chips op de bank, macaroni hamsteren en een sigaretje zo nu en dan.

Je verslaafje,

Bas

Zelfhulp bij Stoppen met Zelfanalyse

2009-04-02T07:06:00.004-06:00

Hi Bas,

rook jij nog? Zo ja: gelijk heb je! Het was op zich een zalige liefhebberij, maar ik ben al weer vele jaren geleden gestopt. En dat komt wel goed uit. Hier in Europa zijn we bijna helemaal rook-vrij en staan de rokers tegenwoordig als junks in portieken haastig hun shot te inhaleren. Het is gewoon onhandig geworden.

Op zich was dat stoppen met roken geen groot probleem. En mocht je het ook willen doen, dan raad ik je dus mijn methode aan; je koppelt het aan een breed spectrum van psychische en emotionele zwakheden en onzekerheden. Ik raad je wat 'controle issues' erbij aan.
Hoe ging dat?
Ik was blut, student, aan het afstuderen, helemaal niet tevreden met mijzelf, het was laat in de nacht en mijn shag (jaja halfzware Van Nelle met Rizla rood) opperdanop. Ik begon bizarre plannen te bedenken om aan een sjekkie te komen en sommigen waren nogal zielig en dat besefte ik op dat moment met kristalheldere pijnlijkheid. Het napluizen van lades en broekzakken op restjes sjek was een van de simpelste en meest ranzige, het wakkerbellen van rokende vrienden met een smoes de meest hopeloze. Ik besefte dat ik verslaafd was en me dom gedroeg. En dat me dat op dat moment helemaal niet meer beviel. En tot overmaat van ramp ook dat er in mijn rommelige leventje van dat moment niet veel aan het lukken was. Ik zag in dat er bovendien ook nog eens iets externs, tegen mijn wil in, invloed op mij uit oefende: de verslaving. Ik wilde op dat moment geen sjekkie willen. Maar dat lukte niet. Ik bedacht op dat moment letterlijk: als ik nou kan stoppen met roken, bewijs ik dat ik in ieder geval iets kan. Nou dat was de sleutel. Heel simpel. Stoppen met roken doe je maar één keer (gewoon niet meer roken) en klaar was van Nelle na 7 jaar.
Nadeel was wel dat die besluitvaardigheid snel doorsloeg in andere dingen, zoals dat afstuderen. Dat werkte ook niet, besloot ik, en dus noemde ik mijzelf na ruim 6 jaar studie 'uitgestudeerd'.

Daarna ging ik natuurlijk dikker worden (mede veroorzaakt door samenwonen, algehele geluksverhoging en beter eten) en moest ik dat weer onder controle krijgen (van 105 terug naar 90). Door te stoppen met snoepen en stoppen met teveel eten.

Recent herinnerde ik mij dit alles toen ik lekker op een Canarisch eiland zat (niet te roken, wel iets te veel te eten) en dacht "what's next?" waar zal ik nu eens mee stoppen? Ik keek naar mijn vingernagels die ik al ruim dertig jaar mishandelde. Altijd wel ergens een afgescheurde nagelriem, helemaal kort gekloven, rood, lelijk, pijnlijk. En dat deed ik al jaren zonder erbij stil te staan, automatisch. Aan roken en eten beleef je in iedergeval nog plezier. Dit bijten was echt zinloos. Ik besloot op de terugweg naar Nederland toen het vliegtuig twee uur vertraagd werd door een technisch mankement (!) te stoppen met nagelbijten. Ik kies nooit het makkelijkste moment om met iets te stoppen. Stoppen is (s)topsport.

In werkelijkheid zit er steeds vijf jaar tussen deze zaken, maar het voelde op dat moment van wachten op de kapotte - doch vliegende - Boeing als een soort logische opeenvolging van zaken: stoppen met roken, stoppen met te veel eten, stoppen met nagelbijten. Want het principe werd me ineens ook helder duidelijk (wellicht zit er iets in het water op La Palma?): naast dat ik een lichtelijk verslaafde persoonlijkheid heb, ben ik ook onderhevig aan een sterke wens controle over mijn lichaam te hebben als compensatie voor het gebrek aan controle in mijn eigen leven. Daar schijnen anorexia-meisjes dus in door te slaan, maar dit terzijde.

Nou. Je begrijpt; dat beviel me ookal niet. Zit je daar ineens jezelf te over-analiseren. Mijn daadkrachtige stoppen met roken, schranzen en bijten, stond ineens in een heel ander licht. Dat van een zelf-aangepraatte stoornis waar ik nu weer vanaf wilde.
Maar mooie nagels wilde ik wel!! Stoppen of niet te stoppen?

Ik ben nu een heel tevreden 'bijter'. Echt gestopt ben ik dus niet. Ik gebruik mijn tanden er niet meer voor. Ik heb van mijn vrouw een nagel-setje gekregen; een etui met knipper, schaartje, pincet en een vijl. En als een ware diva knip en vijl ik mijn nagels met regelmaat. Ik maak ze schoon na het kneden van het deeg (oh en ervoor!), breek er af en toe een (auw tering!), krab er mee aan mijn kont (weer te dik aan het worden) en bedenk of er wellicht iets anders is waar ik mee kan stoppen om de geestelijke balans te waarborgen. Of ben ik succesvol gestopt met stoppen?

Vriendelijke groeten vanaf de zelfanalyse bank...

Miguel

Mijn Lief, 10 maart 2006 / 2009

2009-03-11T12:18:00.000-06:00

Ha die Bas,

ik ken je huidige vriendin niet. En volgens mij ken jij mijn vrouw ook niet echt goed. Ik dacht, laat ik daar eens over verhalen. Tenslotte was gisteren onze trouwdag. Drie jaar getrouwd, dertien jaar samen.
Het wordt dus een Groot Romantisch Verhaal. Over liefde op het eerste gezicht en lange serenades. Neeeeehhh.. Natuurlijk is de werkelijkheid eigenlijk te gewoontjes voor woorden: Lien en ik hebben elkaar voor het eerst ontmoet ... naakt onder de douche. Met mijn toenmalige vriendin erbij.
Hap even naar adem.
Adem in Adem uit ... Niet te veel visualiseren.. Ja ja, wat een cliffhanger!

Ik maak het een beetje mooier, maar de helft van het verhaal is waar, een ander deel niet. Dat van dat ontmoeten is niet waar, we kenden elkaar al een half jaar. Dus dat naakt onder de douche met twee vrouwen is wel waar. Het was erg netjes allemaal, anders zou ik er hier niet over schrijven. Eerder een soort bezoek aan de sauna, dan een scène uit een pornofilm, zal ik maar zeggen. Het was ook erg vroeg in de ochtend en na erg weinig slaap. En ongetwijfeld hadden we een kater.

We hebben elkaar namelijk leren kennen rond activiteiten van de zogenaamde 'introductiedagen' van de Utrechtse Universiteit en HBO's zoals die in de jaren '90 van de 20e eeuw bestonden. En die douchepartij was ergens middenin die periode in een soort van scoutingkamp-achtig gebouwencomplex. In een grote badkamer met meerdere gescheiden douchehokjes zoals op een camping.
Wij waren tweede/derde-jaars studenten en 'trainden' de groepsbegeleiders die met de eerstejaars op pad gingen om ze een leuke en leerzame week te bezorgen. Dat hield ondermeer in dat we als 'trainers' alles wat een 17-jarige eerstejaars wilde doen qua drank dansen en sex en nachten doorhalen, ook deden. Maar dan niet één (zoals de 1ejaars), maar twéé weken en ook de weekenden ervoor, tussenin en erna. En het hield ook in dat je voortdurend mensen aan het opjutten was met spelletjes en malle gein en ook hielp met sjouwen, bouwen, breken en vegen. Een nogal intense tijd die in mijn herinnering tot een groot lang dronken feest zonder veel slaap is versmolten.
Een jaar na dat douche 'incident' was ik weer vrijgezel en zijn Lien en ik min of meer dankzij een soort 'blind' (nou vooruit 'near-sighted') date aan elkaar gekoppeld. Dus in mijn 'boy-meets-girl-story' waren we eerst naakt onder de douche en toen pas kwam het etentje. We wisten in ieder geval waar we aan begonnen toen we na dat eten elkaars kleren uittrokken.

Via niet al te veel omwegen concludeerden we na een periode van samen optrekken en het bed delen dat we een relatie hadden. Klinkt niet romantisch, maar zo gaat dat wel vaker toch? Geen eindeloos hofmaken of vurige geheime liefde die culmineert in een wederzijds luidop uitgesproken 'ja'-woord. Dat je bij elkaar past, in een relatie, dat ontdek je al doende, is mijn ervaring. Dat groeit. Wij kwamen daar bijvoorbeeld achter doordat we aan dezelfde - in dit geval nogal huiselijke - dingen belang hechten: een goed voorzien kruidenkastje in de keuken bijvoorbeeld. Zonder Knorr- of Maggiezakjes en dat soort troep, maar wel met drie soorten olijfolie en goede balsalmico azijn. En we deelden onze visie op de 'opvoeding' van de poezen en onze liefde voor die beesten. Wel goed en duur droogvoer, maar niet elk jaar een niesziekte injectie. En we deelden de droom ooit nog eens een openhaard te mogen bezitten (elk jaar vegen en altijd aanmaken zonder aanmaakblokjes of kranten maar met twijgjes en 1 lucifer).

Je zou als lezer verwachten dat daar meteen een kinderwens bij geformuleerd zou worden, maar dat is nooit gekomen. En dat smeedt op zichzelf ook weer een band. Wij zijn meer van de Midas Dekkers -school. En onze relatie bestaat juist mede bij het feit dat niets anders dan onze relatie ons bindt. Geen kinderen. Die wens is later ook niet gekomen. Daarbij geholpen door omstandigheden. We wonen naast een kinderdagverblijf met speeltuintje en dat doet je broed-hormonen snel verdampen. Kinderen zijn heel lief en dan zijn ze doorgaans stil of aan het lachen. Maar als ze niet lief zijn, dan doen ze dat meteen hemeltergend hard en lang. En dat horen we dus, niet dat lieve deel, dat is onhoorbaar. En elke dag zijn we rond onze borreltijd getuige van afgepeigerde ouders die rennen en zwoegen om twee carrières boven water te houden en het kind toch op tijd te halen. Je ziet ze naar ons kijken ('' oehh dat wil ik ook.. ") als Lien en ik in ons voortuintje lekker een wijntje inschenken, maar zij zelf nog een schema moeten afwerken van werk, na-schoolse-opvang, creche, zwemles etcetera. We zwaaien minzaam. Het is ze gegund, hun bron van vreugde. Het is gewoon niks voor ons. Wij trekken ons na het eten terug om lekker samen met zijn tweeën te douchen en om bij de knetterende open haard te zitten. Met drie soorten olijfolie en de poes op schoot.

Ik wens je geluk in de liefde en mijzelf dat dit nog eens 13 jaar mag duren.

bye

Michiel

DDD, akoestisch geheugen en cd-nostalgie

2009-03-07T10:25:00.009-06:00

Hoi Bas,

Groot nieuws: ik heb een cd gekocht.
Een dure oude dubbel cd waar nog met grote letters DDD op staat:
Digitaal opgenomen! Digitaal gemixt! Digitaal gemasterd!

Rachmaninov Piano Concert # 2 in C-mineur, Vladimir Ashkenazy, Bernard Haitink, Koninklijk Concert gebouw Orkest.

Ik kwam er laatst door vergelijking achter dat de hoogste mp3kwaliteit echt flut is. Ik gooi dus alle ipods en itunes weg. Ik ga alles weer op cd kopen. Ik heb het vinyl-platen-sentiment overgeslagen, mijn jeugdsentiment is de cd. Ik heb cd-nostalgie! De compact disk, uitgevonden in 'ons' Philips lab, neemt mij terug in de tijd:

Ik lig halverwege de jaren tachtig als tiener op mijn rug in de 'openhaardkamer' en luister de cd. De openhaardkamer is een hoge kamer met - uiteraard - een openhaard en heeft aan de voorzijde -uitkijkend over de voortuin- een gehoekte halfronde vorm met drie grote ramen. Er hangen blauwe gordijnen vanaf het ruim vier meter hoge plafond naar beneden tot op de grond. Aan de ander kant is er een soort en-suite bouw, en een smalle doorhang zonder deur naar de achterkamer. In de muur tegenover de openhaard zitten schuifdeuren naar de voor-serre. Het is een mooie kamer in een prachtig oud huis. Het enige meubilair in deze kamer is een grote bank. Voor de openhaard. Met daarvoor het zachte kleed waar ik op lig.
Belangrijkste op dit moment is dat de ruimte een perfecte akoestiek heeft. De muziek komt uit een der allereerste cd spelers gemaakt door mensenhanden. De muziek gaat via een analoge Kenwood versterker met VUmeters en schakelaars die kllll-i-ik doen als je ze bedient. Uiteraard is de 'ingang' voor de cdspeler die van 'aux'; het knopje 'cd' op versterkers was nog niet uitgevonden. Kleine Visonik luidsprekerboxjes hangen links en rechts van de ensuite doorgang ongeveer een meter onder het plafond. Een immens grote basbox ligt links op de grond in een lage kast. De achterkamer vormt in dit 'ontwerp' een soort resonantiekamer, de halfronde ruimte voorin de kamer verstrooit en weerkaatst het geluid voor een extreem ruimtelijk stereo-effect. En de vloer geeft de lage tonen aan de ruimte terug. De muziek klinkt hier dus waanzinnig goed. Het briljante Visonik systeem is later door Bose verkracht met hun 'melkpak' serie. Al was het maar omdat Bose de basbox te klein maakte. De visonik basbox waar ik naar luister, heeft echter een speaker waar je een peuter op een driewieler doorheen zou kunnen laten rijden of waarmee je deze zou kunnen afschieten middels een harde dreun in de muziek.
Ik draai Rachmaninov's 2e pianoconcert. Hard. Tussen mij en de buren gaapt een grote tuin en de muren zijn van 19e eeuwse dikte; degelijk gebouwt in Jugendstil. Jugendstilte. Niemand heeft last van mij en beter nog: ik heb ook geen last van andermans geluidsvervuiling. Het enige wat ik hoor in de DrieDubbelDigitale stiltes van de muziek is het zachtjes ronddraaien van de cd in de speler. En terwijl ik luister, verwonder ik mij over de prille schoonheid van de Compact Disk. Het zilveren glanzende schijfje met de regenboog weerspiegeling erin. Hoe kan er zoveel muziek van zo'n klein schijfje komen? Het fonkelt. De doosjes zijn voorzien van glossy boekjes. Soms leg ik tien cd's op een rij om er naar te kijken. En de kwaliteit: geen ruis of kraakjes. Hoe hard je het ook zet. Ik hoor niet alleen de muziek, maar ik hoor ook de ademhaling van Vladimir Askenazy. Hij zet zijn pianospel aan, buigt zich voorover en snuift door zijn neus. Ik hoor pagina's van bladmuziek omslaan. De muziek - voor het geval je het niet kent - is romantisch: het zwelt en golft en is wellicht zelfs wat protserig, maar het is zo dramatisch! Dynamisch. Hier is de cd voor gemaakt. Al was het maar dat je niet na 20 minuten de plaat moet omdraaien.

Ik had toen en heb nog steeds weinig verstand van muziek. Ik kan een toonladder niet onderscheiden van een trap en voor mij is 'do' de uitroep van Homer Simpson, 're' staat voor re:ply email en 'mi' is het begin van mijn naam. Maar ik weet: deze muziek vind ik mooi. Ik ben niet in staat te verwoorden wàt ik dan zo mooi vindt en waarom, maar het heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat ik het muziekstuk heb ontdekt in mijn eigen 'romantische' periode: de pubertijd. De muziek heeft zich toen in mijn ruggemerg genesteld. Terug in de tijd:

Aardig wat jaren later zit ik in de donkerblauwe peugeot 605 van mijn vader. De Nederlandse advertentie voor deze auto was een prachtige foto van de auto en daarbij de cijfers 605 en één zin: "de fransen hebben er maar één woord voor: limousine". Want dat is het. Een auto die zo lang is dat mijn vader een gat in de achtermuur van de garage moest maken, omdat hij anders niet past. De 605 oogt niet gigantisch, maar is dat wel. Alles aan die auto ademt een kwaliteit die ik daarna niet meer heb gevoeld. Fans noemen het de beste Peugeot ooit.
Ik voel de grove bekleding van de grote donkerblauwe stoelen. Het ietwat kleine stuur met de absurd lichte besturing, het kleine versnellingspookje dat naar de bestuurder gericht is. De vreemde 'knik' in het traject van het koppelingspedaal, waardoor er een heel kort aangrijppunt is. De deuren maken een gedempt 'oomphhh' geluid als je ze dicht slaat. En er zit (dan nog ongebruikelijk) een cdspeler in het dashboard en geweldige boxen in de deuren. De speler heeft een 'slede' en zo kun je hem er in zijn geheel uit halen bij wijze van diefstalpreventie en heeft echte knoppen, die klikken als je ze indrukt en een aangenaam simpel display met groene ledjes. De auto is met al zijn volume en dikke bekleding en ruimte een geweldige klankkast. In die auto draai ik opnieuw Rachmaninov.
Op de eerste track werkt de muziek vanaf 6.30 naar een eerste bombastisch hoogtepunt dat na veel blazersgeweld (06.50) op minuut 7.00 wegvalt, maar dan trager en statiger het drama overneemt. Een trage 'baslijn' sjokt vanaf daar ritmisch voort. Poem poem poem doen de cello's, bijna dreigend. En dat is precies het moment dat ik in de auto optrek naar 120 kilometer per uur. Via een lange draai van de oprit die mij in de zijkant van de stoel drukt, versnel ik, de motor nauwelijks hoorbaar. Het trage muziekale ritme contrasteert met mijn accelleratie en het voelt daardoor alsof ik een eigen unieke snelheid bezit, in een eigen tijd en een eigen dimensie zit. Het is een kort moment. Op 7 minuut 30 is dat trage cello ritme voorbij en is er weer de wereld. En is Rachmaninov weer gewoon muziek uit de boxen. Ik rij de nachtelijke snelweg op. Maar op minuut 9.20 wordt het mij al weer te veel. Dan neemt de zwellende muziek het hart weer over. Eerst houdt het nog in, en droomt weg over lelies en elfjes en tralala, en een sip mineur. Ik ga dan naar de rechterbaan. Ik hoor aan Askenazy's snuiven dat hij zich inhoudt en oppept voor de laatste 20 seconden. Die knallen vanaf 11.10 de auto in en .. BAM! Stil. Einde nummer.
In stilte glij ik gewichtloos over het asfalt. Naar track 2.

Het waren mijn eerste autoritjes alleen in de auto, met een kakelvers rijbewijs. Ik ervoer het besturen van een auto nog als gevaarlijk. Echt helemaal ontspannen was ik er niet onder. En die emotie werd versterkt, gekanaliseerd en gestuurd door de muziek. Mijn eigen 'rollercoaster ride'. Wat een genot.

Nu draai ik bij tijdelijk gebrek aan cdspeler (oef!) de mp3. Gelukkig hoor ik in mijn hoofd de akoestiek van de openhaardkamer en die van de peugeot. Misschien heb ik voor deze specifieke cd juist geen cdspeler nodig.
Mooier wordt het niet. Acoustic memory.

Zingend in mijn hoofd,
met neuriende groet,

Michiel

PS: het blijkt dat mijn ervaring in de peugeot niet ver ligt van de Engelse marketing van de auto destijds.

El difteftik blanquito - als het maar niet dichterbij komt

2009-03-03T15:55:00.002-06:00

Hoi Michiel,

Ik heb dus buren...

‘I see you receive packages from Amazon!’
‘Yes I do’
‘Do they arrive?’

Ik stond de postbode weg te hier-is-je-cola-en-vijftig-pesossen en had een perfecte Spaanse ‘Nos Vemos’ op de tong toen de buurman er onverwacht tussendoor kwam. ‘Ik zie dat je pakjes ontvangt. Punt. Komen ze aan? Vraagteken’, ik herhaal de twee zinnen tot drie keer toe in mijn hoofd en ik kom maar niet op een goed antwoord. Één die hem bevredigt en waarmee ik ook weer snel weg kan. Ik stamel een hopeloos nosvemosje naar de postbode en kom bij de buurman niet verder dan:

‘Yes’

‘I was wondering. When you order something, can I join? We could split the shipping costs. And I don’t trust the Mexican postal services’. Ik maak me er snel vanaf en heb zijn boek over duizend soorten hout besteld. Het kwam aan en ik gaf het, vurig hopend dat daarmee het naasteburen klaar zou zijn. In tegendeel. De man is erg gezellig en heeft na het vingerkootje de hele onderarm vastgegrepen. Bij het betalen van de boekkosten en de gedeelde transportkosten (tot op de cent nauwkeurig volgens de huidige koers omgerekend naar pesos - ‘t blijft een Zwitser) krijg ik een roze PostIt met drie telefoonnummer: zijn mobiele, haar mobiele en de vaste lijn. En! Hij heeft zijn adres er op gezet. We hebben het er dagen over. Waarom zet hij zijn adres er op? Waarom zet iemand zijn adres op een PostIt voor de buren. Waarom vraagt hij of post die net is aangekomen wel aankomt?

Wat later sta ik in de tuin de heg te knippen. ‘Can I have the waste? I want to make compost.’ Nu staat mijn heg in kippengaas in zijn achtertuin te rotten. Weer een dag later: hij staat voor de poort. En hij wappert met dvd’s van de blockbuster.

De Blockbuster. Even een terzijde. De lokale videotheek is boven verwachting uitgebreid. Er zijn twee nadelen: Mexicanen geven films Spaanse titels die niets met de oorspronkelijke Engelse titel te maken hebben, en ze richten de hele videotheek elke week anders in. Een dubbele verrassingstocht dus, waar je niet met een concreet doel naartoe moet. De supermarkt doet overigens hetzelfde en, nu ik er over nadenk, eigenlijk is de hele stad zo ingericht.

‘It’s Tuesday!’, hij wappert uitbundig en legt het me uit. Hier in Playa mag je dvd’s vaak wel drie dagen lang houden en dat is hij niet gewend. In thuisland Zwitserland krijg je 24 uur en dan boete. Als een kind in de ballenbak dartelt hij op dinsdag dus door de videotheek, want dan zijn de films ook nog eens maar 19 pesos per stuk. Maar, met zijn bloedmooie irritante stinkkinderen heeft hij geen tijd om ze alledrie snel te kijken. Dus hij deelt zijn geleende dvdtjes gul met zijn buren. Wij en nog een ander buurgezin die ik niet ken maar daar kom ik wel achter, zijn de gelukkigen. Ik krijg de drie dvd’s in mijn handen gedrukt. Shit! De hare krishna-techniek - ik herken hem meteen. Als ze je in een druk winkelcentrum op zaterdagmiddag een boekje in de handen drukken en dan tegen je gaan praten en je kunt niet weg want zij kunnen hun boekje-aanneem-impuls onderdrukken en jij niet en dus moet je van de boekjes af om je vrijheid terug te krijgen want je kunt niet weg als je de boekjes nog in je handen hebt. En hij, mijn kaalgeschoren Zwitserse buurman, gebruikt die techniek. En hij noemt ook steeds mijn naam. De man is overduidelijk getraind. Maar ik ben ook geen beginneling.

Het wordt een mooi klein sociaal schermgevechtje met dvd’s als gekozen wapen.De Spaanse titels zeggen me helemaal niks - ik weet, als ik het hoesje opendoe, dan zit daar de dvd in met de oorspronkelijke Engelse titel erop. Maar daar heb ik geen tijd voor - de doosjes moeten uit mijn hand om mijn vertrekvrijheid terug te krijgen. Ik herken er één op het eerste gezicht en dat is de Bob Dylan film waar ik zwaarte van kreeg, dus die geef ik meteen terug. Touché! En van de andere pak ik er gewoon eentje. Hij licht toe dat het een komedie is. Oh om te lachen zeg ik. Aaah, een treffer recht op de schouder, dames en heren! Bas begint ook al! Van een afgeleverd pakketje vragen of het aankwam. Je adres aan de buurman geven. Komedie om te lachen. Ik revancheer door de komedie snel te kiezen en iets op het vuur te hebben staan. Zwaar ademend leun ik tegen de deur. Niet verloren. Ook zeker niet gewonnen.

Inmiddels is hij ook in zijn tuin begonnen. Waar we onze plantjes kopen. Oh en of ik verslag wil doen van mijn kijkervaring bij de dvd. Inmiddels kijk ik al drie weken elke dinsdag, woensdag en donderdag een suprise-ei film en ik weet bijna zeker dat hij de films helemaal niet kijkt. Dat hij dus voor drie keer 19 pesos een momentje gesprek met zijn buren koopt. Wat zeg ik, vier gesprekjes met twee buren: het eerste gesprekje en dan twee keer wisselen en dan weer terugbrengen maal twee.

Binnenkort gaat er hij op visite willen. Ik weet het zeker.
Of erger, hij nodigt ons uit...

Je bange poeperd

Bas

Re: Bas de Barista; damn good coffee!

2009-02-15T07:54:00.010-06:00

Hoi Bas,

veel dank voor je koffie verhaal.
Ik druk mij uit vol bewondering: wow... Barista!
Ik geef je vooral punten voor stijl!

Ik heb een minder olympische relatie met het zetten van koffie, maar mijn koffie-verleden laat zich lezen als een index van mijn ongeschreven biografie. Zoals geologen middels aardlagen kunnen deduceren wat er aan klimatologische omslag punten zijn geweest, zo kan mijn koffie-drink-gedrag een raamwerk vormen voor de wendingen in mijn leven(*). Zo belangrijk is koffie!

De eerste koffie die ik dronk was bij opa en oma. Kinderkoffie: met veel suiker en veel melk. Ik lustte dat wel. Het was snoep. Maar eigenlijk was het een valse start; geen zuivere koffie, als ik er nu op terug kijk. Ik was nog niet mijzelf.

Echt leren koffiedrinken kwam iets later. Op vakantie. Met mijn ouders. Melk konden we in die zomermaanden niet koud houden (kom daar nog maar eens mee op een 230Volt SUV-camping tegenwoordig) en de suiker werd geannexeerd door mieren (echte suiker had men toen, geen sorbitol of aspartaam, en houten auto's en stenen slippers). Dus het was zwart en zonder suiker. En er was goede koffie: met de hand opgegoten uit een klein campingfluitketeltje, met het geduld dat enkel de vakantiedagen kende. Langzaam. Koffiematig waren dat vormende jaren: ik drink mijn koffie nog steeds zwart en zonder suiker. En het liefst in een campingstoel.

Eenmaal thuis kwam de koffie uit een 'koffiezetapparaat'. Zoals half Nederland die heeft (of had sinds de 'S' machine). Met glazen pot, papieren filters en een x-aantal scheppen van een specifieke brede vierkante bruine schep met kort steeltje, per kopje. Aan huis was het kantoor van mijn vaders bedrijf, dus je zette altijd veel. Genoeg kelen om te smeren. Vers was hij dus meestal ook. De modegril van glazen potten waar kokend water op de koffie werd gegoten en waar dan langzaam een stalen filter doorheen gedrukt werd, deed ons huis ook aan. Net als heel Nederland deden we even of het lekkerder was, maar dat was het niet. Het koelde te snel af, bleef weinig smaak hebben en gelukkig liet menig moeder de kan snel stukvallen. Oeps..

Vakanties naar Italie verscherpten bij ons in het gezin de smaak voor koffie. De Italianen hebben zoals ieder weet een hele koffiecultus (zeg gerust -religie) en toen wij in de jaren tachtig Toscane bereisden, kende Nederland pesto noch carpaccio noch strezzo en we moesten zelf leren welke koffie je wanneer wel en niet kon bestellen en op welke toon. Na 10 uur capuccino bestellen was alsof je luid zingend de herenliefde predikte in de kroeg. En dat hebben de Italianen nooit gewaardeerd(**). Na thuiskomst was duidelijk: er moest ook een espresso machine bij.

In huize Snijders hoorde koffie bij de ochtend en na het avondeten. Het acht uur journaal ging vergezeld van een kopje koffie of twee. Ik had een gelukkige koffiejeugd. Gevarieerd. Met zorg gezet. En met mate gedronken.

En toen ging ik studeren en op mijzelf wonen. Ik kreeg het inmiddels ietwat nukkige espresso apparaat mee. Het melkopwarmspuitje hing er werkeloos bij. Tegen die tijd was koffie voor mij een combi-genot geworden: iets dat - zeker in de ochtend - samen met een sigaret moest worden geconsumeerd. Als student heb ik volgens mij meer koffie gedronken dan ooit. Ik dronk of koffie of bier, denk ik. Geen thee, geen frisdrank. Mijn huisgenoten hadden ook elk een eigen apparaat op hun kamer en als je elkaar bezocht (een kartonnen muurtje verder) ging je meestal 'op de koffie'. Koffie, beetje roken, Bob Ross kijken. Die koffie was niet slecht, maar de overdag genuttigde universiteitskoffie was er een die uit automaten kwam. Je moest bovendien je eigen 'milieu-mok' meezeulen in je tasje. Dus niet alleen de koffie was vies, maar ook de mok waar je uit dronk. Je herinnert je het vast.
Ik zoop in die tijd koffie. Ik genoot er niet van. Ik nam het voor lief. Het waren ietwat donkere tijden voor de koffie.

Maar op een dag besloot ik te stoppen met roken. Het automatisme, de gewoonte, de kosten; ik wilde er van af. En zo ging mijn hele routine van de ene op de ander dag overhoop. Koffie werd daarmee gelukkigerwijs heel overwacht 'genieten'. Ik gaf mijzelf lekkere koffie 'kado' als tegenprestatie voor het niet-roken. Koffie uit grote kannen smaakte mij niet meer. Ik poetste het espresso apparaat op. Kocht diverse soorten bonen en malingen. En deed dat thuis zelfs in een kop met een schotel!

Toen begon het werkende leven. Je herinnert je die stalen kannen zure koffie nog die uit de automaat van 't Hoogt stroomde? jech.. het ding staat er nog steeds. Maar gelukkig konden we de kwaliteits-epresso uit de kroeg halen! Bij het samenwonen besloten Lien en ik om geen koffiezetter aan onze uitzet toe te voegen; het neemt aanrechtruimte in beslag en staat voornamelijk niks te doen. De inmiddels lekkende espressomachine lag bij de vuilnis. Wat te doen? Senseo bestond gelukkig nog niet. Wij kochten zo'n aluminium pruttelpotje. Hetgeen dus een percolator heet? Wat een succes! Ik was verkocht door de simpelheid. Geen snoer, geen bewegende delen en het vijfjaarlijks grootonderhoud kost 50 cent: vervangen van de rubber ring. En een echte koffiezethandeling: draaien spoelen vullen scheppen stampen draaien en vuur eronder.

Diezelfde percolator is alweer vervangen door een nieuw exemplaar en de oude hoort nu bij de campingspullen. Wij waren denk ik de eersten die met zo'n potje de campingburen deden opkijken. Het pruttelende geluid, gecombineerd met sterke koffiegeur, ontlokte vragen of we een espressomachine in het koepeltentje hadden. En het potje kreeg staande ovaties nadat het op een ijskoude herftsochtend in de hete kolen van het kampvuur vrolijk water in koffie omtoverde. Stoomafblazend in de ochtendvorst. Methode 'Ranch-style'.

En nu? Naast de pruttelaar thuis, geniet ik alweer twee jaar van de laatste modegril. Senseo sloeg ik gelukkig over, maar op 'de zaak' zijn we gevallen voor de George Cloony machine, de geilste koffie: de Nespresso. De smaak deed het hem. Damn Good Coffee! En met de opmerking: 'nou ik drink liever twee hele lekkere dure koffie per dag dan zo'n kan goedkoop slootwater', kochten we voor een paar tientjes een apparaat en voor een paar honderd euro aan koffie. En is het lekker? Laat ik het zo zeggen. Ik loog tegen mijn huisarts toen ze naar aanleiding van wat maagklachten vroeg hoeveel koffie ik per dag dronk. "Mwaaah vijf a zes koppen ongeveer?"

Misschien is het tijd voor een echte espressomachine op de zaak(***). Jouw verhaal heeft iets in mij losgemaakt.

zo nu even een bakkie

Michiel

(*) ik zal geen poging doen het psycho-analytisch te duiden in een scherpe koffie-analogie.
(**) Starbucks met zijn 'Faggochino's double latte' heeft dat beiden veranderd
(***) het nieuwe kantoor heeft een ruime keuken!

Bas de Barista (2)

2009-02-12T05:00:00.001-06:00

We laten de percolator even voor wat hij was, slaan een paar hoofdstukken van kantoorkoffie en Senseo beschaamd over en komen in Mexico terecht. Bij mijn lief. Die nog veel meer houdt van verfijnd en elegant en frutselen met olietjes en geurtjes dan ik (maar dan zonder 'Dames en heren!'). In Mexico hebben ze hele mooie koffie - die komt uit eigen land, Veracruz (waar ook de vanille vandaan komt) - maar niet echt iets om het mee te zetten. Je moet dus een beetje op jacht naar een filterding en ook naar een koffiepot. Ze had een kleine groene. Een heel klein potje. Waar een heel klein beetje koffie in kan. Daar zet ze dan een joekel van een filter op, tot de rand gevuld. En daar laat ze langzaam de koffie op lopen. In dat kleine potje zit niet alleen koffie, maar hele brokken kaneel, verse kardemom en andere kruiden. Dat levert een dikke, geurige siroop op die je een dag laat staan. Je schenkt een klein beetje in een kopje en giet daar kokend water op, zo sterk als je wilt. Ik was verbijsterd. Ik was in bewondering.

'Zoals u ziet Dames en Heren, Bas Brinkman is een heer, ook op het competitieveld! Na dit staaltje onorthodox alchemisch koffiezetten erkent hij direct zijn meerdere. Wat een gebaar dames en heren! Kijk hem gaan! Hij neemt de lauwerkrans in beide handen en zet haar op haar hoofd. Ongekend dames en heren! Fe-no-me-naal!'

Ondanks die bijzondere koffie ontstond een hunkering. Naar meer. De percolator kwam terug - na lang zoeken langs de winkeltjes hier online gevonden en besteld. Maar we wilden meer. Nog meer. In Playa kwam de Starbucks.

We wilden een espresso-apparaat.

Ik wilde namelijk barista zijn. Vooral omdat er wereldkampioenschappen in zijn. En omdat je dan latte-art kunt maken. En omdat je een aandrukding hebt . En omdat je een thermometer in de melkschuimer moet doen. Omdat het apparaat minstens 15 bar moet zijn. En omdat je dan de melk opgiet door eerst te schenken en dan aan het eind langzaam te schudden omdat dan het schuim loskomt. Omdat de beste gemaakte koffie door duizend kleine dingetjes tot stand komt. Omdat ik dan in de keuken mijn eigen finalespurt naar mijn nieuwe wereldkampioenschap kan maken.

In Nederland koop je dan een espresso-apparaat. Hier niet. Want die is er niet. Nergens. En op laten sturen is lastig (veel bedrijven leveren om heel begrijpelijke redenen geen dingen naar Mexico), bovendien, het kost een godsvermogen. Dus we stelden het uit. Tot vorig jaar we de Sirena vonden. De naam is goed - Sirena, dat wil je wel in huis hebben. Ontworpen door BMW - ook al fijn. En uitgegeven onder het kwaliteitsstempel van Starbucks. Dus die wilden we. Via via konden we de levering aan Mexico omzeilen en nu staat er dus een espresso-apparaat in de keuken. En een grinder (die ik na één keer mislukt gebruik nu inzet om noten te verpoederen en poedersuiker te maken - maar ik ga weer echte noten vermorzelen in dat ding!).

Nu halen we koffie uit alle delen van de wereld en ik heb zelf nog nooit zo lekkere koffie gedronken als mijn eigen aangedrukte Sirena kopjes dubbele espresso. Ik heb nog niet één kopje echte latte-art kunnen schenken, dat blijkt namelijk écht moeilijk - voorlopig hou ik het er op dat ik nog niet het juiste roestvrijstalen, snel op temperatuur komende schenkertje heb. En ik heb ook nog geen melkthermometer. Het is maar de vraag of ik de lange weg naar de nieuwe titel ooit bereiken zal.

'Dames en heren, dit documentaire overzicht over die moedige wereldkampioen die toch eigenhandig het niveau van de sport, nee wat, de Kunst verlegde, komt hiermee tot een teder einde. U ziet, het was niet de sport, het was de liefde voor de kunst van de kleine dingen. En, dames en heren, u ziet met eigen ogen hoe nederig deze grootmeester zich weer elke dag probeert te bekwamen in zijn Kunst.'

Soms doe ik dat allemaal ook nog eens met één hand. Dan ben ik de paralympisch kampioen die na een tragisch ongeluk zijn linkerarm verloor.

Je levensgenietende

Bas

Bas de Barista (1)

2009-02-11T12:46:00.004-06:00

Hoi Michiel,

Ik hou van dingen die elegant en verfijnd zijn. Die iets dat gewoon zou kunnen zijn, verheffen tot een kleine wonder van, in mijn ogen, gratie. Dat kan een mooi geformuleerde zin zijn. Dat kan camembert zijn. Of thee die een bloemetje wordt. En: het kan koffie zijn.

Ik hou al heel lang van koffie. Vroeger dronk ik ze zwart met suiker (dan kun je tegen de ober zeggen 'zwart als de nacht, heet als de hel en zoet als de liefde' - en dat is leuk). Nu drink ik zwart. Gitzwart.

Er zijn twee dingen die je moet weten over hoe ik eet en drink. De eerste gaat over mijn smaakpapillen (maar mag rustig als metafoor voor al mijn smaak gezien worden). Ik heb óf een heel pietluttige smaak, óf ben volkomen verstoken van welke smaakbeleving dan ook. Vrolijk hompte ik als knulleke shoarma weg waar plastic in gekleefd zat, ik kan behoorlijk van slag raken van een snufje foute kruiden en twee minuten later bijna bedorven yoghurt zonder ook maar iets te merken, weglepelen. Daarbij heb ik een overontwikkelde slikreflex - doen mijn kaken 'kouw', dan doet mijn keelgat onmiddellijk 'slik'. Kauwgom is aan mij niet besteed, bonbons waar je lekker lang van moet genieten, lossen nog intact op in maagzuur. Mijn slikgat heeft zich in de loop der jaren aangepast; als kind wilde ik nog wel eens kokkend aan de kant van het sportveld staat als ik een halve sinaasappel ineens in mijn mond had gestopt, nu kan ik slikgewijs vrij indrukwekkende porties aan. Maar dat doe ik niet, want ik ben geraffineerd en verfijnd.

Mijn weg naar de meest verfijnde koffie begon met experimenteren met de opgietkoffie - ik heb nooit een zelfdruppelend apparaat gehad. Opgieten is alvast ambachtelijker. Maar ik had meer meer bijzonderheid nodig. Ik ben kaneel door de koffie gaan mengen. Met ongekend succes. De speciale mix, samen met mijn zelfverzonnen bijna Olympische opgietstijl maakten van dat kopje koffie iets sensationeels. 'Dames en heren, we zijn getuigen van een uitzonderlijk moment in de geschiedenis van de wereldkampioenschappen koffie-opgieten. De Turkse deelnemers hebben met hun slow-druppel-techniek de lat wel heel erg hoog gelegd voor de regerend wereldkampioen, de Nederlander: Bas Brinkman! Dames en heren, de spanning in stijgt hier, de zaal houdt haar adem in terwijl Bas in zijn zo typische schenkstijl de eerste druppel laat vallen!'. Soms overstroomde de koffie omdat ik zo druk met cameraman voor de perfecte close up van de druppeltechniek.

Mijn leven zit tjokvol 'Dames en heren!'.

Was dat genoeg? Nee. Het was de basistechniek. Waarop je kunt terugvallen als je ingeneeuwd bent in de Andes. Als je geen filterzakjes hebt. Het is de klassieke scholing van het koffiezetten. Maar daarmee begint de weg naar echte koffie pas echt. Stap twee was het aanschaffen van een percolator - van het merk Bialetti, want dat is het merk dat je moet hebben volgens de kenners. Met een percolator is het handwerk er een beetje af - je kunt nog wat variëren met hoe hard je de koffie aanstampt, maar daar is het dan ook mee gezegd. Het was mijn tijd om Douwe Egberts te verlaten en de wijde wereld van de gebrande bonen in te gaan. En dan kom je in kleine openluchtmuseumachtige winkeltjes waar een meneer achter de toonbank staat die kwijlt van zijn eigen koffie.

...

De wilde dieren

2009-01-29T18:55:00.006-06:00

Hoi Michiel,

Dieren hier...

Flamingo’s. Schildpadden. Dolfijnen. Panters in de jungle en grote vlinders die rondom tropische bloemen fladderen. We wonen in het paradijs. Iets van de kust zweven rijk gekleurde koralen. Mangobomen. Bouganvilla. En wuivende palmen. Daar wonen we. En dat is allemaal dicht in de buurt. Dichter bij huis ziet het er een beetje anders uit. Playa del Carmen is een stad. Een heel snel groeiende stad. En bij dat drukke bouwen blijft geen boompje staan.

Er wordt aangebeld. Ik woon dan nog zes huizen verderop en spreek noch versta Spaans. Een Mexicaanse in een beige pak met een schoudertasje steekt een verhaal af. Ik glimlach, zeg ‘si’ en haal mijn schouders op - wat de internationale code van onbegrip is. De mevrouw snapt niet dat ik het niet snap. Misschien als ik weet wie ze is, dat ik haar verder kan helpen. Op haar uniform staat ‘Solidaridad’, da’s van de gemeente. Ze houdt haar ene hand in dat tasje. Komt ze iets opmeten? Moet ik iets doen? Ik zeg nog maar een keertje ‘si’ en glimlach dom naar de mevrouw en de straat.

Ze neemt initiatief, duwt me aan de kant en wandelt door het huis naar de patio achter. Ik dribbel achter haar aan, druk op zoek naar iets, iets dat ik kan zeggen (anders dan ‘Hola’ of ‘si’). Ze schuift de betonnen plaat van de watertank en wijst. Ik kijk. Ze graait in dat tasje en strooit korreltjes in mijn tank. Dan doorsnuffelt ze de hele tuin. Op zoek naar stilstaand water. Ze korrelt overal waar ook maar een laagje water staat. ‘Dengue’. Het meest gevaarlijke dier dat hier de buurt onveilig maakt is al lang niet meer de panter, noch de geitenzuiger, het is: de mug.

Op nummer twee staat de sandfly.

Achter ons huis is een park, een oud perceeltje jungle dat stukje bij beetje opgecultureeld wordt. Paadje hier, rotspartijtje daar en, grenzend aan de achtertuinen lapjes grasfantasie waar de bewoners uit de hand gelopen huisplanten planten. Onze bijdrage bestaat uit wat aloë vera en twee heel elegante frangipanes. In het park zitten schorpioentjes verstopt, kakkerlakkenfamilies en het sterft van de kleine hagedisjes die ook in de huizen wonen. In de bomen streken vluchten papegaaien neer en soms zelfs een toekan. Met de culturele vooruitgang van het park laten de dieren zich steeds minder vaak zien. Het is een jaar geleden dat ik de laatste papegaaien zag. En ook andere prachtige vogels gaan langzaamaan dieper de jungle in (of ze worden opgegeten door de vele katten van het hofje).

En dan zijn er Zorro’s. Zorro is Spaans voor vos (dat wist ik helemaal niet, en dat maakt mijn leven wel leuker). Deze diertjes hebben noch iets met de gemaskerde, noch met de slinkse te maken. Dit is een dode.

Degene die bij ons altijd al het kattenvoer opeet, is door Niki Stravinsky genoemd. Omdat hij op Stravinsky lijkt. Stravinsky eet alles wat hij kan eten en kan overal tegenop klimmen. Mexicanen reageren op Zorros zoals een Nederlander op een rat reageert - alleen dan niet met gif, maar eerlijker, met de machete. Wij vinden Stravinsky leuk. Hij komt elke avond al het eten voor de katten opeten. Luid smakkend werkt hij zich door brokjes en water. En als we naar buiten komen om onze avondlijke sigaret te roken, kijkt hij ons verontwaardigd aan en knijpt er tussenuit. Dan gaan we zitten en zoeken hem, klauterend door de klimop, terwijl we onze kuiten openkrabben van de muggebulten.

Ik hoop dat er nog lang veel Zorro’s blijven. Ik weet zeker dat ze mugjes eten.

Je hobbybioloog,

Bas

update:
P.S. ik had eigenlijk nooit goed nagedacht over die vergelijking van Stravinsky. En nu liet Niki me het volgende zien - hij lijkt er enorm op!

De Tuin Birds

2009-01-24T07:18:00.006-06:00

Hoi Bas,

je kent "The Birds" nog?
Zwermen vogels, en zeker wild krijsende meeuwen, hebben wel iets bedreigends. Ik snap waar de gedachte voor die film vandaan komt.

Ikzelf sta elke ochtend oog in oog met de dikke houtduif Tom. Tom heeft zijn ogen aan de zijkant van zijn kop. Dus terwijl ik met mijn twee ogen recht naar hem kijk, en mijn koffie drink (en diepte zie), houdt hij mij met een oog in de gaten. En met het ander de rest van de wereld. We staren elkaar aan en bewegen allebei niet.
Pas als ik het spel verlies, en beweeg, vliegt hij op.
Tom zit meestal op minder dan twee meter van mij af. Op de plek waar ik vogelvoer heb gestrooid. In ons kleine achtertuintje van ruim 3 bij 8. En als hij daar niet is, zit hij op 10 meter afstand hoog in een boom. Met de allure van een ware roofvogel spiedt hij dan naar het raam waar ik achterlangs loop. Wachtend op zijn prooi; de 'high energy vogelmix'. Hij is er echt altijd. Een beetje eng eigenlijk. Als ik naar buiten kijk, op welk uur van de dag ook, zit hij er. In de boom, in de tuin of op de muur. Hoe houdt hij het vol?

Ik zat niet te wachten op een dikke duif in mijn tuin. Een houtduif is welliswaar meer vogel dan zo'n ruftige vliegende rat die men doorgaans in de stad tegenkomt (ornitologisch een rotsduif met horrelvoet), maar ik wilde eigenlijk zwermen met mezen en vinken lokken met het vogelvoer. Roodborstjes hangend aan pindasnoeren, mussen in de heg en af en toe een brutale Vlaamse gaai of een ekster die ik weg moet jagen.

Ik heb mijn best gedaan:

Maar elke dag weer is daar enkel Tom.
Hij kijkt me aan en ik begin toch te vermoeden dat er iets 'birds'-achtigs aan de hand is. Eet Tom misschien in mijn afwezigheid de vinkjes en winterkoninkjes op? Het zal wel niet. Elke dag wordt al het voer opgegeten (behalve dat in het kleine vogelhuisje waar Tom niet in past) en na zoveel eten kan zelfs een duif geen trek meer hebben.
Maar waar zijn nou de kleine vogeltjes? Je ziet op de foto's: ik heb een huisje voor ze, een nestkast en muur met eten erop, een snoer van pinda's!
Misschien moet ik me er bij neerleggen dat een stadsbinnentuin niet de ideale plek is voor de vogelspotter. Gelukzalige momenten van mazzel en vreemd trekvogelgedrag leverden soms in een uur tijd drie koolmezen, twee pimpelmezen, een merel paartje en winterkoning op. Maar meestal is daar enkel die dikke grijze .. grauwe .. duif. Dui-ui-uif. Zeg het langgerekt en je hebt zijn karakter.

Je vraagt je wellicht af waarom ik uberhaupt met de blik van een vogelaar naar buiten mijn tuin in kijk.
- Ik ook.
Maar alles wat ik weet, is dat ik in de loop van een jaartje of vijf interesse heb opgepakt voor vogels. Het is de 'papa-leeftijd' denk ik. Je wil (of je nu nageslacht hebt of niet) ineens dingen weten waar je je vader altijd van verdacht dat hij ze wist: wat is dat voor vogel? Hoe heet die boom, berg of balsport? Wat is dat voor oud gebouw? Meestal zijn het tamelijk banale en basale zaken: natuur- of geschiedenistrivia die ik wil kennen. Ken je dat? Zo heb ik boeken gekocht over de geschiedenis van Nederland en wilde ik plots de Delta werken een keer met eigen ogen zien. Zal wel hormonaal zijn.

Voor ik het wist, had ik dus een vogelgids, een verrekijker en een groene engelse waxcoat (okay die had ik al eerder, het is de kakker / buitenmensch in mij). En deze nieuwe ietwat oenige liefde heeft nu zijn voorlopige hoogte- danwel dieptepunt bereikt.
Hedenochtend zat ik vogels te tellen in mijn tuin. Op mijn vrije zaterdagochtend heb ik de wekker gezet en zat ik om 09.00 klaar met koffie en ontbijt om volgens instructies van de Vogelbescherming een uur de vogels in mijn tuin te tellen.
Hopende Tom te betrappen op zijn carnivore gedrag.

De eerste vogel die in mijn telraam kwam, was dus wederom die dikke duif. Hij zat al klaar voor ik het was. Ik turfde: duif: 1. Het is best saai om in de winter een uur naar je eigen achtertuintje te kijken, maar ook wel meditatief. En verrassend wat je toch nog ziet! Want terwijl Tom bezig was alle plekjes met voer af te struinen, verscheen er nog een merel! Ik turfde: merel: 1. Er volgde tot mijn blijdschap een tweede en later een vrouwtjesmerel (turf turf) en zelfs nog een koolmees! Tom liet ze met rust en viel ze niet aan. Hetgeen een beetje een tegenvaller was. Het uur was bijna voorbij.
Ik was nu vooral benieuwd of de dikke duif echt de hele dag zou blijven schranzen. Of dat hij in een uur al dat voer op kreeg in zijn eentje. Ik was bereid mijn vogelspot uur eventueel uit te breiden tot een hele dag.

Lien schoof aan en zag Tom:
- 'kijk hij zit op de dakrand alweer klaar om te eten'
- 'het dak? hij zit op het nestkastje'

Ik stond op uit mijn lounge-vogelspot positie om deze waarneming te verifiëren en wist meteen wat het geheim van Tom was. Er zaten maar liefst drie duiven in onze tuin! Identieke houtduiven die elkaar dus normaliter afwisselden. Om mij gek te maken. Maar de spotter had ze nu door! Drie houtduiven: turf, turf.

Hoe is het 'wild life' daar Bas? Ik ken enkel de foto van je 'Zorro".

vrgr

tjilp

Michiel

El Difteftik Blanquito (2)

2009-01-21T12:01:00.000-06:00

Bij het begin beginnen. Waar komen ze vandaan. Wat weten we. Als hij echt kwaad is op zijn kinderen (en dat is nogal vaak het geval; pa heeft een kort lontje en als hij gewoon praat, heeft hij net zo veel volume als dat ik zou schreeuwen). Dus: ‘Hij is een Fransman of een Belg die heeft gewerkt in de Congo. Daar heeft hij haar gered van een of andere inheemse marteling (vandaar dat ze nu nog zo inhuizig is natuurlijk - bang - dat gaat er nooit meer uit). En nu zijn ze hier’.

Hij en zij blijken Frans en Engels tegen elkaar te praten. ‘Canadezen.’

Ondertussen heeft het lesbische stel (Italianen, dat hoor je zo - accentvol Spaans) twee katjes. Één van de twee dames verzorgt de katten. Of beter, ze is ze steeds kwijt. En dan roept ze vanuit haar achtertuintje ‘Marco (of Paco, dat is niet helemaal duidelijk)! Balaaaaam!’, zo’n zes keer per dag. Niki weet: Balam is Mayanees voor panter, dus de dames hebben kennis van de lokale cultuur. Misschien is één van hen wel van hier en de andere uit Italië. Misschien zijn ze wel niet lesbisch. Ze geven wel eens feestjes. Maar die worden niet zo goed bezocht.

Zit ik op een ochtend te werken, worden de mooie-iri-kinderen weer in de bakfiets geplempt. Hij weer gestresst terug naar binnen (‘Hij kan het niet aan, die kinderen.’ ‘Vind je het gek dat het van die pokke kinderen zijn als je vader steeds zo opgefokt is?’). En na de rituele twintig minuten (‘Misschien gaat hij wel even zitten blowen’ ‘Dat denk ik’) komt hij weer naar buiten, gaat op zijn fiets zitten, hoort zijn mobiele telefoon over gaan en neemt op. In per-fect Duits voert hij een heel gesprek. Paniek bij El Difteftik Blanquito! Ik storm door het huis. ‘Duits! Duits! Duits!’.

Nu hadden we nog wat andere theorieën over het huis naast ons: ‘Nee, moet je luisteren, het is van hem en haar, en zij hebben de twee lagen er boven onderverhuurd. Voor het geld.’ ‘Maar zou jij van die luidruchtige feestMexicanen boven je nemen? Als je het toch voor het zeggen hebt?’ ‘Ik denk dat ze de allerbovenbuuv, wel kennen. Daar zijn ze zo gezellig mee.’ ‘Ja maar die heeft ook een klein kind’. De allerbovenbuuv heeft wel een naam: Melissa. Ze stelde zich uit zichzelf voor en heeft vleugeltjes op haar rug getatoeëerd. Twee van de vele redenen waarom we haar niet mogen.

Na een ochtendje puzzelen waren we er definitief uit: het zijn Zwitsers. Maar: tijd om een scherper onderzoek in te stellen. Ik had inmiddels twee keer kort met hem gesproken (initiatief was van zijn kant, kon ik echt niks aan doen). Over boeken bestellen bij Amazon. Dat doen we wel eens. En dat gaat goed, wat met de Mexicaanse post uniek is. Dus hij wilde via ons wat boeken bestellen. Omdat hij het zelf nog niet durfde. Mail maar wat je wilt, had ik gezegd. Dat had hij gedaan. Een boek met plaatjes van duizend houtsoorten. ‘Hout? Hout? Hij is timmerman? Kunstenaar? Hout? Hout?’. Ik had zijn naam. Voor- en achternaam. Online vonden we het familieblog. En de foto-albums. En de kerstkaarten.

Zij werkt als marketingmevrouw voor een real-estate agency. Hij ‘oriënteert zich op wat hij wil doen’ en verzorgt de kinderen en het huis. Ze zijn afgelopen februari definitief hier komen wonen. Ze komen uit Zwitserland (maar ik denk zij uit Amerika, Philadelphia). De twee dochtertjes zijn hoogstwaarschijnlijk een tweeling (al hebben we daar nog gesprekken over). En afgelopen moederdag zijn ze naar Tulum geweest.

Tadaaaa!

Wel jammer van dat internet. Want nu weten we het. Nu is het feestje over.

Maar. Die oude man met zijn zoon... Die zijn altijd samen thuis. Ze draaien liedjes op een ongehoord grote platte televisie. Ze zijn Mexicanen dat is zeker. Maar ze spreken Engels. Best goed. Hoe zou dat allemaal zitten?

‘s Nachts, als het heel stil is, kijk ik naar het plafond en vraag me af ‘zouden ze dat nu ook bij mij doen?’.

Je spiedende buurman,

Bas

El Difteftik Blanquito

2009-01-20T16:22:00.002-06:00

Hoi Michiel,

Dank je wel voor je prachtige exorcistverhaal. Van mij deze keer geen duivelse praktijken. Alhoewel. Ik wil je vertellen over mijn buren; vooral over ‘ik’ en mijn buren.

Ik praat niet met de buren. Omdat ik niet graag met mensen praat - óf je praat over jezelf maar die verhalen ken ik al en vervelen me dus nogal snel, óf de ander praat over zichzelf en dat is zelden langer vermakelijk dan één sigaret, óf je praat samen over iets dat je allebei interessant vindt. Dat laatste doe je niet met buren, dat doe je met vrienden. De tweede reden dat ik niet met mijn buren praat is dat ik het veel spannender vind om ze op een heel andere manier te leren kennen. Druppeltje voor druppeltje. Als een difteftik (detective - zoals ik mijzelf als jongetje graag placht te noemen).

Ik heb minstens zes buren. Links naast mij woont een man met zijn vrouw en drie kinderen op de begane grond, daarboven woont een wisselend stelletje Mexicaans tuig en daarboven een vrouw met haar zoontje. Rechts grenst ons huis aan vier achtertuinen; Mexicaanse achtertuinen stellen niks voor, dus die mensen wonen pal naast ons. Op een rijtje zijn het: een vader en moeder met hun tienerzoon die graag om zeven uur in de ochtend in hun achtertuin pingpongt. Dan een oudere vader met zijn oudere zoon. Aansluitend een lesbisch stel en daarachter een MidLife-crisis-op-zijn-einde met een blitse kleine Mazda sportwagen die te koop staat.

De pingpongmoeder was al een paar weken onze buurvrouw toen ik ineens Nederlands hoorde terwijl ik door de voortuin liep (om een pakje van postbode NosVemos aan te nemen). Ik verstond geen precieze woorden, maar de klank was onmiskenbaar Nederlands in klanken en tongvallen. Snel terug naar binnen en naar boven, ‘Lieflieflief! Ik hoor Nederlands!’ Ze kijkt me vragend aan. ‘Ja, nee, ja, maar ik hoor Nederlands: hiernaast!’ ‘Hiernaast?’ ‘Dat bedoel ik!’, ‘Weet je zeker?’ ‘Ja, ik ben wel zeker, ik bedoel, ik hoorde geen woorden, maar ik hoorde Nederlands’, ‘Laten we het investigaten’ (investigaten is veel leuker dan onderzoeken).
Dus, in de weken er op legden we ons oor terloops te luisteren aan de muur die onze huizen scheidt. Ik had nog net geen krant met uitgeknipte gaten om onopvallend door te difteftikken. Niks.

‘Ze sprak ons bij de auto toch ook aan in het Spaans?’ ‘Ja da’s waar’. De zaak werd vergeten. Tot een paar weken later ik wéér onvervalst Nederlands hoorde terwijl ik de bloemen stond te schikken (ongelogen). Ik duik ineen en sluip half gebukt naar het raam. Nog meer Nederlands. Klankwatervallend Hollands! Nu kan ik ze ook verstaan. ‘Ik was die niet zo vaak hoor, er zit zo veel kalk in het water hier.’ - ah, haar moeder is hier. Snel weer naar boven. ‘Lieflieflief! Ze is Nederlands, haar moeder is er en ze praten Nederlands. Accentloos!’ Accentloze taalherkenning is voorwaardelijk als je goed wilt difteftikken. Enkele dagen later raakte Niki, jammer voor ons grandioze spel, in gesprek met de buurvrouw. Die onmiddellijk uitlegde dat ze uit Nederland komt, haar halve leven in Brazilië leefde en de andere helft hier met haar man (die een stem als voetgetrappel bij de Drie Dwaze Dagen heeft).

Dan de andere kant van het huis. Daar woont een blanke man. Met een negermevrouw (en negermensen zijn echt opvallend in Playa del Carmen, getint is iedereen, maar neger eigenlijk niemand) en hun drie prachtig mooie, bloedje irritante kinderen. Elke ochtend worden de drie krullebolletjes in de ‘bakfiets’ voor ons huis gezet waar ze zich een half uur stierlijk vervelen. Daarna brengt vader ze in diezelfde bakfiets naar de kinderopvang. Moeder is opvallend afwezig. ‘Zou ze depressief zijn?’ ‘Ik denk het. Ze is altijd binnen.’ ‘Ja, of weg.’ ‘Dat kan natuurlijk ook’. ‘Laten we het investigaten.’

Wordt vervolgd...

Bas

Theater mystiek 2/2; bartender (en de religieuze paniek)

2009-01-19T12:22:00.009-06:00

Hoi Bas,

hier mijn vervolg voor het theaterverhaal. Het is het punt waar ik eigenlijk naar toe wilde werken. Maar ik verloor me in zalige details en was ineens duizend woorden verder. Story of my life.

Opbouwen in het theater begon om tien uur 's ochtends en rond enen na middernacht 'zat de voorstelling weer in de wagen'. Het waren lange dagen, maar elk team en elk decor was anders en het was een feest om te zien hoe geroutineerd alle honderden puzzelstukjes letterlijk weer een voorstelling vormde. Ik zag van die voorstellingen trouwens enkel de achterkant. Op commando trok ik aan het koord voor het doek, gaf kledingstukken aan, en deed razendsnelle changementen in het halfdonker. Vernuftige decorstukken draaide ik, op aanwijzing van de technici, om en in een handomdraai toverden we het ene huis om in het andere tuintafereel.

Uiteindelijk ben ik niet het 'theater in gegaan', maar de film.
Ik heb van die jaren theater-ervaring eigenlijk nog het meeste invloed ondervonden van het inpakken van de opleggers. De grote vrachtwagens moesten heel nauwkeurig worden volgeladen. Nog jaren lang heb ik met die ervaring mensen helpen verhuizen. Mijn eis was altijd: alles in stapelbare dozen, niks los vervoeren. Net als bij reizende voorstellingen. En de strategie: lange platte delen langs één kant van de vrachtwagen rechtop zetten en dan aanvullen met stapelbare dozen, heeft menig verhuizing gered. Precies zoals men decor en flightcases in een vrachtwagen pakt. En 'niet alles twee keer in je handen'. Dus zorgen dat alles wat je oppakt in een keer op zijn plek gezet kan worden.

Het is mijn grote frustratie dan ook altijd weer als de kampeerspullen niet lekker in de auto passen..

Maar ik dwaal weer af! Ik zal het kort houden. Want je hebt echt een hele goede van me tegoed!
Mijn veruit mooiste theaterverhaal komt van Leo. Ik zou graag liegen dat ik er bij was. Maar ik hoorde zijn verhaal de volgende dag.

Leo was technicus en 'draaide' een avondje in de kleine zaal. Daar konden ongeveer 40 stoelen in en de bar was langs een van de wanden van de zaal. Heel knus. Dan deed hij wat techniek en tevens de horeca voor een klein (meestal besloten) gezelschap. Dit keer was dat het personeel van de lokale mega-doe-het-zelver annex meubelhandel uit 't dorp (inmiddels een begrip langs de A1).
Oprichter, directie en personeel waren toen nogal van streng-gereformeerde zijde, dus Leo verwachtte niet bepaald een wilde avond. Hij was dus blij verrast dat er een goochelaar op het programma stond. Die goochelaar (annex hypnotiseur zo later zou blijken) had twee banen: 's avonds was hij de 'grote Tralalalanogwat' en overdag een stucadoor. Hij kwam dus binnen met zijn kleren nog onder het witte stof en de eerste truuk - enkel door Leo waargenomen - was dat de bouwvakker zich omtoverde in een flamboyante performer.
Maar hier begon het pas.

De stucadoor had een indrukwekkende act. Hij was met die grote klauwen van hem verassend snel en vingervlug en goochelde lekker weg. Na een kwartiertje kaarten-en-hoge-hoeden truuks was het tijd voor een vrijwilliger. Een dappere jongstgediende stapte op het kleine podium en hij werd onder hypnose gebracht.

Nu moet je weten dat voor gelovigen - die wel bereid zijn in zo iets absurds als god te geloven - hypnose vaak vreemd genoeg weer iets is waar ze niet in geloven. Of beter gezegd wensen te geloven. Dingen die ze niet snappen rekenen ze liever toe aan hun god dan dat ze het proberen te doorgronden.
Leo merkte al snel dat dit onderdeel niet heel erg werd gewaardeerd. Het publiek werd wat rustelozer toen bij de jonge jongen een afwezige waas over het gezicht gleed en de hypnotiseur hem wat malle dingen liet doen. Het was echter niets dat hij in een dolle bui na bijbelschool ook niet zelf zou willen; een kip na doen, stijf als een plank op twee stoelen liggen en met zijn ogen dicht een bal vangen. Maar de hypnotiserende stucadoor ging verder. Hij bracht zijn vrijwilliger nog dieper in hypnose.

Men ging zich in de zaal ongemakkelijk voelen en schuiven en verzitten. Leo had echter nog niks door van dit alles, want hij keek vol verbazing en verwondering hoe de magiër op het hoogtepunt van zijn act een echte scherpe naald zichtbaar door de wang van de jongen duwde en er weer uit haalde, zonder bloed, zonder zichtbare wond en zonder pijn. De jongen werd geheel fris en gezond uit zijn hypnose gehaald op hetzelfde moment dat de aanwezigen het niet meer konden verdragen en losbarstten:

er stond iemand op en riep:
- 'dit is duivelswerk!'
Een vrouw viel flauw van haar stoel en een man ging op de wc over zijn nek.

Terwijl Leo had genoten van een prachtige kermisattractie en vakkundig hypnose werk was het gereformeerde publiek getuige geweest van iets dat voor hen 'tovenarij' was. De jongen was voor allen zichtbaar een moment door iets bezeten geweest en had - bij gebrek aan zinnige verklaring - een soort wonder ondergaan. Die afkomstig was van een heiden, dus geen gezegd wonder, ergo; duivelswerk. Men riep naar elkaar, twee meisjes zaten te huilen en men was - in Leo's woorden - letterlijk in lichte paniek.
De beduusde stucadoor probeerde nog wat te verontschuldigen dat er niks met de jongen aan de hand was, maar hij werd vriendelijk en beleefd (dat dan weer wel) bedankt (niet meteen gestenigd) en weggestuurd, terwijl een ander de dominee belde.
Leo was getuige hoe men in overleg probeerde vast te stellen hoe men met zo iets om diende te gaan. Was er behoefte aan duivelsuitbanning?
Leo dacht dat zijn geluk niet op kon! Eerst goochelen, toen hypnose en nu ook excorsisme?!

De jongen bleek van alles geheel niet op de hoogte en daarmee toch het grote slachtoffer. Hij voelde zich prima, was uit een droomloze soort slaap ontwaakt en zat nu in een bizarre nachtmerrie. Men begon te bidden en ... tot overmaat van ramp (voor Leo, mij, jou, de lezer) werd besloten niet op de dominee te wachten maar de jongen naar de kerk te brengen.

Men verliet het pand, bleef dus niet nog een drankje drinken of lekker duiveluitbannen, en Leo bleef met de stucadoor achter. De letterlijke woorden van de man waren:
- ' allejezuschristus! dit heb ik nog nooit meegemaakt! '

Dat was het punt waarop Leo echt in zijn broek moest piesen van het lachen tijdens het doen van zijn verhaal. Ik neem aan dat ze nog lang hebben nagepraat met een goed glas bier erbij. De jonge winkelklerk zal het ook wel overleefd hebben. Maar hier stopt Leo's relaas en dus ook het mijne.

Leo's verhaal is de mooiste voorstelling geweest die ik in het theater heb mogen aanschouwen.
Ik hoop hem ooit nog op the MOTH stage te mogen vertellen.

vrgr

Michiel

PS Over hypnose, paranormaal gedoe en de Messias; Derren Brown tophypnotiseur en 'cold reader'.

Theater mystiek 1/2; stagehand

2009-01-17T06:41:00.007-06:00

Hoi Bas,

Ik vertelde je in "Kopje koffie voor Juliana"al dat ik als student zes jaar lang in een theater mijn geld verdiende, nietwaar? Twee à drie avonden in de week werkte ik achter de bar en ongeveer een dag in de week als stagehand achter de schermen.

Je zou niet verwachten dat er echt veel spectaculairs gebeurde in dat kleine regionale theater midden in het hart van gezapig en veelal hoogbejaard Gooi. Maar met regelmaat werden er aan de koffietafel verhalen uitgewisseld over gesjeesde beroemde acteurs, bizarre nazitten, ruzies in de coulissen en alle vreemde vogels die met de reizende theatergezelschappen langs kwamen.
Ik zal er een paar proberen op te dissen en bewaar mijn favoriete anecdote voor deel twee van dit verhaal.

Het werk was namelijk al een avontuur op zich. En ik heb er een nieuwe taal voor moeten leren.

In die tijd was er grofweg drie maal per week een nieuwe voorstelling. En een maal per week was het een voorstelling met een fiks decor en moest ik bijspringen. Dan reed er een enorme tientonner voor en verschenen er minstens drie mannen in vale zwarte kleren met 'Maglights', sleutelbossen en een 'Leatherman' aan de riem en 'Makita' in de hand.
Ergens hing er een ouderwetse sfeer van marskramers en zigeuners rond het volk dat voorstellingen opbouwde en afbrak. Het was een beetje een pseudo-macho cultuurtje met eigen gebruiken en taal. Een kruising tussen kermisklanten, bouwvakkers, zeelui en theatermakers. Ze waren vaak weken van huis, sliepen soms in de vrachtwagen en moesten zich in leven houden op een dieet van zware arbeid, lange werkdagen, weinig slaap en buiten de deur eten.

Uiteraard duurde het even voor ik als studentje in dat wereldje mijn mannetje kon staan. Ik moest vooral leren dat je best mocht zeggen dat iets te zwaar was voor één persoon (voor mij in het bijzonder). Zeker omdat al mijn collega's al een hernia hadden gehad. Maar je mocht echter geen watje zijn. En dat was ik niet. Ik heb heel wat kneuzingen opgelopen, mijn beide handen tegelijk tot bloedens toe klem gehad tussen een 'klapvak' en ik weet door heel veel ervaring dat 360 volt krachtstroom rottig aanvoelt aan mijn lijf, maar dat ik er niet van uit mijn acht meter hoge wankele 'Genie - lift' val. Nog los van alle spier- en rugpijnen.

Zoals je al leest in bovengeschrevene: het belangrijkste was niet zozeer kracht of kennis, maar om de terminologie van de wereld te leren. Als iemand je: "Hee pak jij voor mij es effe tien meter XLR van het rek?" toeroept, moet je niet eerst gaan vragen wat dat dan is.
Deze terminologie hing voor de helft aan de merknaam i.p.v. de soortnaam. Een Maglight is inmiddels net als de Leatherman aardig gemeengoed geworden , maar dat was 15 jaar geleden wel anders. Toen was er nog maar een merk accuboormachine. "de wat? .. Makita? oh die boor?" De theaterlampen werden allemaal bij hun merk- en soortnaam genoemd. Deze fresnellen, parren en pipo's hingen niet zomaar aan het plafond, maar in het grid en middels een 'trekkerwand' werden dingen getakeld aan 'trussen' met daartussen friesen (ik verzin het niet).

Voor ik het wist, kende ook ik de kleuren van de lichtfilters bij hun nummer (nu niet meer, was 202 nou daglicht blauw of juist warm geel?). 'Kluiten' lagen op 'schoren' om 'vakken' te verzwaren. En die schoren zaten met 'fitsen' en 'krommers' aan elkaar. Ik heb het dan over grote deur-achtige houten vlakken met een geschilderd decor erop die met twee scharnierdelen en een kromme spijker als verbinding aan een dreihoeks latten steun overeind werden gehouden met zware gewichten. Zoals een kind een decor zou ontwerpen eigenlijk, maar in vaktaal lijkt het heel wat. Als er Belgen waren, sprak men van 'court' en 'jardin' om rechts en links op het podium aan te geven en af en toe klinkt het nog '..attentie doek ! ... ' in mijn oren vlak voor ik als 'doekenist' het voordoek moest bedienen.
Waarom al die alledaagse zaken een eigen term behoefden, is mij nooit duidelijk geworden. Wellicht omdat ze zich wilden onderscheiden van gewone bouwvakkers, truckers en marskramers. Het was wel effectief natuurlijk.

En het amuseerde mij in ieder geval ook kostelijk. Taal is een prachtig iets en als je als jong volwassene de kans krijgt om nieuwe woordjes te leren, neem je die met beide handen aan!
Maar het ging wel ver. De doodgewone kunststof emmer waar de 'krommers' doorgaans in gingen, werd al snel een 'krommerbak' en het kwam wel eens voor dat men om een 'krommerbak met water' vroeg. En om gewoon plakband - zonder grappig te willen zijn - 'consumenten gaffer' te noemen, was op zijn minst ernstige beroeps deformatie. Ze hadden zelfs een apart woord voor ordinaire verlengsnoeren! Ik ben het gelukkig vergeten.

Om al die stoere wijsneuzen een koekje van eigen deeg te geven, heb ik in de loop van die jaren samen met mijn collega's (grote echte mannen met hartjes van suiker) de wereld verrijkt met nieuwe theatertermen. Wij introduceerden het 'oproeven' en 'lij-vallen' van het doek (als het gordijn door de tocht bol stond naar de zaal of juist de andere kant op). En het leggen van een zwarte kunststof stroeve 'balletvloer' die werd vastgemaakt met breed zwart pvc tape, werd door ons het 'asfalteren' van het podium genoemd. Dat was trouwens ook nuttig want er was niet één woord voor die handeling. "Horizonvervuiling" werd onze term als er ongewenste licht of schaduwen vielen op het achterdoek (ookwel 'horizon' genaamd). En zo hadden we er tientallen. Het was leuk om te zien hoe een bezoekend technisch team geen krimp gaf als we onze eigen geheimtaal op ze los lieten, want ze draaiden al vele jaren mee en niks was nieuw voor ze!
Yeah right.

Het volgende deel verhaalt over de 'bartender' en de stucadoor die religieuze paniek veroorzaakte.

Tot snel,

Michiel

Gore Splash Kook Horror

2009-01-09T10:44:00.002-06:00

Dank dank dank voor het kookverhaal. Ik ben gek op koken.

Koken begint op televisie. Voor mij althans. Ik ben gek op televisiekoks. Nou, ik ben vooral gek op praten tegen televisiekoks terwijl ze aan het koken zijn.

De eerste kok die ik mij kan herinneren is ook meteen de meest dierbare: Keith Floyd. Mr. Floyd is een verhaal. Hij klinkt en kleedt als de gedroomde English gentleman, kan prachtig koken en is altijd dronken, echt dronken. Ook voor de camera. Als Keith niet aan het begin van de uitzending dronken was, dan was hij het aan het eind wel. Maar: charmant dronken, met alle egards en cachet van een echte heer. Daarbij reisde Keith de wereld rond om lokale gerechten te maken. Onmogelijke ingrediënten en het gemiddelde recept begint met ‘graaf een diep gat’. Keith keek je niet voor het recept maar voor het plezier van leven.

Keith was niet alleen om die reden bijzonder, hij was de enige Engelse kok waarbij het recept niet eindigt in één pan en grijs is. Engelse kookprogramma’s stonden heel lang heel hoog op mijn favorietenlijst. ‘Doe de witte bonen in zevenhonderd gram boter en laat drie uur sudderen.’ ‘Pureer de makreel tot ze lauw is, bedek ze dan met vier witte boterhammen zonder korst.’ En dan ik heel hard tegen de beeldbuis: ‘gatverdegatverdegatver!’ en met mijn handen opengesperd voor mijn ogen, kijkend. ‘Hij gaat nou toch niet de... oh God oh God... Doet het niet! Doe het niet!’. Om het vervolgens verontwaardigd in de bank terug te vallen en het met de kijkpartner eens te zijn ‘zo’n mooi stuk vlees en dan zo verkrachten’. Ik vind films als Saw echt heel eng, maar ik begrijp de kijksensatie wel. De trilling die door je lichaam gaat als iemand met een kettingzaag zijn eigen been af moet zagen; nou, dat heb ik met verkeerd aangebraden zalmfilet - heerlijk.

Maar ja, sinds Jamie Oliver kunnen de Engelsen ook kookprogramma’s maken en is voor mij de lol er af (al kun je nog wel plezier beleven aan Gary Rhodes met zijn traditioneel Engelse recepten serie). En dat is jammer. Slechte kookprogramma’s maken niet alleen prachtige televisie, het is een feest voor het hele gezin. Alsof je naar een operatie zit te kijken, of de sensatie van een pittig auto ongeluk. Kooktelevisie was sensationeel - en nu is het weg!

Fast forward naar Mexico. Mexico is een groot land met een ongelofelijk gevarieerde keuken. Toch denk je bij de Mexicaanse keuken vooral aan duizend-en-één dingen die je met een boon kunt doen. En dat is ook wel zo. Maar naast die bonen is er genoeg culinairs te beleven. Belangrijker: er is el gourmet punto com! Non stop vierentwintig uur per dag kooktelevisie! De programmamakers hebben drie keukens ingericht en maken in die drie keukens worden ongeveer zesentwintig verschillende programma’s gemaakt. Oer-kookprogramma’s. Geen zes camera’s, om leuke keukens. Gewoon een kok die kookt. In een flets dekoortje. Mijn eerste spaanse woordje komt uit het rijke kookvocabulair van latijns amerikaanse koks: ‘entonces’ wat zo veel betekent als ‘en dan’. Tweede woordje ‘bueno’. Gecombineerd ‘bueno, entonces’ - wat je moet zeggen terwijl je je handen aan de theedoek bij je middel afveegt.

El gourmet punto com heeft leuke, mooie programma’s. Maar ook een heel gore horrorfestival aan expirementele koks. Zoals engelse gerechten grijs van kleur werden en eindigden in één pan, zo eindigen Mexicaanse gerechten altijd in een rond vormpje - eigenlijk is het een van twee kanten opengeknipt blik waar je dan al je ingredient dingen in opstapelt en aanstampt. En dan, dan zetten ze er iets op. Iets groots. Iets indrukwekkends. Maakt niet uit wat, als je de nasi in het blik hebt opgestapeld, plemp er een enorme kroepoek bovenop. Heb je een salade, snij grote plakken van een enorme radijsvariant, pons er leuke abstracte figuren uit en balanceer het bovenop de sla. Vaak maken ze speciaal in de oven de meest uitbundige suikerwerken in de oven.
Ik kijk samen met mijn lief. We raden ingrediënten die we niet thuis kunnen brengen. We slaan samen kokkend voorover als de kok iets smerigs doet met een kip. We rillen om dikke sauzen die over gestampte aardappelen worden gegoten.

Ik ben zo gelukkig.

Bas

(Aan)Recht op koken

2009-01-01T05:32:00.000-06:00

Hoi Bas,

al een tijdje wil ik je iets schrijven over koken. Ik hou van koken. Maar waar te beginnen? Bij het simpelste gerecht? Het lekkerste ingrediënt? De ideale wijn bij de perfecte kaas? Zout? Brood? Een vijfsterren menu? Of juist dat ene ding wat ik niet te eten vind? Dankzij een etentje bij mijn ouders op 1e kerstdag wist ik het echter ineens: we beginnen gewoon bij het begin. In den beginne was daar het aanrecht van mijn moeder.

En op dat aanrecht zat ik met bungelende beentjes als klein jongetje regelmatig mee te kijken hoe zij de uitjes hakte, de salade spoelde, pannen met water aan de kook bracht. Ik was getuige van snufjes zout en kruiden en aldoende leerde ik zo al een beetje koken. Zonder het overigens te praktiseren, het was passief meekoken zegmaar. Veel verder dan het aflikken van de garde en het rollen van gehaktballetjes kwam ik niet. Zelf koken kwam pas rond mijn 14e (exacte jaartallen ontgaan mij altijd).

Op de middelbare school waren er 'vrijdagmiddag activiteiten' en je kon kiezen uit een scala aan hobby-achtige zaken die educatief waren, maar niks van doen hadden met wiskunde, engels of economie. Een van de activiteiten was een serie kooklessen. De geëmancipeerde kookmoeder die de lessen gaf, had besloten dat ze de voorkeur gaf aan een klas vol jongens om het rolpatroon te doorbreken. Geconfronteerd met voor mij op die leeftijd gruwelijke alternatieven als houtsnijden, vogel-spotten of breien en ongetwijfeld ook aangemoedigd door mijn moeder en de positieve discriminatie, koos ik voor de lessen van de moeder van Sonja Hartsuiker (dat onthou ik dan weer wel vreemd genoeg).
Daar leerde ik mijn eerste ui snijden. De truc die zij mij bijbracht (onmogelijk om in minder dan 1000 woorden uit te leggen, maar in 10 seconden te demonstreren) heeft mij inmiddels (zeker na heel wat pannen uiensoep) 100 uur tijdswinst opgeleverd. En we leerden echte basics! Stamppot met rauwe andijvie met gebakken spekjes: snijden wassen schillen koken bakken stampen. En een roe: boter bloem water roeren blijven roeren en wat kerriepoeder erbij voor over de bloemkool. En een simpele bolognese saus. En een vinegrette! In een paar middagen leerde ik als kind gevarieerder koken dan de latere huisgenoten in mijn studietijd ooit zouden doen.

En ik had de smaak te pakken. Toen ik op mijzelf ging wonen, kwamen er vooral veel pasta-met-saus gerechten bij die ik 'thuis' ook had gegeten: Pesto (uit een potje), Carbonara, blauwe kaassaus met spekjes en diverse soorten lasagne. Ik nam veel van mijn moeders gerechten over: kip-kerrie en tjaptjoi hoorden daar ook bij. En een heel scala aan veel salades. Uit kookboeken leerde ik nog een paar recepten. En ik ontdekte dat ook de liefde van de vrouw veroverd wordt via de maag. Hazerug in zoete pepersaus is een hele klus in een studentenkeuken, maar voor mij was het minder werk dan eindeloze hofmakerij of stoerdoenerij. Drie gangen zelfgekookt eten met bijbehorende wijn heeft mij meer vrouwen in bed opgeleverd dan mijn harkige blankemannen-dansstijl. Koken was mijn balts-dans. Die ik nog bijna elke avond voor mijn vrouw opvoer.

Een derde fase in mijn koken werd - zonder dat hij daar de eer voor claimt - ingeluid door Ramon. Ramon studeerde biologie en was (en is) dol op Italie, Spanje en vooral Baskenland. Anno 1994 had nog niemand gehoord van moleculair koken en de kookboeken in de winkels waren nog niet zo conceptueel als nu, maar samen hadden we al snel het revolutionaire idee voor het kookboekje genaamd de 'Ramoonse keuken'. Het was een concept voor een kookboek gebaseerd op de 'Romeinse keuken' waarin gekookt werd met simpele ingrediënten en met kennis van biologie en chemie. Waarom worden dingen gaar? Wat is smaak? Hoezo moet er zout en vet bij eten? En dat alles wilden we (heeeel conceptueel) in een literaire vorm gieten alsof we het in één wilde (dronken) avond hadden opgetekend; met veel illustraties van Ramon dus. En wijnvlekken. Ik zal wellicht een keer tijd moeten nemen om je daar meer over te schrijven. Tijd heeft dat idee helaas ingehaald en het zal nimmer publicatie halen: Ramon heeft inmiddels een kookboek geillustreerd en een man als McGee heeft al vele jaren geleden het meesterlijke boek 'Over eten en Koken' geschreven.
Maar .. wat ik van Ramon toen leerde, was koken zonder recept, maar wel met gedegen kennis van ingrediënten en uitgaand van een paar simpele basisprincipes en smaken. Veel proeven en proberen te snappen waarom bepaalde smaken tot stand komen. En ik ontdekte het koken met 'schwung'. Improviseren, met gebruik van grote messen, sissend afblussen en een goed glas wijn voor de kok. We grepen bij dit alles zoals gezegd terug naar de simpele 'Mediterrane' keuken. Niet teveel moeilijke arrogante Franse sauzen maar goede smakelijke ingredienten combineren en deze met veel zorg klaar maken. Geen uren puzzelen op een souffle, maar wel ruim op tijd de biefstuk uit de koelkast halen. De knoflook kneuzen en hakken en niet met een pers of erger; knoflookpoeder aankloten. Dat soort dingen. Die eenvoudige manier van koken vind ik nog het meest lijken op Onno Kleyn's werkwijze die hij beschrijft in zijn Reiskookboeken.

De laatste ontwikkeling, alweer een tijd geleden, was dat we ('we', want ik ben steeds meer samen gaan koken met vrienden) 'basis'producten zelf wilden maken. We kookten al nimmer uit een knorrzakje. Maar er was nog veel onbekend terrein. Zelf de ketchup, vanille-ijs, ijsthee, mayonaise, verse pasta, worst en paté maken bijvoorbeeld. Bouillon trekken. Soepen. Brood bakken. Pannekoeken die niet uit een pak van Koopmans komen. Het zijn vergeten ambachten in de keuken. En sushi maken natuurlijk. Maar dat is geen koken, dat is handvaardigheid. Leuke dingen om een keer gedaan te hebben.

En tegenwoordig ....

Paté bak ik inmiddels sneller dan ik de mixer kan schoonmaken (wat een hel: vermalen lever afwassen, egrh) en de 'amerikaanse' dikke pannekoekjes (een delicate verhouding tussen backingpowder, bloem, ei en een laag vuurtje) zijn het vaste zondagochtend ontbijt. Inmiddels kook ik dus al bijna 20 jaar het merendeel van de avonden het warme eten. Ik ben tussendoor nog een keer op zeer culinaire wijze (Montignac) van 105 kilo naar 89 kilo afgevallen, maar vraag me inmiddels af: what's next? Heb jij nog een uitdaging? Moet ik dan toch maar de Mexicaanse cuisine gaan ontdekken? Je zou me iets heel erg Mexicaans opsturen toch? Ik ben erg benieuwd!

Zoals opa Piet Woldringh- en later mijn vader bij mijn huwelijk - de wijze woorden sprak: "blijf goed eten!" Ik voeg daar aan toe: "blijf goed koken". Eten is voedsel voor de maag, koken voedsel voor de ziel.

vrgr

Michiel

PS koken op een vuurtje blijft natuurlijk het beste!

Zoals Paella op een vuurtje naast de beek...
.. of een hartversterkende Noorse hap voor bij de aquavit (ik verwacht het recept als reactie / comment op deze blog ;-)
.. en een experimentele vorm van asperge koken: in met wijn gevulde bamboe, in het vuur.

Kerstmis en Koppensnellers (deel 3)

2009-01-01T05:00:00.001-06:00

De man uit de Suburban staat tegen de auto, handen gespreid. (Ze hadden toch niet de eerste keer de verkeerde Suburban te pakken? ‘Kgg Alpha Pappa Delta Kgg Het is een beige Suburban. Ik herhaal een beige Suburban.’ Daar! Daar cabron! Een blauwe Suburban! Let’s go kick some drugsbaron ass! Huha! - het zou me echt niks verbazen).

De drugsoorlog speelt eigenlijk niet hier.

Het is vooral het zuiden (daar komt het spul binnen) en het noorden (waar het naar de Amerikanen gaat) waar echt dagelijk shoot-outs en onthoofdingen zijn. Maar het komt dichterbij. De snelweg heeft haar eerste file omdat colonnes militairen alle auto’s die tussen hier en Cancun rijden tegenhouden en controleren. Dus natuurlijk heb ik in gedachten al een zak met hoofden in Plaza Las America’s gevonden. En terwijl ik oversteek en nochalant probeer uit te stralen dat ik echt niks met drugs van doen heb, blijkt tussen mijn oren dat het slachtoffer van de moordaanslag al vanaf pagina twee wist wat er aan de hand was, maar de ellende de ellende liet uitspelen. Hij is de burgemeester van de stad en heeft moord en diefstal gelegaliseerd.

Het is kerst en dat kun je niet aan de wereld zien. Wel aan de mensen. In tuinen staan opblaas-sneeuwpoppen. Er zijn veel stalletjes, waar tot de 24ste geen kindeke Jezus in zat en De Drie Wijzen met hun rug naar je toe stonden (wij zijn er niet). Er zitten dikke maya-mevrouwen verkleed als de Kerstman voor chaletschilderingen met een doorkijkje naar een sneeuwlandschap.

Ik wandel door het miniparkje terug naar huis. Vanavond is de Posada van mijn wijk. Een posada is een herberg. Het is eigenlijk de bedoeling dat je Jozef en Mariaatje speelt - je gaat dan ‘s avonds met wat eten uit huis opzoek naar de herberg. Een week lang is steeds één van de buurtbewoners de herberg waar je wél in mag. Maar eerst moet je, net als Jozef en Maria de andere herbergen af en word je daar streng de deur gewezen. Met zijn alleen elkaars eten drinken. Verbroederen. Een toneelstukje spelen.

De Palapa (rieten dak met niks er onder waar je van alles onder kunt doen) in het midden van het park is al voorzien van plastieken stoeltjes en tafels. In mijn oordopjes besluit de dwerg dat lingerie misschien een stapje te ver gaat. Ze haat weerwolven en weet nog niet dat haar beste vriendin er een is. Toneelstukjes spelen. Iemand zijn hoofd afhakken. Toneelstukje spelen. Met een bivakmuts op over de dertigste achter de verkeerde Suburban aan zitten. We hebben een kerstconifeer. De rest heeft bomen, maar die gaan maar twee dagen mee en slaan dan bruin uit (dennenboom in dertig graden zonder kluit, tel maar uit).

Ik ga koffie zetten met de Sirena - een espresso apparaat van Starbucks ontworpen door BMW.

Tja.

Gelukkig Nieuwjaar.

Bas

Kerstmis en Koppensnellers (deel 2)

2008-12-31T05:00:00.001-06:00

De nieuwste Mexicaanse president heeft de oorlog verklaard aan de drugs kartels. Tot nu toe 5300 doden. Vooral ook doordat de kartels elkaar aan het afslachten zijn. Method of operation: hoofd eraf. De hoofden worden meestal in winkelcentra gevonden.

Ik koop een gesuikerd vlinderbroodje en vier baguette-achtig broodjes. En ik verheug me op de wandeling terug, want vanaf de bakker heb ik veel beter zicht op de drugsbaron die hier voor mijn ogen opgerold wordt - ‘Maar beter ook, nu komt hij gewoon in het gevang, in plaats van met lichte schouders in de berm en het hoofd uitkijkend op de eetboulevard’. Ik doe de oordopjes weer in, de dwerg doet verslag van haar bevindingen (ze is forensisch detective), sla de klapdeur van de winkel open en stap verwachtingsvol op het zo typisch pittoreske afbrokkelende wegdek.

Ze zijn weg. Jammer. Dan neem ik ook maar een andere weg terug.

De dwerg heeft nu ontdekt dat het arsenicum is toegediend door het te vermengen met het kaarsvet. Ze heeft ook ontdek dat nagellak misschien niet zo passend is. Maar! Ondertussen is wel duidelijk geworden dat de stadsgenealoog, die ook vampier is, de kwade genius is achter de hele moord. Maar hoe gaat mijn held, de politiecomandant en ex-alcoholist dat oplossen?

Ik steek de straat over bij de OXXO.

Kijk links, kijk rechts. Daar staat de club tot de tanden gewapende Federalen weer. Bij een andere Suburban - een beige. Recht tegenover me hebben de guards de ingang van het hofje opgesierd met van wit gaas gemaakte Bambi’s die gevuld zijn met knipperende lampjes. Een van de buurtbewoners knutselt zelf eekhoorntjes uit hout (ik wilde zijn auto kopen vorig jaar, alles was beklonken en toen bleek dat hij de papieren kwijt was en de koop dus niet door kon gaan, kreeg ik een zeepaardje van hem) - hij heeft een deel van zijn handel eekhoorntje dottig en uitbundig tussen de Bambi’s en tegen de palmbomen geschroefd.

...wordt vervolgd...

Bas

Kerstmis en Koppensnellers (deel 1)

2008-12-30T12:45:00.003-06:00

Hoi Michiel,

Wat een verhaal! Van enge Russen en drank en mafia. Hier kunnen ze er ook wat van - dat van de drank weet ik alleen maar van verhaal. Die mafia lees ik in de krant. Of ik maak het mee op straat. Voor de kerstgedachte een verhaaltje van een wandeling in drie delen. Dan heb je rondom de jaarwisseling wat te lezen.

-

Ik wandel naar de bakker.

Oordopjes in, want ik heb een voorleesverhaaltje en ik ben zo benieuwd hoe het afloopt. Ik steek de straat over, loop langs de OXXO (24 uurs mini-super en je kunt er ook je waterrekening betalen, hoe handig) en wandel de dertigste af. Dat is een grote avenue die parallel aan de zee loopt, drie blocks er vanaf en een kilometerslange winkelstraat is. Aan die straat zit ook de Pan del Cariben, mijn bakker.

De linker rijbaan is afgezet door drie pick-ups afgeladen met Federale politie.
Ze hebben zwarte bivakmutsen op, zwarte kogelvrije vesten aan en zilverkleurige shotguns van het onderladertype die je stoer kan herladen door de shotgun op en neer te schudden vanuit je gespierde onderarmen - ehm - ja.

In mijn oor heeft een dwerg net lippenstift op gedaan. Ik kijk niet te erg naar de tough-cop voorstelling, maar genoeg om de sensatie mee te maken. De politie staat in een halve cirkel om een Chevrolet Suburban (Soeboerban - Chevrolet is hier ook de naam van alle Opel auto’s - blijft gek, een Chevrolet Astra) waar een tonnetje ronde Mexicaan uit is gerold. Zijn vrouw staat met baby'tje op de arm een paar passen van de wagen af. De gemaskerde mannen kijken ook naar mij. Ze houden eventuele bevrijdingsacties in de gaten natuurlijk. En denken vast dat ik via mijn oordopjes leiding geef aan welgetrainde commando’s die ergens in een winkeltje verstopt zitten.

De dwerg leent oogschaduw van een vrouwelijke weerwolf.

Ik wil zo graag stilstaan en lekker kijken. Liefst maak ik foto’s. Maar dan zal je zien dat ik opgepakt wordt en in een gevangenis belandt als blank schandknulleke. Ik stap dus stevig door terwijl ik de kiezels op de grond bestudeer (maar niet té, want je zal altijd zien dat dát dan weer verkeerd uitgelegd wordt).

In de winkel doe ik de oordopjes af. De Por Esto (een fijne krant voor als je Spaans nog wat ondermaats is - veel plaatjes) ligt open op de toonbank. Je shopt in Mexico je brood bij elkaar door met een dienblad en een oppakknijper langs de broodwaren te wandelen en op te stapelen. Als eerste kom je dus bij de toonbank. En daar kijken drie hoofdeloze lijken me vanaf de voorpagina aan. Het blijken de witwassers van een drugsbaron uit de regio te zijn.

... wordt vervolgd

Bas

You my vrrriend you drink with me (deel 2)

2008-12-20T06:00:00.000-06:00

Hi Bas,

ik heb een beetje een kater, dus ik dacht, dat is een mooie toestand om deel twee van mijn Russische (drank) verhaal te vertellen. Sorrie dat het zo lang is.

De schets die ik in het ietwat warrige deel één van dit verhaal gaf, had nog wel iets romantisch. Het vervallen alcoholistsche land met een stoffige bureaucratie, de warme gammele gloed van een ter ziele gegane filmindustrie en lekker drinken. Dat klinkt nog wel knus toch? Het verhaal kon nog goed aflopen. Want laat ik eerlijk zijn; ik hou wel van een borrel dus ik sta niet vijandig tegenover alcohol an sich. Dus toen we 's avonds na onze eerste dag 'werk' door onze Nederlandse regisseuse en haar Russische vriend / producent gefeteerd werden op wodka, koude biertjes en een indrukwekkende hoeveelheid zalmkaviaar (uit een reusachtige jampot) met brood en ei, liet ik mij dat goed smaken!

Maar toen Arnoud en ik allang het punt hadden bereikt dat we scheel begonnen te kijken, werd onze weigering van meer drank telkens met een gespeelde (?) teleurstelling beantwoord.
- 'Nooo, you drink some more! We are having a good time, why do you go sleep? Please stay, you do not like the wodka?' Het werd gebracht als een persoonlijke belediging om niet nog een glas te drinken. Weigering van de gift was een belediging.[zie voetnoot 1]
- 'Jawel jawel de wodka is goed, de gastvrijheid wordt gewaardeerd, maar we hechten een beetje aan onze hersencellen, slokdarm en lever en we zijn al sinds zes uur vanochtend op.'
Maar de Rus was nog lang niet klaar voor bed of koffie. Hij was nog maar net begonnen die avond. Later zou blijken dat hij al drie dagen aan de zuip was en nog minstens zo lang zou doorgaan. Slechts met de grootst mogelijke moeite konden we aan de gezelligheid ontsnappen naar onze logeerbedjes.

De rus ging nog wat drinken met oude vrienden. Afscheid nemen. Hij zou namelijk enkel dagen later met de regisseuse mee naar Nederland komen en zou moedertje Rusland deerlijk missen. Meerdere vrienden, waarvan sommigen er uit zagen als verlopen ex-commado's, kwamen langs en er werd goed gezopen en gelald. Meerdere malen kwam men binnen om in cliché Russisch te vragen of we wilden mee-tanken. Later werd dat of we geld hadden om wat drank te kopen. Het hunne was op. Wijzelf konden door hun dubbele tong, het slechte engels en woeste koppen nog maar moeilijk onderscheiden of ze het vriendelijk vroegen of niet.
Je herinnert je wellicht van deel 1 dat we een godsvermogen in dollars bij ons hadden? De Rus wist dat. En dat we een slechte vlucht hadden gehad? En dat we niet vrolijk werden van de vieze stad met zijn alcoholisten? En het toilet van die ochtend? We zaten dus niet lekker in ons vermoeide en aangeschoten vel en het ontheemde gevoel dat we al hadden sloeg om in iets anders. Ik had het merendeel van het meegebrachte geld al onderin mijn slaapzak verstopt en een deel apart gehouden om eventueel te overhandigen in geval van nood. En ik hield onder mijn kussen mijn zwitserse zakmes bij de hand. Later vertelde Arnoud mij dat hij voor de zekerheid de 'swing' van de stoel naast zijn bed had getest voor als het tot een 'schermutseling' zou komen.

Natuurlijk bleek dit allemaal een overreactie van onze kant, want het is niet tot een slachtpartij tussen dronken kozakken en vermoeide kaaskoppen gekomen, maar de volgende ochtend vertrokken wij om ons te installeren in een jeugdherberg. Om zo de dronken vriend en diens kornuiten te vermijden. We waren er na die avond ook van overtuigd dat de blauwe plek van de regisseuse niet van het keukentrapje was.
Zij had ons inmiddels verteld wat er aan de hand was met de Russische geliefde. De Rus had gewoon even een 'fase'. In zijn geval omdat hij wist dat hij vrienden en moederland voor lange tijd achter zich zou laten. Alle Russische mannen hebben zo af en toe hun eigen prive inzinking en dan drinken ze enkele dagen zichzelf helemaal van de wereld af. Een soort alcoholistische psychologische 'ontslakking'. De ene man doet het vaker dan de ander, maar het hoort er gewoon bij. Even een dagje of wat afreageren. En ja dan zijn ze gemeen en agressief en vervelend, maar ze zijn nooit te lullig omdat later in grote Russiche gedichten en gebaren goed te maken.
Ik heb vrienden die elke dag makkelijk een fles wijn wegwerken, struikel ook wel eens over de wijnflessen in de kamer, dus ik oordeel niet snel. Maar dit cultureel maatschappelijk geaccepteerde verschijnsel waar het vrouwenvolk van Rusland onder gebukt gaat, was voor mij the limit. Wat voor volk vindt het gewoon dat bijna iedere kerel de hele dag lichtelijk aan de drank is en met grote regelmaat zichzelf dagen achtereen voltankt en zich misdraagt? [zie voetnoot 2] Wij wilden er geen getuige meer van zijn.

We vonden een jeugdherberg (in 1999 hadden we als bedrijf nog geen budget voor een echt hotel en Rusland zelf ook niet geloof ik). Daar zaten we dan. Gevlucht voor de Russische alcoholist. De herberg deed mij denken aan beelden van oude sanatoria en laat 19e eeuwse gestichten. Stalen stapelbedden in grote slaapzalen, kale vloeren, tralies voor de ramen en een sfeer van mishandeling, lethargie en voetschimmel.
Ik was al niet meer te redden voor Rusland, maar toen bleek dat naast de jeugdherberg een gevangenis stond waar de hele nacht - bij gebrek aan bezoekuren - de vrouwen en moeders van de gevangenen onder het raam naar zoons en geliefden aan het roepen waren, wist ik;
ik kom hier enkel terug als krijgsgevangene.
Niks minder dan een vijandig leger kan mij nog naar Rusland krijgen.

De vlucht terug in het gammele Aeroflot brik en het gebrek aan - op dat moment zeeeer noodzakelijke - bagagecontrole en de wetenschap dat de piloot dronken zou zijn, kon mij niet meer deren. Ik verliet Rusland. Om nooit meer terug te keren. Ik was dolgelukkig.

..

Dit zal dus mijn verhaal over Rusland blijven.
Ik hoop je niet gedeprimeerd te hebben,

Nazdrovje

Michiel

Voetnoot 1
Een van de ergste dingen van het Russische zuipen vind ik
dat ze zelf geloven dat er iets kostbaars en waardevols schuilt in het drankgelach.
Vaak proberen ze heel betekenisvol zware onderwerpen aan te snijden.
Of poetisch te doen.
En ze worden nog koppiger en emotioneler en onredelijker als ze zuipen.
Mijn parodie op 'gezellig drinken met een Rus' gaat zo:
- You drrrink with me my vvrrriend.
- Well thank you, let us have a glass
(meteen inschenkend voor de tweede)
- come drrrink
- thank you, but this will be my last one,
I still have to drive a bus full of newborn babies and Ming vases.
- no come drrink
- no thank you
- why are you insulting me?
- I am not insulting you, I like you. But I just do not want an other drink.
- Are you calling my mother a prostitute?
- What?
- Come drink!
- no
- this is an insult to my family, drink!
- no thank you, what did you say about your mother?
- aah you fucking western arrogant fucker, always feel superior!

Een gesprek waar je twee kanten mee op kan:
Of je drinkt nog wel een glas of tien en je mag bij wijze van spreken zijn zus ontmaagden,
of weiger het, en voor je het weet tuimelt er een antisemitisch
of anderszins hatelijke woordbarrage over je heen.

Ik vertel variaties van dit verhaal wel eens aan 'Russen' (zie voetnoot hieronder)
die ik tegenkom op Internationale Filmfestivals.
Deze over het algemeen cultureel onderlegde, intelligente en bereisde - Russen
waarderen dat verhaal zelden.
Het is me zelfs een keer gelukt een Rus in Annecy de woorden te laten schreeuwen
" we Rusians are not drunk idiots! "
terwijl hij zijn mening bijzette door een mes rechtop in de tafel te planten.
Oh je raadt het al.. deze Rus was niet nuchter. QED.
(true story!)

Voetnoot 2:
Ik vroeg het ooit aan een Tsjech. Als 'boze buurman' van Russen, Bulgaren, Georgiers, Oezbeken, Azerbaijanen en al dat andere volk ten Oosten van de Oder-Neissegrens vertelde hij wat er mis was met de horde die vroeger veilig achter het ijzeren gordijn zat. Het zijn altijd horige feodale boeren geweest totdat de Communisten het voor het zeggen kregen. Het volk is van een 17e eeuws boerenbestaan daardoor in een keer in de 20e eeuw belandt en heeft zich nooit goed zelf kunnen ontwikkelen. Ze hebben geen echte eigen 'verlichting' gekend, de industrialisatie is ze opgelegd, ze zijn altijd 'bestuurd', ze hebben nooit als individuen met zelfbeschikking geleefd. Altijd is er iemand geweest die vertelde wat ze moesten doen. En op individueel niveau heeft dat zijn negatieve uitwerking. Het is volgens de Rus altijd de ander zijn schuld (die van de 'hoge heren') en het wapen tegen de ellende is voor de gemiddelde mannelijke 'Rus' niet om iets te doen, maar om weg te vluchten in de drank.

Ik verschuil mij achter deze naamoze Tsjech voor deze kortdoordebocht analyse, maar ik geloof er wel in.

De laatste 'good cop'

2008-12-16T07:59:00.003-06:00

Hoi Bas,

Iets actueels kort tussendoor: de acteur die Derrick speelde is dood.

Weet je het nog? Die Duitse krimi-serie met de rechercheur met foute bril in de lange regenjas? Hij is overleden op 85 jarige leeftijd geloof ik.
En met hem de laatste Good Cop. Sinds Derrick zijn er enkel nog Bad Cops op tv.

Derrick is vaak gepersifleerd en het is voor tv-maatstaven stokoud, maar ik denk er graag aan terug. In mijn herinnering was het een hele brave serie. Niet braaf als in 'Huis op de prairie'- of 'Lassie' braaf, maar het was een sympathieke serie. Een serie waarin geen pistolen getrokken werden. Of het waren pistolen waaruit - als ze dan tevoorschijn kwamen - met veel moeite een puffend knalletje kwam die de vluchtende boef zijn wapen deed wegwerpen.

Ik lach daar niet om, ik mijmer juist terug naar die tijd.
De wereld is keihard geworden sinds Derrick van de buis is (even de bewonderingswaardige herhalingen van omroep MAX negerend). En dat zie je terug in de tv series. Bij Derrick was niet alleen de kriminalpolizist zelf sympathiek en rustig, ook de daders van de moorden waren vaak hele aardige mensen. Ze waren door omstandigheden slachtoffer geworden van de maatschappij die hen tot het vreselijkste had gedreven. Ach ja, af en toe waren het klojo's of dolgedraaide gekken, maar zelfs die werden wel altijd als mensen behandeld.

Vergelijk dat eens met de vele CSI series of de serie '24' waar de helden van de serie zonder tussenkomst van rechters soms persoonlijk de daders executeren.
" Nobody cares for you motherfucker" Blam.
In CSI kwam een keer een jongen voor die 17 was en op een of andere domme eikelige manier zijn vriend om het leven had gebracht. Zittend aan de blits vormgegeven verhoortafel biecht hij alles op. Dat doen ze in die serie altijd omdat het CSI bewijs altijd te vaag voor woorden is ("zoom further in on that picture, enlarge 1000 %. Now enhance and sharpen en flip.. there is the murderer!")
De knul zit in tranen, omdat zijn vriend dood door zijn schuld is en hij het gevang in draait. Hij heeft spijt. Maar hij kan niet rekenen op compassie. "you should have thought of that before you played with the gun". En als de knul nogwat sputtert dat het niet expres ging en dat het erg is dat hij nu voor 'murder one' berecht gaat worden, kan hij de tering krijgen als hem wordt toegebeten dat de detective blij is dat hij ondanks zijn 17 jaar berecht zal worden als volwassene en dus de komende 50 jaar niet meer vrij komt! Ha! Pak aan!
Gerechtighed in deze series is de harde straf. De catharsis voor de kijker is het gevoel van wraak. Het oog is om het oog uitgestoken. De tand om tand.

Derrick sloeg echter een arm om de vrouw heen die haar man had vermoord. Ze had het gedaan omdat deze bruut haar atijd sloeg. Dat mag niet. Ook van Derrick niet! Ze had gedacht met een slimme truc de recherche te kunnen misleiden, maar Derrick had het toch opgelost. Even goede vrienden. De vrouw was in tranen. Om haar man, zichzelf en de straf die haar wachtte. Haar lesje had ze al geleerd. Derrick hoeft het niet nog meer in te wrijven.
De catharsis voor de kijkers van Derrick was die van redding. Iets ergs was gebeurd, maar orde was hersteld. Er was slechts een slachtoffer gevallen; de dode echtgenoot. Laten het er niet meer worden. Dus ook de dader niet. Die leeft, krijgt straf. Die is te redden.

Die tijd is voorbij.
..
Soms voel ik me vroeg oud, maar ik denk dat het dieper gaat. Wat denk jij?

vrgr

Michiel

Unas Apapas

2008-12-14T09:18:00.003-06:00

Hoi Michiel,

Even tussendoor. Zoals je weet doe ik op mijn manier een poging mij de Spaanse Taal eigen te maken. Dat is nog niet gemakkelijk - ik ben een beta en mijn hersentjes consumeren maar moeilijk taal. Zo gek als ik op taal ben, zo weinig snap ik er van. Maar: veel tijd en van-binnen-vloekend en dan leer ik het vast.

In de tussentijd levert het kleine stillevens van taal op. Zoals deze:

In de supermarkt bij het vlees. We hebben honden te logeren (ik ben geen hondenknuffellaar en de logeerpartij sterkt mij in al mijn vooringenomenheden). Die honden willen ook wel eens echt bot, met merg. Dat ga ik dus nu vragen aan de vleesmidget:

'Heeft u eieren?'

'Ja, daar bij de groenten.'

'Oh ah nee. Ik bedoel EI-E-REN.'

'Bij de ingang. Daar. Groenten. Eieren.'

We hebben even overleg.

'We bedoelen eieren. Van een stier.'

'Ah!' De man knipoogt nog net niet, maar is wel gecharmeerd van onze mooie beeldende omschrijving. Hij neemt ons mee naar de diepvrieskist. Tadaaa. Eieren van de stier.

Ik pak de ingevroren stierenballen en kijk nog eens goed of het niet toch toevallig bot is. 'Nee. Nee' wijzend op de vier grote klonten, 'Niet die eieren. Eieren. Voor hond. Voor eten. Eieren.'

De lucht in de winkel ademt ineens begrip.

'Ah bot!'

'Ja. Eieren. Bot. Bot. Bot.'

'Nee, dat heb ik niet.'

We zijn echt niet helemaal gek.
Eieren is 'huevo' en bot is 'hueso'.
En volgende keer ga ik het weer fout doen. Maar misschien iets minder lang.

Oh, en Michiel, dank je wel voor de prachtige verhalen. Je krijgt er van mij ook snel weer eentje. Maar dit wilde ik je niet onthouden.

Tot snel,

Bas

De Turijnse vogel lijkwade

2008-12-11T06:08:00.014-06:00

Beste Bas,

zoals je weet ben ik een groot supporter van de club die bewust niet in god gelooft. Humanisten, atheïsten, 'Brights', naturalisten, het boeit niet hoe men de club noemt, maar ik hecht meer waarde aan de theorie van de evolutie dan de onbewezen stelling van creationisme en sluit me dus graag bij ze aan.

Ik ben dan ook zeer blij dat het Natuurhistorisch Museum van Leiden (Naturalis) volgend jaar een expositie gaat wijden aan de evolutie. Hopen dat die enge ex-voorzitter van de Evangelische Omroep een protestmars organiseert. Heb ik ook eens keer wat te relschoppen.
Nog leuker is het dat wij met ons bedrijf voor die expositie een paar filmpjes mogen maken. Het zijn deels geanimeerde films over zes wetenschappers die hun verhaal doen over hun onderzoek. En daarbij leggen ze elk een principe van evolutie uit.

Naturalis is min of meer mijn 'kerk'. De analogie loopt natuurlijk helemaal spaak, maar .. tot vorige week was ik er nooit geweest (zoals zo velen in hun kerk), ik tref er mensen aan die 'denken als ik' en ze hebben veel oude 'relieken'. De wetenschappers buigen zich daar over hun onderzoek als monniken over hun geschriften. Met geduld zoeken ze onder andere naar evolutie patronen in de kleinste schelpjes en de grootste mammoetbotten. Achter elke deur van het kantoor bevinden zich mannen en vrouwen die bijkans door hun stapels aan onderzoeksgegevens worden omstuwd terwijl ze zich met passie op de wetenschap storten. De expositieruimte is - zoals het ook in een kerk te zien is - het visitekaartje. Men vindt er in prachtige displays de mooiste stukken en daarmee de publieksvariant van mijn 'gospel'; de natuurhistorie en -wetenschap begrijpelijk uitgelegd.

Omdat wij filmden voor de expositie, mochten wij in de zogenaamde 'toren'. De toren bevat enkele miljoenen objecten. Het zijn honderduizenden potten met alcohol vol specimen van gewervelde en ongewervelde dieren, opgezette vogels, botten en kiezen van mamoeten, spinnetjes, noem maar op.
Tweeëntwintig verdiepingen met acht gangen zijn links en rechts gevuld met rekken zoals hieronder (het is wat ik noem de Jiskefet ' Dierenwinkel ' foto). En deze rekken zijn dus letterlijk tot het plafond gevuld met (resten van - ) dode dieren.

Op een verdieping met vogels mochten we even rondneuzen. Als je daar een willekeurige lade opentrekt, wordt je overvallen door emoties van schoonheid en afkeer. Sommige lades bevatten soms wel vijftig dode vogeltjes. Keurig naast elkaar met de pootjes in de lucht. Griezelig netjes. En in elke lade weer andere vogeltjes: zo groot als je hand, soms zo klein als je pink, reusachtige uilen, vogels met blauwglimmende veren, witte veren en in de schappen staan ze met zijn honderden als een bevroren vogelleger in uniform.

Op een van die vele verdiepingen die zijn afgesloten met luchtsluizen en vele electronische bewakingen en sloten en klimaatsystemen, is er een gang met een extra hangslot. In die gang staart vanaf enkele planken de vergankelijkheid je aan. Daar staan de onvervangbare exemplaren. Dat zijn onder andere opgezette dieren die uitgestorven zijn en waarvan er hoogstwaarschijnlijk maar een exemplaar ter wereld is. Je kijkt ernaar in de wetenschap dat het een diersoort is die niet meer bestaat. En dat het - op het oog nog levende maar zich stil houdende - exemplaar de laatste op aarde is. Het is vele malen sterker dan een foto of een tekening. Je bevindt je in de nabijheid van uitsterving zelf.

Het sentiment dat ik daar voelde was wellicht eerder esthetisch dan afschuw. Het heeft iets om een unicum te zien. En hoewel uitsterven onderdeel van de evolutie is, geeft de aanblik van al die verdwenen soorten je als mens toch wel een schuldgevoel.
En zo kwam het dat ik toewerkte naar een bijna 'religieuze' ervaring. Leven en dood, schuldgevoel, esthetiek ... het zijn drie van de ingredienten die de Westerse religie groot hebben gemaakt. Wat ik nu nog nodig had was een 'reliek'. Een heilig object om te aanbidden. En dat object, in de vorm van vier kleine vogeltjes, zat in de onderste lade van het sanctum sanctorum van de toren van Naturlais waar wij ons bevonden:

'Darwins vinken'.

Dit zijn de enige echte, door Darwin zelf gevangen exemplaren. Deze vinkjes stonden aan de basis van Darwin's ideeën voor de evolutie theorie. Dit kistje met vinkjes is de evolutie-variant op de Turijnse lijkwade, maar dan zijn deze wel echt.

Een 'religieuze' ervaring tussen aanhalingstekens dus. Want ze worden niet aanbeden, maar wel af en toe vol ontzag bekeken.
Door mij bijvoorbeeld.

Ik zou zeggen Bas: denk aan de vinken als je deze donkere dagen weer wordt omringt door de christelijke variant op de Germaanse midwinterfeesten.
Oh nee! Jij hebt gewoon zon en zee!
Lucky Bastard ;-)

piep

Michiel

Duitse groeten

2008-11-30T14:19:00.011-06:00

Hoi Bas,

Dank je voor je kaasverhaal en het verhaal over de best gebrachte gave groet. Ik kom toevalligerwijs net terug uit Duitsland. En dat is het land met de meest uncoole afscheidsgroet. Maar .. het heeft wel een hele fijne bijwerking, deze groet.
Alhier mijn onsamenhangende verhaal:

Ik was samen met theatermaker en jeugdvriend Oscar op bezoek bij mijn voormalige studie-huisgenoot die daar in de hipste wijk van Berlijn (Prenzlauer Berg) zijn draai heeft gevonden als 'Herr Doktor' bij het gerenommeerde Max Planck instituut. Toen we kleine kinderen waren, gingen de ouders van Jeroen, die van Oscar en de mijne samen op vakantie met ons kinderen, als studenten hebben we die traditie met zijn drieën nog kort voortgezet en nu voelde het als een soort reünie. Bier vloeide en Duitse worsten zijn gegeten!

Ik moest erg lachen toen ik bij thuiskomst je verhaal over het groeten las, want Oscar heeft namelijk tijdens de twee dagen dat we in Berlijn waren, met veel plezier heel hard gewerkt aan zijn versie van de uncoole Duitse groet..

..

Hier laat ik een subtiele stilte vallen terwijl jij je voorstelt hoe hij met geheven arm en vlakke hand over het Potzdammerplatz paraderend, oefent op zijn Duitse groet..... maar vrees niet. Het gaat niet over de H-groet natuurlijk, maar om de moderne Duitse groet die zelfs de meest alternatieve 'dude' geeft bij afscheid:
- 'Tschuussie!'

Tsjuussie is in tegenstelling tot het indrukwekkend te brengen 'later..'of de Spaanse variant, op geen enkele manier stoer of relaxed of nonchalant je strot uit te krijgen. Je brengt de groet met hoge stem, klemtoon op de lange eerste lettergreep, lekker vrolijk en nooit achteloos of mannelijk grommend laag. Het is een baby-groet. Op deze manier groeten andere talen hun huisdier of peuter. Geen enkele Duitse hippe vogel kan het brengen alsof het iets anders is. En toch gebruikt iedereen het.

Duitsland heeft een beetje de naam van humorloze heimat met een snauwende taal en de wereld draagt ze twee gruwelijk gemene wereldoorlogen na. Tsjuusie staat haaks op dat imago. Maar Tsjuuussie is niet helemaal uniek in het Duits. Want ook 's werelds universele cool-o-meter waaraan men de status van de man kan meten; de GSM, heeft in het Duits de meest nichterig-kinderlijke aanduiding die je maar kan bedenken: 'Handy'. Stel je voor dat een Duitse Hells Angel je berooft en met zware stem zegt dat hij ook je 'handy'of 'moby' opeist. Je zou meteen opstaan uit je plas bloed en hem in zijn gezicht uitlachen. De taal heeft dus een paar 'compensatie-woordjes'; door de knusse groet te cultiveren is het alsof men bewust het meest softe woordje heeft aangenomen om die harde taal en dat verleden maar te compenseren. Het zou kunnen, het is tenslotte het meest openbaar (na)geroepen woord in menig taal. Rome staat bol van de passievolle 'ciao's, de Fransen vullen de terrassen met zwoel 'salut' of zwierig 'au revoir' en Berlijn is gevuld met vrolijke baby-groetjes op straat. Tsjuuussie hier en daar en het is mede daardoor echt een hele lieve stad.

Ik weet; het is filosofie van de koude grond en een redenatie van niks. Maar taal en denken zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En ik denk dat de lieve 'hippie' Tsjuussen verbonden zijn met die goede sfeer en ontspannen stemming in de stad. Want Berlijn, geloof het of niet, is naast een historisch openluchtmuseum en architectonisch wonder ook vooral een ontzettend lieve, vrolijke en gezellige stad.

Dus Bas, werk aan je ‘!nos vemos!'. Want als je die cool kunt brengen, ben je cool. Je moet even door die ongemakkelijke fase heen waarbij het steeds net niet lukt. Hou vol, want toen Oscar uiteindelijk zijn allerbeste Gruussie uitbracht tegen de sexy maar nogal strenge serveerster bij de Griek, was het resultaat fenomenaal. Haar knappe toch ietwat norse gezichtje dat de hele avond op 'ga weg' stond, klaarde op tot een prachtige lach en een zwier met heur haar.

'supergeil!', dachten wij gedrie.

Je bent hoe je groet.

Ciao!!

Michiel

Groeten uit gaaf

2008-11-28T14:18:00.003-06:00

We zien elkaar!

Gaafheid is gemaakt van stembuigingen. Op de middelbare school had ik een gave vriend (je weet wel, ‘de mooie’ en ‘die grappige met die bril’). Hij kwam uit Oostenrijk en verder uit nog een mysterieus land dat ik vergeten ben en hij heette Zabransky. Hij speelde de blues op de piano en kon prachtig tekenen. Dat was al gaaf. Maar zijn praat maakte alles gaver dan gaaf. Vooral hoe hij groette: ‘later’.

Ik werk vroeg in de ochtend. De werkkamer ligt aan de voorkant van het huis. Ik kijk uit op de voortuin. Recht voor mij, tegen het raam aangegroeid begint een groene haag planten die ik bij naam niet ken - ze hebben witte besjes. Twee stelletjes vogels ontbijten ervan; één koppel is grijs, het ander oranje. De haag omspant de tuin tot aan de poort. Er steken palmbomen boven uit met grote gele kokosnoten. De zon valt ‘s ochtends nog niet naar binnen, dus ik kan het allemaal goed zien in de tuin. En net daarbuiten.

Nog niet veel huizen in Mexico hebben een bel. Dat is ook nergens voor nodig, zo groot zijn de woningen niet, dus met wat roepen en bonken wordt de bewoner wel wakker (er altijd van uit gaan ze slapen, maakt niet uit hoe vroeg of laat je langskomt). Wij hebben een bel. Die zit naast de poort. Niemand trekt zich er wat van aan. Er hangen belletjes aan de poort (omdat dat gezellig tinkelt in de wind), sommige bezoekers denken dat dat de bel is. Ook dat is gezellig. Maar de meeste mensen roepen.

‘Vas!’ ‘Vas!’ Het is de postbode (die net als de rest van Mexico liever mijn naam met een ‘v’ of ‘zachte b’ uitspreekt (wat zoveel betekent als ‘jij gaat’ - hilarisch)). Hij is mijn favoriete postbode.
Hij is jong en hip, heeft zijn groenpaarse supermarktpakje met tegenzin aangetrokken (hoe later op de dag hij komt, hoe minder er van z’n representatie overblijft). iPod in de oren, Ray Ban op zijn neus en een oprek-oorbel in zijn linkeroor. Een Caribische pothead die ik maar wat graag op Cola en een handvol pesos trakteer.

Ik trakteer om twee redenen. Één: hoe meer ik hem geef, hoe groter de kans dat ik mijn post ook echt krijg. En twee: hij zegt ‘¡nos vemos!’. Letterlijk betekent dat ‘we gaan elkaar zien’, maar hij zegt het zo onwaarschijnlijk koel dat alle Calimero van dat oenige pakje van hem af glijdt. ‘¡Nos Vemos!’ is de rebel zonder zaak, zoals Mischa’s ‘later’ dat ook was toen ik als Eindhovense tienerjongen (Dag! was al heel wat beschaafder dan ‘haddoe’ maar nog lang geen koel) het voor het eerst hoorde. Niet het overtrokken ‘laterrrr’ dat je nu hoort, maar een diep, nonchalant, bijna ongeïnteresseerd ‘later’. Zo koel.

Dus als de pothead postbode aan mijn poort verschijnt, dribbel ik door het huis. Eerst naar de koelkast voor de cola, dan een handje kleingeld, de sleutel van de poort en dan op naar het Spaanstalige hoogtepunt van mijn dag. Want. Hij gaat ‘!Nos vemos!’ zeggen. Maar ik ook! Ik probeer mijn van enthousiasme omhoogslaande stem zo tranquilo en at ease te houden als de zijne.

We doen het postding (jajaja schietopschietopschietop) Hij: ‘!nos vemos!’. Ik: ‘!nos vemos!’ en meteen nog een keer ‘!nos vemos!’. (Oh!) Ik ben zo vol van mijn ‘¡nos vemos!’ dat ik hem twee keer zeg, daarmee de koel van de zin volledig brekend (zeg maar eens twee keer ‘later’ achter elkaar - dan voel je het meteen.). Evengoed. Mijn dag is prachtig, alsof ik net uit een Humphrey Bogart film kom.

Ik doe de ‘¡nos vemos!’ op wel meer plekken. Tegen de bakker die nog nooit wat tegen me gezegd heeft. Tegen de pompbediende. Tegen de mensen van de Starbucks. Maar hij klinkt nooit zo zoals onze postbode het zeggen kan.

Ik doe hem ook wel eens op het postkantoor. Soms krijgen we bericht dat we het pakje moeten halen op het postkantoor. Stempels, kopieën en handtekeningen: om een pakje te halen moet je zeker vijf formulieren ondertekenen en de datum er op zetten en je paspoort wordt gekopieerd. Onze langlopende bijdrage in tips (en de dertig donuts die we een keertje brachten) heeft het aantal teruggebracht naar twee, plus dat de pakjes echt klaar staan als we binnenkomen. We hebben een soort sterrenstatus bij de post. Ik roep op het postkantoor ook wel ¡Nos Vemos! Maar dan is er al een volgende klant.

Tot snel!

Bas

P.S. ik schrijf dit naar aanleiding van de twaalfde november: Nationale Postbode dag. Dan viert Mexico dat de Postbode altijd zo zijn best doet (het blijkt al sinds 1931 - maar dan toch niet hier...) om de post op tijd te krijgen. Ik vind dat heel erg sympathiek van de Mexicanen. Vooral omdat de post nooit op tijd aankomt. Als het al aankomt. (Aan de andere kant: wat is op tijd?)

No Queso!

2008-11-18T00:53:00.003-06:00

Michiel,

Dank je wel voor het fotoverslag en voor het mooie lieve poezenverhaal.

Eskimo’s hebben twintig woorden voor sneeuw. Ofzo. Daaraan kun je zien hoe verfijnd hun sneeuwbeleving is. Mexico heeft één woord voor kaas: kaas. Daaraan kun je ook zien hoe verfijnd hun kaasbeleving is.

Verschillende soorten kaas zijn er niet. Tenminste, ik herken ze wel: je hebt vieze cheddar, vieze nachosmeltkaas en vieze uit elkaar trek kaas uit de provincie Oaxaca (waar ze ook larven eten, dus die mensen zijn niet te vertrouwen). Voor een Mexicaan is dat allemaal een pot nat (en dat is meestal ook zo). Maar. Ze zijn er Gek Op en smeren, strooien en kruimelen het overal overheen.

En als je dat niet doet. Dan ben je gek.

*

We lopen de vijftien meter hoge hal van de Cinepolis binnen (met de MacroPantalla), uitbundig babbelend van de voorpret want vandaag gaan we onze film niet in de popcorn-caramel dompelen maar in de nachos.

We zijn opgewonden en een beetje bang. Want. We willen geen kaas.

‘Mag ik een bakje nachos zonder kaas?’, vraag ik ongeveer (meer letterlijk zeg ik ‘Geef me nachos! Geen Kaas!). ‘Nachos komen er aan’, zegt de vriendelijke Mexicaanse emo-tiener vanachter zijn vette lok (ook niet helemaal waar, hij zegt helemaal niks). Dan komt hij terug met een plastiek bakje vol nachos.

‘Met kaas toch?’

‘Nee, zonder kaas. Geen kaas.’

‘Maar ik heb hier twee bakjes voor de kaas.’

‘Dat snap ik, maar ik wil geen kaas’

‘Maar kijk. Twee bakjes.’

‘Ik zie dat het twee bakjes zijn, maar ik hoef geen kaas.’

‘Maar je hebt nachos’

Ik probeer een betekenisvolle blik over de toonbank te staren.

‘Één bakje?’*

==

De Burger King heeft een ‘drive through’. Bestellen in zo’n praatpaal met een ronkende motor vind ik al lastig. Toen ik hier net was, wilde ik nog wel eens in een hysterische huilbui uitbarsten aan de roodgekleurde microfoon van Ronald Mc Donald. Nu, drie jaar later, heb ik mezelf al stukken beter onder controle en begin pas tien minuten voordat we er zijn in mijn hoofd te oefenen.

Stilletjes repeterend achter het stuur: ‘Nog drie bochten en dan zijn we er. Goed Bas. Je kan dit. Je loopt al weken met een koptelefoon op Spaanse Les te doen. Dus. Horde één. Het welkom. Buenos Tardes. Makkelijk. Ik heb de leiding. Dan: loslaten. Ze kan maar twee dingen zeggen: ‘zeg het maar’ of ‘wilt u nog even wachten?’ - codewoord is ‘momentito’, dan moet ik wachten. Anders: door. Goed. Goed. Op naar de tweede. ‘Dos Big King Supremes’, daar zit precies één Spaans woord tussen. Maar dat is niet waar**. Je moet Engels op zijn Spaans uitspreken. Dus ‘Dos Bieeg Kieeng Soeprieme’. En dan zegt ze iets terug waar ik niets van begrijp maar betekent of ik de combo wil. Die wil ik niet. Da’s horde drie. En dan! En dan! ‘Plain-sin-nada!’. Shit we zijn er al.’

Natuurlijk staat ergens heel hard een of ander Mariachi cassette tapeje aan. Om het moeilijker te maken. Maar het lukt. Tot de: ‘Plain-sin-nada’. Gewoon met niks. Dat betekent NIKS. Maar niks is wel met kaas (leerde een eerder Burger King bezoekje me). Dus ‘sin nada tampoco queso!’ (die zin oefen ik nog dagelijks, ook al hoef ik niet naar een afhaaleeterij). Stilte in de praatpaal. Overleg. Elke keer weer. Maar uiteindelijk snapt ze het.

Eerste raampje betalen. Bon checken. Het is echt zonder kaas.

Tweede raampje. Bestelling krijgen. Weg rijden. Zakje open. Hamburger. Met kaas.

==

Soms hebben we Old Amsterdam. Dan kan ik alle Mexicaanse kaas aan.

Maar meestal niet.

Tot snel.

Bas

* In werkelijkheid ging dat gesprek niet helemaal zo. Van zijn kant wel. Maar van mijn kant was het vooral steeds harder hetzelfde zeggen: ‘No queso! Por favor!’

** Als ik Engels op zijn Engels uitspreek, snapt niemand me. Je moet het doen met de Spaanse tongval. Zo heb ik een keertje vijf minuten over het kopen van een pakje Cámel gedaan. Totdat ik Camél zei. Of toen ik naar de Hulk wilde (‘aaaah Gulk!’).

Photo-blog Texel november 2008

2008-11-17T07:34:00.007-06:00

Hoi Bas,

hier wat plaatjes (zeggen meer dan 1000 woorden) van het mooie eiland Texel..
(klik erop voor de ware grootte)

Dat was dus prachtig en heerlijk.

ahoi,

Michiel

Dr. Dier in Nederland

2008-11-13T08:40:00.008-06:00

Ha Bas,

aan dierenverhalen in blog-land natuurlijk geen tekort, maar ik wil je toch graag voorstellen aan 'wonderdokter Dier'. Naar aanleiding van je verhaal 'dokter Dier'.

Ik denk dat het inmiddels acht jaar geleden is. Lien en ik woonden net samen en zij was met een vriendin naar Cuba. Ik paste op ons nieuwe gezamelijke huis en op haar twee poezen die nu ook de mijne waren. Het was zomervakantie, ik schilderde in de vroege uurtjes wat kozijnen en genoot van de tuin, de eigen keuken en van goed eten en drinken dat ik voornamelijk met Johan verorberde. Soms liggend in een opblaasbadje. Een warme lome zomer dus.

Het was rond 04.00 uur in de ochtend toen ik wakker werd van het benauwde gemauw van onze poes Eefje. Nog dronken van de wijn die pas twee uur daarvoor op was gegaan, gleed ik de trap af naar beneden, deed de deur open en binnen 2 tellen was ik bij de les, wakker en nuchter. Poes kwam laag over de grond binnen gekropen als een aangeschoten frontsoldaat. Bloed uit haar bek en neus en haar ademhaling klonk reutelend en benauwd.

'Jezus Eefje wat heb jij nou gedaan?' Ze wilde geen antwoord geven maar snel wegkruipen de trap op. Poezen willen doorgaans hun leed in eenzaamheid slijten. Ze had de snelheid niet meer om mij te ontwijken, en ik duwde haar zachtjes even tegen de grond om beter te zien of er niet ergens iets scherps in haar stak of organisch uit haar hing, maar de schade leek vooral aan de voorkant te zitten. Ik belde het antwoordapparaat van onze vaste dierenarts die doorverwees naar de dienstdoende nooddokter aan de andere kant van de stad. Uiteraard. De ander kant van de stad. Eefje had ik inmiddels zonder spartelen in haar mandje mogen stoppen en gelukkig nam de dokter op. Ik kon direct langskomen.

Mijn met alcohol en adrenaline gevulde lichaam fietste in minder dan een half uur naar de andere kant van de stad. Mandje achterop houdend, optillend als luxe luchtvering bij verkeersdrempels, met boogjes om oneffenheden sturend om de poes te beschermen tegen schokken, reed ik door de hele vroege zomerochtend. Onderwijl lieve dingen tegen haar pratend en haar - sindsdien gelukkig nooit meer gehoorde - pijnklacht aanhorend. Wat een vreselijk geluid. Heel bang en klagend, maar ook voorzichtig. Geen aanklacht maar een jammeren. En dat moeilijke ademhalen.

De jonge arts deed open in zijn joggingbroek en t-shirt. Hij was echt wakker. Wellicht net begonnen als arts, een assistent, ambitieus, geen idee. Maar hij was er in iedergeval erg klaar voor. Niks geen klacht over het onmogelijke tijstip. Koffie liep door. Ik deed mijn verhaal en hij plaatste Eefje voorzichtig op de behandeltafel. Zij probeerde meteen in mijn shirt weg te kruipen, als veilige schuiplaats. De dokter zag meteen dat ze was aangereden door een auto en dat haar kaakje gebroken was. Katten breken kaakjes als ze van heel hoog vallen of als ze aangereden worden. Eefje had allemaal grit en troep tussen haar nagels, omdat ze zich had schrap gezet bij de botsing. Daardoor wist de arts dat het een auto was geweest en geen balkon. Haar neusholte zat vol bloed waardoor ze zo reutelde. Ze was erg vies. Maar verder geen botbreuken.
Hij ging aan het werk: verdoven en opereren. En vanwege het vroege tijdstip moest ik assisteren. Hij vertelde wat hij deed, liet me meekijken en vroeg mij op een gegeven moment of ik wellicht even de koffie wilde pakken die hij klaar had staan. Mijn rol als assistent in plaats van 'het baasje' beviel me wel. Langzaam zakte mijn adrenaline weg, maar gelukkig zorgde vermoeidheid en de - vast en zeker ook uit mijn poriën komende - alcohol ervoor dat ik heldhaftig toekeek hoe er naalden in de poes gingen en met ijzerdraad de kaak gezet werd.

Dierenarts voor kleine huisdieren is een mal beroep: je geneest dieren maar op een sociaal niveau ben je er eigenlijk voor de mensen. In het dorp waar ik opgroeide was een dierenarts die echter enkel voor de dieren zorgde. Daardoor ben ik wat dat betreft niet kleinzerig. Hij vertelde de baasjes waar het op stond:
- " u moet deze wond tweemaaldaags met deze stinkende zalf insmeren. Als u dat niet goed doet, zit de hele poes in no time vol pus en als dat open gaat, dan spuit het er met een grote straal uit en zit het hele huis onder! "
Dat zal je leren niet goed te doen wat hij zegt. En hij wees je ook op je verantwoordelijkheid:
- " tja kijk, de poes heeft geen pijn, maar is gewoon erg oud, rafelig en ziekig. Het ziet er niet uit, maar dood wil de poes zelf niet, als we hem in laten slapen is dat alleen voor u een opluchting."
Dan liet je het wel uit je hoofd om de astmatische 22 jarige kater met nierproblemen in te laten slapen.

Deze jonge arts was iets minder ruw, maar wel erg eerlijk. Hij vertelde na zijn kaakchirurgie dat zijn werk erop zat. Maar dat er nog wel een erg grote kans was dat ze het niet zou halen. Dat ze interne bloeding zou kunnen hebben, dat een infectie de kop kon opsteken, dat de poes kon uitdrogen, kortom: intensive care was geboden en het hing nu af van twee zaken; geluk en goede zorg van mijn kant. Ik kreeg veldhospitaal-instructie: hoe de poes vocht toe te dienen met daarin antibiotica en wat vitaminen, hoe de poes met injectiespuit pijnstillers toe te dienen en kreeg de opdracht te temperaturen, en vooral ook de vacht schoon te houden en haar vel te checken op uitdroging.
Vijf dagen lang heb ik dat gedaan. Elk uur even checken. Haar bloedgeronnen neus en neusholte heb ik schoongehouden met lauwwarm water, met vochtig kammetje de vacht gereinigd, vocht en medicijn toegediend. En braaf getemperatuurd tot de dreiging van interne bloeding en uitdroging geweken was.

Aan het eind van dag zes stond ze op en liep ze naar de trap. Ze stapte zelf uit de intensive care.
Ik droeg haar naar beneden en keek toe hoe ze met haar gehavende gebit (een hoektant nog over) en draadje in de bek hapjes nam van haar speciale zachte hightech turbovoer (5 euro per ons of zo iets).

Eefje is nu inmiddels 15 jaar oud. En ze heeft een heel mooi smal onderkaakje met een onderlipje. Toen ik Lien ophaalde van Schiphol vertelde ik dan ook dat alles goed was met mij, huis en de poezen, maaar .... dat Eefje plastische chirurgie had ondergaan en er jaren jonger uitzag.

Ik heb geen idee meer waar het was en hoe de dokter heette. Maar in mijn ogen is hij nogsteeds wonderdokter Dier.

Michiel

Dokter Dier

2008-11-11T09:11:00.004-06:00

Oh Michiel!

Ik ben een dokter vergeten!

De dierenarts.

De gemiddelde Mexicaan denk precies over dieren zoals jij nu denkt dat ze denken. Afgekrabde straathonden met drie poten. Katten die schuimbekkend van de sardientjes met rattengif hun ingewanden op de straat kwakken. Rij een rondje in de buitenwijken van Playa (de Colosio) en je vind altijd wel ergens een kat of hond in de zon te rotten.

En toch doen dierenartsen het goed. Dat komt vooral door de andere kant van de stad (PlayaCar) waar Amerikaanse Hollywoodsterren hun buitenhuizen hebben en omdat het strand afgeladen is met Hilton-chihuahua’s (likkende accessoires) en aan de andere kant omdat de ‘blocks’ in het centrum bewoont worden door welgestelde hippies van over de hele wereld. En die zijn gek op hun dieren.

De dure dierendokter zit midden in het centrum van de stad. De diploma’s zien er niet al te gekopieerd uit en de heren spreken redelijk Engels, teken van een betere educatie. Dat is onze vaste veterinario.

Maar over hen heb ik het niet. Aan de buitenkant van Toho Ku, Toho Ku Exterior (je verzint het niet) zat heel eventjes ook een dierenarts. En ik was getuige van zijn ondergang.
De dierenarts zit een paar deuren naast Dokter Disco. Ik ben onderweg met kat Ali. Ali is door een hond gebeten en het ziet er allemaal niet lekker uit - voor wat ik er van kan zien, het is een Pers en al dat haar maakt de huid nogal onzichtbaar. De praktijk is een huiskamer bestaande uit een kamergedeelte en een keukentje. Het keukentje is de praktijk en operatietafel en opslagruimte en kantine. De kamer is de riante wachtruimte met drie plastieken stoelen en een televisie. Daar hoef ik niet te zitten met Ali, want er is niemand.

Ik mag meteen door naar de keuken. De dierenarts blijkt een hele lieve man, hij is blij dat ik er ben en dat de kat fiks gehavend is. Dan kan hij laten zien wat hij waard is. Zijn assistent houdt Ali vast. Gemopper over en weer. Verontschuldigend glimlachen naar mij. Ali schiet bijna van de tafel. Het moet gehecht.

Om te hechten gaan ze de kat verdoven. En dan bellen ze me als ze klaar zijn. Uit de koelkast worden drie verdoofmiddeltjes gepakt. De dierenarts zet onhandig de kat op een weegschaal, probeert het beestje los te laten (hij hoort me denken). Maar dat gaat natuurlijk niet. Ali schiet bijna naar buiten. De keukendeur dicht. Drie grote mannen, of, ik en twee mayaatjes. Nu merk ik dat hij geen airco heeft. En zit de stekker van de koelkast eigenlijk wel in het stopcontact? De assistent moet de drie middeltjes door elkaar husselen, maar heeft echt geen idee hoe. Gemopper over en weer. Verontschuldigingen. Ik bedenk met dat ik maar even bij de verdoving blijf. De dierenarts maant de assistent het katvasthouden over te nemen en regelt zelf - luid demonstrerend zet hij de naald in de eerste, zuigt op en herhaalt dat twee keer. Ali krijgt de volle lading en zakt weg in een dromeloze slaap. Ik ga naar huis. Aan het eind van de dag haal ik Ali. Ik reken af, krijg een antibioticarecept mee (natuurlijk) en we spreken af dat ik een week later weer kom.

‘s Avonds wordt er aangebeld. Het is de assistent. Dronken. Of hij 100 pesos kan lenen. Op de vraag waarvoor het is, stamelt hij iets met het woord medicijnen. Hij kijkt over mijn schouder de huiskamer rond. We lenen hem niets en hij druipt af. Zijn assistentenjas half over zijn schouder.
De volgende dag ga ik even langs bij de dierenarts om het voorvalletje te melden. Hij valt behoorlijk uit tegen zijn assistent. Tot dat moment was ik nog in de veronderstelling dat er een volstrekt logische verklaring voor alles was. De assistent blijkt een projectje van de dierenarts te zijn (de zoon van een neef ofzo). Maar de jongen is een raddraaier en heeft geen liefde voor het vak, verzucht de dierenarts. Ik zeg dat ik me er alles bij voor kan stellen (wat niet echt zo is, maar toch: rotjoch). Dan gaat de man helemaal los. Over de jongen, dat hij net uit de gevangenis kwam. En over de huur zo duur. En de airco. Ik knik instemmend. Het is me ook allemaal wat. Oh. Ik voel een band. Er is een beetje een band tussen mij en de man, in hakkelend Spanglish zijn we een beetje vrienden geworden. Ik heb gewoon zin om hem een schouderklop te geven. En weet je wat, ik ga het ook doen ook! Hij is opgelucht. Hij heeft zijn verhaal kunnen doen. En ik heb een soort vriend gemaakt. Dat was een mooie dag.

Een week later ga ik met Ali naar mijn nieuwe vriend. Die overigens ook nog eens zijn vak uitstekend verstaat, de wond geneest prachtig. Kortom, ik ben lyrisch over onze nieuwe vaste dierenarts om de hoek en Mijn Nieuwe Vriend.

Als ik de praktijk binnenkom zie ik dat de televisie weg is. Ik ga op een plastiek stoeltje zitten en hoest mijn aanwezigheid naar de keuken. Ik hoor gemorrel, dus de arts moet er zijn. Ik kuch nog een keer. Dan maar met ouderwets praten: ‘Bueno?’ De arts steekt zijn hoofd om de hoek. Hij ziet me en komt uit de keuken, stoflapje in zijn hand. Hij ploft op een stoel en zucht. De assistent heeft die nacht ingebroken ergens in de Colosio, zit in de gevangenis en komt daar voorlopig niet meer uit. De nacht ervoor heeft de assistent in de dierenartsenpraktijk ingebroken. Niet alleen de televisie. Hij laat het me zien. De operatiekeuken ziet er leeg uit. De koelkast staat open (maar gelukkig staat hij er nog) - ook leeg. We leggen Ali op de tafel. Alles is goed. ‘Doe nog maar een weekje antibiotica.’ Ik had niet anders verwacht. We doen de kat terug. De arts staat met tranen in zijn ogen. Machteloos. Hij wilde de jongen gewoon een kans geven. Nu moet hij sluiten. De investering in medicijnen, de maandelijkse huur, het was één keer op te brengen, geen twee keer.

Een week later hangt er een 'gesloten'-bord.

Ik rij nog regelmatig langs de oude praktijk. Daar zit nu een tandarts. Waar ik zeker nooit naartoe ga. Ik zie mezelf toch op het operatie-aanrecht van mijn vriend de goedhartige dierenarts liggen. En dat aanrecht maakt me niet uit. Maar het was toch zijn kleine dierendroom daar.

Bas